De badkamer is af, op één ding na dat al zes weken in de gang staat

Op 6 oktober kwam er iemand met een breekhamer de trap op. Op de planning stond drie weken.

Vandaag is het 29 december. Dat zijn twaalf weken. Ik heb het net uitgerekend op de achterkant van een envelop, wat in dit huis de plek is waar rekensommen thuishoren.

En het is af. Bijna.

Wat er nu boven is

Ik ga niet doen alsof ik er nuchter over kan schrijven, want ik sta er sinds twee weken elke ochtend in en ik ben er nog steeds blij mee op een manier die eigenlijk nergens op slaat.

Het is een badkamer. Er zit een douche in en een wastafel en een raampje dat nu opengaat, wat het oude niet deed sinds 2019.

Wat het verschil maakt zit hem in kleine dingen.

• Het licht. Er zat één peertje in het midden en nu zit er iets boven de wastafel, en daardoor sta je ‘s ochtends niet meer in je eigen schaduw.
• De drempel is weg. Dat was Thijs’ idee en het is het beste idee van het hele project, want daar struikelde iedereen over, en Loes twee keer per week.
• Er staat een opstapje bij de wastafel dat vast zit en dus niet omvalt. Loes kan nu zelf bij de kraan. Dat had ik onderschat. Dat scheelt hier ‘s avonds acht minuten en drie discussies.
• En het echoot niet meer. Ik weet niet wat dat doet, iets met de tegels of het plafond, maar er is nu niemand meer die vanuit de badkamer iets roept waarvan je beneden alleen de klinkers hoort.

Dat laatste vind ik gek genoeg het fijnste.

Wat het gekost heeft aan gewoon leven

Twaalf weken.

De eerste vijf weken hadden we boven niets. We hebben in die periode gedoucht bij Ilse en Ronald, om de avond, met een tas en met een schema op de koelkast waar ik nog steeds ongemakkelijk van word als ik eraan terugdenk. Ilse zei elke keer dat het niets was. Ilse zei ook elke keer nog twintig minuten iets anders in de deuropening, en dat was het eigenlijk waard.

De kinderen hebben in die weken aan het aanrecht in de bijkeuken gewassen. Bram vond dat geweldig. Fenna vond dat, en ik citeer, ondermenselijk.

Daarna kwam de tussenfase waarin het werkte maar niet af was, en die duurde het langst. Kale wanden, een lamp aan een draad, geen deur maar een stuk plastic dat je met tape dichtplakte. Dat is de fase waarin ik in november drie keer op de rand van het bed van Loes heb zitten wachten tot ze sliep, omdat je met plastic niets afsluit.

En in die hele periode was er geen week zonder een dag waarop iemand niet kwam. Ik ben er niet boos over. Het is gewoon zo gegaan, en Thijs heeft er zoveel zelf aan gedaan dat het aan hem lag zodra het niet aan iemand anders lag.

Hij heeft de tegels in de weekenden gezet. Zeven zaterdagen. Op de zevende zei hij dat hij het nooit meer doet, en ik geloof hem niet.

De doos

En dan de doos.

Er staat sinds 14 november een platte kartonnen doos van ruim een meter tegen de muur in de gang, tussen de kapstok en de meterkast. Daar zit de spiegelkast in.

Die kwam op 14 november en was de verkeerde maat. Niet iets minimaals, echt de verkeerde. Hij past niet tussen de wandcontactdoos en de hoek en dat had niemand van tevoren opgemeten, en toen we erachter kwamen was het de week waarin ook nog eens de kraan verkeerd zat.

De nieuwe komt in de tweede week van januari. Dat is nu vier keer gezegd.

Ondertussen is die doos onderdeel van dit huis geworden. Er ligt post op. Er hebben met kerst zeven jassen overheen gelegen. Loes heeft er met een stift een figuur op gezet die volgens haar Wolk is en volgens mij ook.

Ik heb er vorige week over nagedacht om hem naar de schuur te brengen. Ik heb het niet gedaan, en dat is niet uit luiheid. Zolang hij daar staat, is het niet af. En zolang het niet af is, is het nog een project, en zodra het af is, is het gewoon onze badkamer en hebben we het er nooit meer over.

Ik vind dat een raar gevoel om te hebben over een doos.

En dan is het bijna januari

Woensdag komt Nienke met de trein uit Utrecht. Ze blijft twee nachten en dat betekent dat het hele huis omdraait, want dat doet het altijd als zij er is.

Wij doen oud en nieuw thuis, zoals altijd. Er komt oliebol, er komt een spel dat halverwege ontspoort, en er komt op enig moment een gesprek in de keuken tussen mijn zus en mij dat om half twee begint.

Wat er dit jaar anders is: er is een hond. Voor het eerst.

Iedereen heeft me gewaarschuwd. Ik heb er drie keer over nagedacht en een plek klaargemaakt in de bijkeuken met een deken erin.

Maar Wolk trekt zich van knallen niets aan. Dat wisten we al van november, toen ze hier in de straat begonnen. Hij ligt er gewoon bij.

Degene om wie ik me druk maakte, vorig jaar, was Loes. Toen was ze twee en keek ze bij elke klap naar mijn gezicht om te zien hoe erg het was.

Ze is nu drie en een half en ze heeft deze week al twee keer gevraagd wanneer het weer gaat knallen.

Ik heb geen idee wat er dinsdagnacht gaat gebeuren. Ik weet wel dat ik dit jaar naast een hond sta die er niets van vindt, en dat is voor een kind misschien wel het beste voorbeeld dat er is.