Achthonderd kilometer naar Denemarken en het misging op kilometer zeven

Om tweeëndertig minuten over vier reden we de Kerkstraat uit. Het was donker, het was vijftien graden, en er brandde nergens licht behalve bij de buren, want Ilse staat op als er iets te zien is.

Om eenenveertig minuten over vier stonden we weer voor onze eigen deur.

De eerste zeven kilometer

Bij de rotonde aan de rand van het dorp zei Bram, heel rustig, alsof hij een weerbericht voorlas: “Mijn doos staat nog op de trap.”

Dat is de doos met de doppen. Daar zitten er inmiddels een paar honderd in, gesorteerd op iets wat alleen hij kan uitleggen, en die doos is sinds december het belangrijkste object in dit huis.

Er is toen even niets gezegd.

Thijs heeft bij de volgende afslag gekeerd. Niet geschamperd, niet gezucht, niets. Hij is teruggereden, is uitgestapt, heeft de deur opengemaakt, is naar binnen gegaan en kwam veertig seconden later terug met de doos onder zijn arm.

Die doos gaat niet mee naar Denemarken. Dat wisten we allemaal en dat wist Bram ook. Wat er moest gebeuren was dat hij naar binnen ging in plaats van in de gang te blijven staan, en dat heeft Thijs gedaan zonder er ook maar één woord aan vuil te maken.

Negen minuten. Achthonderdtwintig kilometer voor de boeg en negen minuten eraf voor een doos die er niet in mocht.

Ik heb daar de hele Duitse snelweg over nagedacht en ik vind het nog steeds het beste wat er die dag gebeurd is.

Wat er tussen Wijhe en Hamburg gebeurde

Ik heb het op de achterkant van de routekaart bijgehouden, want dat is wat ik doe als ik acht uur stil moet zitten.

• 04.41 vertrek, definitief
• 05.55 grens, niemand wakker behalve Thijs en ik
• 06.20 eerste stop, koffie uit de thermoskan, Wolk eruit, twee minuten
• 07.10 Loes wakker, en daarmee is iedereen wakker
• 08.30 tweede stop, brood uit de koelbox, Bram wil niet uitstappen en moet toch
• 09.50 file voor Bremen, drieënveertig minuten, niemand die er iets van zegt omdat we het allemaal op het bord hebben zien staan
• 11.15 derde stop, en daar ging het mis met de hond
• 13.40 langs Hamburg, en Fenna schuift naar voren

De file bij Bremen was ingecalculeerd. Thijs calculeert alles in. Hij had er in mei al iets over gezegd en hij heeft er donderdag niets over gezegd, want hij zegt de dingen die hij ingecalculeerd heeft maar één keer.

De hond

Wolk is nu veertien maanden bij ons. Hij is vorig jaar tien uur naar de Vogezen gereden en heeft daar niets van laten merken behalve dat hij bij elke stop een rondje om de auto liep en daarna weer instapte.

Bij die derde stop, ergens tussen Bremen en Hamburg op een parkeerplaats met vier bomen en zeventien vrachtwagens, stapte hij niet in.

Hij ging zitten. Naast de bumper, in het gras, en hij keek naar de klep.

Ik heb geroepen. Bram heeft geroepen. Loes heeft er iets bij bedacht in haar eigen taal. Thijs is naast hem gaan zitten op het gras en heeft twee minuten niets gedaan.

En toen is hij opgestaan en ingestapt.

Ik heb gevraagd wat hij gezegd had en Thijs zei dat hij niks gezegd had, dat de hond gewoon nog even wilde zitten.

Dat kan zo zijn. Ik denk zelf dat het het derde tankstation in vijf uur was en dat er ergens in dat hoofd geteld wordt.

We zijn daarna twee parkeerplaatsen voorbijgereden omdat er geen schaduw was. Dat kostte veertig minuten en daar is niemand iets van gevonden.

Vanaf Hamburg

Om twintig voor twee is Fenna naar voren gekomen.

Ze had dat maandag al bedongen, het stond op het blaadje van Thijs met een pijl erbij, en ik heb er sinds dinsdag over lopen nadenken zoals je nadenkt over iets waarvan je weet dat het te groot is voor wat het is.

Ze is ingestapt, heeft haar gordel omgedaan en gevraagd of ze het scherm mocht doen.

En daarna hebben we vierhonderd kilometer gepraat.

Niet over de brugklas. Niet over het lijstje van negentien punten, niet over klas 1B, niet over één ding waarvan ik dacht dat het besproken moest worden.

We hebben het gehad over hoe je uitspreekt wat er op de borden staat. Over of Denen ook een dorp hebben waar iedereen elkaar kent. Over de vraag of Wolk in het water durft als er golven in zitten, want een rivier heeft geen golven en dat is het enige water dat hij kent.

Ze heeft twee keer koffie ingeschonken, wat op honderdtwintig kilometer per uur uit een thermoskan een prestatie is, en de tweede keer ging het mis en dat lag aan mij.

Om tien over vier waren we over de grens.

Waar we nu staan

Om zes uur stonden we op een grasveld met paaltjes, ergens tussen een fjord en de zee, en er stond een man bij de slagboom die naar ons keek en zei dat we vroeg waren voor Nederlanders.

De tent stond om acht uur. Dat is een uur sneller dan vorig jaar en dat is hardop vastgesteld door Thijs en genoteerd door mij.

Om negen uur zaten we op klapstoelen met brood en kaas en de laatste tomaten uit de koelbox, en het was nog steeds licht en het bleef daarna nog een uur licht, en dat is hier blijkbaar gewoon zo.

Loes is op de grond in slaap gevallen met haar jas als kussen.

Bram heeft een steen gevonden op de eerste avond, wat statistisch gezien te verwachten was.

Fenna heeft haar boek gepakt en is naar het tentje gegaan dat ze sinds de Vogezen voor zichzelf heeft.

En de hond ligt sinds vanochtend zes uur op precies dezelfde plek onder de tafel als thuis, wat ik ontroerender vind dan ik kan uitleggen.

Het is nu vrijdagavond. De wind komt van zee en ik heb mijn trui aan in juli.

Ik ga hier de komende twee weken niet elke dag over schrijven. Ik ga er misschien helemaal niet over schrijven tot we terug zijn.

Maar dit wilde ik opgeschreven hebben, want anders raak ik het kwijt, en dat is nog steeds precies de reden dat ik hier ooit aan begonnen ben.