Achter de badkamermuur zat iets en de planning was meteen weg

Woensdagmiddag stond de aannemer onder aan de trap met zijn telefoon in zijn hand en zei hij:

“Kom eens even kijken.”

Als je ooit iemand die vier woorden hoort zeggen op een toon die net iets te vriendelijk is, dan weet je dat je de rest van het jaar anders gaat indelen.

Wat er achter die muur zat

Ik ben naar boven gelopen. In de badkamer stond alles open. Waar tot vorige week de douchehoek zat, zat nu een gat tot in de spouw, en daar wees hij in.

Het hout onder het raamkozijn was zacht. Niet doorgerot, dat woord gebruikte hij nadrukkelijk niet, maar zacht op een plek waar het hard hoort te zijn. Er had jarenlang water gestaan achter de tegels, waarschijnlijk vanaf een naad die je van buiten niet ziet. En omdat je dat niet ziet, ziet niemand dat, ook niet degene die het huis in 2014 aan ons verkocht.

Verder liep er een afvoerleiding op een plek waar volgens de tekening geen leiding hoort te lopen. Die leiding is er ergens in de jaren tachtig bij gekomen, denkt hij, door iemand die het snel wilde doen. Hij zei dat op de manier waarop vaklui praten over ander vakwerk, namelijk zonder één keer een lelijk woord te gebruiken en toch volstrekt duidelijk.

En de vloer moet eruit. Helemaal, tot op de balken, want anders kun je er niet fatsoenlijk op tegelen.

Ik stond daar in mijn werkkleren, met mijn tas nog over mijn schouder, en ik knikte alsof ik het allemaal snapte. Dat deed ik half.

Tweeenhalve week is een ander soort woord geworden

Toen we begonnen zei hij tweeenhalve week. Dat heb ik hier vorige week nog opgeschreven, met erbij dat ik in mijn hoofd op vijf rekende, alsof ik daarmee slim was.

De nieuwe planning ziet er zo uit. Het herstelwerk aan het hout kost een kleine week extra. De tegelzetter zit daarna vast op een andere klus en kan pas in de week na de herfstvakantie. De tegels die wij hebben uitgezocht zijn er wel, maar de bijpassende vloertegel is er niet, en dat is een fabriekskwestie waar niemand hier iets aan kan doen.

Als alles meezit staan we ergens halverwege november onder onze eigen douche.

Halverwege november.

Ik heb daar donderdag een uur lang beroerd van rondgelopen, en toen ik ging nadenken over waarom, kwam ik hierop uit: het gaat niet om die weken. We redden ons prima. We hebben lieve buren, we hebben een wc beneden, er is niemand ziek en er is niets ergs aan de hand.

Het gaat erom dat ik in mijn hoofd een kalender had. Ik had de badkamer af in oktober, daarna de eerste rustige weken, en dan het einde van het jaar op een manier waar ik me op verheugde. Dat plaatje bestond alleen in mijn hoofd en het is er in vier woorden uitgehaald.

Ik ben iemand die lijstjes maakt en kwijtraakt, en ik dacht altijd dat het kwijtraken het probleem was. Het is het maken.

Wat Thijs zei

Thijs was er woensdag niet bij. Ik heb hem ‘s avonds alles verteld, in de keuken, met het hele verhaal erbij, en ik denk dat ik daar tien minuten over heb gedaan.

Hij luisterde, dronk zijn koffie op, en zei: “Dan is het maar goed dat we het nu doen.”

Meer niet. Geen zucht, geen rekensom hardop, niks. Hij is de dag erna in de schuur gaan zoeken naar een stuk plaatmateriaal waarvan hij dacht dat het er nog lag, en het lag er nog, en dat heeft hij mee naar boven genomen.

Ik erger me daar soms aan, aan die rust. Deze week niet.

En ondertussen

Er komen vanmiddag vier jongens van acht. Dat was al besloten voordat er een gat in onze muur zat en dat gaat gewoon door, want een verjaardag verplaats je niet naar november.

De trap is afgezet met een zeil. Boven mag niemand komen. Beneden staat de tafel klaar en in de schuur staat iets wat Thijs sinds dinsdag aan het bouwen is en waarvan ik pas vanmiddag mag weten wat het is.

Fenna kwam gisteravond langs mijn kamer en zei dat ze het in november nog een keer zou vragen. Dat had ze op de eerste dag ook al gezegd.

Ik zei dat ze dat vooral moest doen.