Fenna wil voorin zitten en dat gaat allang niet meer over een stoel

Op de keukentafel ligt sinds gisteravond een A4tje met de auto erop getekend. Vijf vakjes, een kofferbak en een pijl naar boven met daarbij het woord dakkoffer.

Dat maakt Thijs elk jaar. Niet omdat er iets te verdelen valt, want het is elk jaar hetzelfde, maar omdat hij van beroep dingen in de goede volgorde zet en omdat hij daar rustig van wordt.

Vanochtend stond Fenna bij die tafel met haar vinger op het vakje rechtsvoor.

Wat er op dat blaadje stond

Voorin: Thijs en ik.

Achterin: Fenna links, Loes in het midden in haar stoel, Bram rechts bij het raam omdat hij anders niet uit het raam kan kijken en dan de hele weg vraagt wat we net voorbijgereden zijn.

De kofferbak: tassen, koelbox achterin waar hij het laatst bij moet kunnen, en de bench van Wolk half onder de hoedenplank, wat vorig jaar naar de Vogezen prima werkte en waar de hond inmiddels zelf in stapt als de klep openstaat.

Het is de indeling van vorig jaar. Het is ook de indeling van het jaar daarvoor, toen er nog geen hond was.

Wat ze vroeg

Ze vroeg of ze een stuk voorin mocht.

Niet de hele weg. Ze had het al uitgedacht, want dat doet ze: vanaf de grens, zei ze, want dan is Loes toch aan het slapen en dan hoeft er niemand iets.

Ik heb gezegd dat ik erover na moest denken, wat ik zei omdat ik niet wist wat ik ervan vond en niet omdat er iets na te denken viel. Ze is twaalf en ze is een meter achtenvijftig en ze mag daar zitten.

Toen ze weg was heb ik nog een minuut of vijf naar dat blaadje staan kijken.

Vorig jaar heeft ze tien uur naar Frankrijk achterin gezeten met drie boeken en een zaklamp die niet werkte. Ze heeft in die tien uur ongeveer vier zinnen gezegd en die gingen alle vier over of we al bijna bij een tankstation waren.

Ik heb dat toen fijn gevonden. Een kind achterin dat leest is een kind waar je je geen zorgen over maakt.

Wat ik ook fijn vond, en dat geef ik nu pas toe, is dat er tussen Wijhe en de Vogezen tien uur zat waarin ik met Thijs kon praten zonder dat er iemand meeluisterde. Dat gebeurt hier verder nooit. In dit huis is er altijd iemand op de trap.

En dat is precies het punt waar ik gisteren over struikelde. Vooraan zitten betekent dat je meepraat. Dat je de kaart leest, of tegenwoordig het schermpje, en dat je hoort wat je ouders tegen elkaar zeggen op kilometer vierhonderd als ze denken dat de kinderen slapen.

Dat is geen stoel. Dat is een andere plek in dit gezin.

Hoe het opgelost is

Thijs heeft er ongeveer negen seconden over gedaan.

Hij heeft het blaadje gepakt, een pijl getekend van het vakje linksachter naar het vakje rechtsvoor, en erbij geschreven: vanaf Hamburg.

Daarna heeft hij er nog iets bij geschreven, kleiner, en dat is de zin waar ik nu al twee dagen om moet lachen: en dan doet zij de koffie.

Bram heeft toen gevraagd of hij dan naar links mocht schuiven. Dat mocht. Dat is voor hem het enige gevolg van deze hele kwestie en hij is er buitengewoon tevreden mee.

Loes heeft gevraagd of Wolk bij haar mocht. Dat mocht niet, en dat is de derde zomer op rij dat ze het vraagt en de eerste waarin ze snapt waarom niet.

Wat ik zelf gedaan heb, en dat heeft niemand gezien, is dat ik dat blaadje vanmiddag heb opgevouwen en in mijn achterzak heb gestopt en het er om vier uur weer uit heb gehaald om er nog een keer naar te kijken. Naar dat ene pijltje van linksachter naar rechtsvoor, in het handschrift van iemand die het gewoon een praktische kwestie vond.

Donderdagochtend om half vijf rijden we weg. Het blaadje gaat mee, in het zijvak van de deur, want anders is er donderdag om vier uur ruzie over iets wat allang besloten is.

Ze heeft vanmiddag drie boeken in haar tas gedaan.

Dus ze leest achterin tot Hamburg. En dan komt ze naar voren.