Er zit bouwstof in de la met het bestek

Ik trok vanochtend de la open om een vork te pakken en er lag een grijs laagje op alles.

Op de vorken, op de lepels, in de vakjes waar de messen liggen, en in dat vierde vakje waar bij ons de dingen liggen die nergens bij horen. Een dopje. Een schroef. Twee elastiekjes. Ook grijs.

De badkamer is boven. De la is beneden, in de keuken, aan de andere kant van het huis. Ertussen zitten een dichte deur, een trap, een gordijn van bouwplastic dat met tape aan het kozijn vastzit en een tweede zeil dat Thijs er zondag nog voor heeft gehangen omdat het eerste onvoldoende bleek.

Ik heb er even naar staan kijken alsof ik het kon oplossen door het te begrijpen.

Stof houdt zich nergens aan

Ik dacht dat stof zwaar was. Dat het naar beneden valt en op de vloer blijft liggen tot je het opveegt. Dat is wat ik van stof wist.

Wat er in werkelijkheid gebeurt, is dat stof zich verplaatst als iets wat een plan heeft. Het gaat door de kier onder een dichte deur. Het komt langs de trap naar beneden op het moment dat er iemand overheen loopt. Het gaat mee op je sokken, in je mouwen, in de vacht van een hond die er niet had moeten zijn.

Ik heb dinsdagochtend de keukentafel afgenomen, koffie gezet, en toen ik ging zitten kon ik met mijn vinger een streep op diezelfde tafel trekken.

Fenna vindt dit hilarisch. Ze heeft haar naam in het stof op de vensterbank in de gang geschreven en gezegd dat ze wil kijken hoe lang het duurt voor ik hem wegveeg. Het staat er nu drie dagen. Ik ben het aan het volhouden geworden en ik weet niet meer waarom.

Wat ik inmiddels niet meer doe

Ik heb de eerste twee dagen geprobeerd het bij te houden. Dat is de fase waarin je nog denkt dat je met een doek en een emmer tegen een verbouwing op kunt boksen, en die fase duurde bij mij tot woensdagavond half tien.

Wat ik heb opgegeven:

• De vensterbanken in de gang. Die doe ik weer als het klaar is.
• De trapleuning, waar je nu een streep op kunt trekken met je vinger en waar Loes dat ook doet.
• Het idee dat de was schoon van de lijn komt. Ik hang binnen, met de deur dicht, en het ruikt naar niks en dat is het beste wat ik kan krijgen.

Wat ik wel doe, elke avond, is die la. Vorken, lepels, messen, allemaal eruit, doekje erdoorheen, terug. Het duurt vier minuten. Het is volstrekt zinloos, want morgenochtend ligt er weer een laagje, en het is het enige moment van de dag waarop ik het gevoel heb dat ik iets heb rechtgezet.

Thijs heeft daar één opmerking over gemaakt. Toen ik hem aankeek heeft hij hem ingetrokken.

De hond heeft het opgegeven

Wolk is bang voor de stofzuiger. Dat weten we sinds mei en daar hebben we ons hele huishouden een beetje omheen gebouwd, met de stofzuiger op momenten dat hij in de tuin is en niet als hij onder de tafel ligt.

Sinds vrijdag moet ik twee keer per dag zuigen.

Hij heeft dat drie dagen geprobeerd te verdragen. Hij ging steeds een kamer verder, dan de bijkeuken, dan de tuin. Sinds maandag ligt hij overdag in de schuur, op de oude dekentjes bij de werkbank, en komt hij pas terug als het busje weg is en de motor van de aanhanger uit is.

Ik heb dat eerst zielig gevonden en toen bedacht ik dat hij dit gewoon zelf heeft geregeld. Hij heeft een plek gezocht waar het niet lawaaierig is en daar gaat hij naartoe. Wij lopen hier met zijn vijven in het stof rond en de hond is de enige die een oplossing heeft bedacht.

Om zes uur komt hij binnen, gaat onder de eettafel liggen en is dan lichtgrijs waar hij donkergrijs hoort te zijn.

Vanavond heb ik hem afgeborsteld bij de achterdeur. Er kwam een wolk vanaf. Bram zei dat dat logisch is, want zo heet hij.