Op nieuwjaarsochtend vroeg Fenna wat er dit jaar verandert

Nienke lag op de bank onder het logeerdekbed dat we pas na tien minuten zoeken op de goede plek vonden, namelijk precies waar het hoort. Het was tien over elf. Er stond nog een schaal op tafel van gisteren waar iets in zat wat ooit chips is geweest.

Buiten hing mist. Niet romantisch, meer het soort mist waarin je de overkant van de straat wel ziet maar de kleuren niet.

Fenna kwam naar beneden in haar jas over haar pyjama, ging op de armleuning zitten en zei:

“Wat verandert er dit jaar allemaal?”

Ze vroeg het niet dromerig. Ze vroeg het zoals je vraagt hoe laat de trein gaat.

Ik heb het opgenoemd en toen schrok ik

Ik ben gaan opsommen, en ergens halverwege dacht ik: o.

Zij gaat van de basisschool af. In juni de musical, in juli de laatste dag, in augustus een school in een andere plaats met een fietstocht van bijna een half uur en met mensen die ze niet kent.

Loes wordt in maart vier en gaat daarna naar school. Dat betekent dat er in dit huis vanaf eind maart op een gewone dinsdagochtend niemand meer is. Ik weet niet hoe dat klinkt. Ik heb het geluid nog nooit gehoord.

Bram gaat naar groep vijf en dat is het rustigste nieuws van het jaar, wat waarschijnlijk betekent dat het bij hem het hardst aankomt.

En ik zei toen niet, maar dacht wel: en er verandert ook iets waar ik nog niet over praat, en dat gaat over drie dagen in de week in Zwolle.

Fenna telde mee op haar vingers en zei: “Dus eigenlijk verandert er bij iedereen iets behalve bij papa.”

Papa lag op dat moment nog boven.

Wat we op nieuwjaarsochtend werkelijk deden

Niks bijzonders, en dat is precies waarom ik het opschrijf.

Bram heeft in zijn pyjama in de gang de vloer gedweild met een theedoek omdat Wolk met natte poten door de gang was gerend, en hij deed dat vrijwillig, wat één keer per jaar voorkomt en blijkbaar op 1 januari valt.

Loes zat aan tafel met een half kapotte serpentine om haar pols te vertellen dat het “haar horloge” was en dat het “vier uur nacht” was. Ze is bijna vier en heeft sinds kort een verhouding tot tijd die volledig van haarzelf is.

Thijs kwam om kwart voor twaalf beneden, keek naar de tafel, keek naar ons, en zette koffie zonder iets te zeggen. Dat is bij hem een liefdesverklaring.

Nienke werd wakker van de koffie en zei dat ze niet geslapen had, wat een leugen is die ik gisteravond twee kamers verder heb kunnen horen.

En Wolk lag onder de eettafel, waar hij sinds mei ligt, en had van het hele oudjaar niets meegekregen. Hij is bang voor de stofzuiger en niet voor vuurwerk. Loes is inmiddels precies andersom.

Het lijstje dat we niet hebben gemaakt

Ik heb geen voornemens opgeschreven dit jaar. Ik heb dat vorig jaar geprobeerd op een andere manier — opschrijven wat ik wilde houden in plaats van wat ik wilde veranderen — en dat briefje ben ik binnen een week kwijtgeraakt, wat ongeveer alles zegt over mijn systeem.

Dus wat we deden was dit. Fenna stelde het voor, want zij is de enige in dit huis die een lijstje maakt én terugvindt.

Ieder mocht één ding noemen waarvan hij hoopte dat het in december nog steeds zo zou zijn.

Bram zei: dat Wolk nog steeds bij ons woont. Wij hebben uitgelegd dat dat gelukkig geen wens hoeft te zijn. Hij hield voet bij stuk en heeft hem toch opgeschreven.

Loes zei: “Mijn laars.” Ze bedoelde de gele. Die is inmiddels twee maten te klein en gaat af en toe nog steeds mee in een tas.

Fenna zei, na lang nadenken: dat ze in december nog steeds met dezelfde mensen omgaat als nu.

Thijs zei: “Rustig.” Meer niet. Dat is een compleet antwoord in zijn taal.

En ik zei iets over meer buiten zijn, wat een keurig en volstrekt onbelangrijk antwoord was, omdat het echte antwoord op dat moment nog niet hardop kon.

Halverwege de middag

We zijn om drie uur toch de deur uit gegaan, richting de uiterwaarden, omdat de hond ging staan zuchten op de manier die geen tegenspraak duldt. Het was zeven graden en klam. Op het pad lag nog een verdwaalde vuurwerkhuls die Bram meteen wilde meenemen en die ik heb afgepakt, waarna hij twintig minuten heeft uitgelegd wat ik daar allemaal fout aan deed.

Fenna liep vooruit met haar handen in haar mouwen. Nienke liep naast haar en ze praatten over iets waar ik niet bij hoefde.

En ik dacht: over precies een jaar staan we hier weer, en dan is zij al een half jaar brugklasser en fietst ze zelf naar Deventer en heb ik geen idee wat ik dan doe op dinsdag.

Loes vroeg of het al bijna zomer was.

Ik heb gezegd dat het bijna januari was. Ze vond dat een teleurstellend antwoord en dat begrijp ik.