De auto stond om elf uur vol en niemand sliep

Om elf uur stond de auto vol en zat de dakkoffer dicht, en dat is drie kwartier eerder dan vorig jaar, wat door Thijs hardop is vastgesteld en door mij is genoteerd.

De dakkoffer is van Ilse en Ronald. Die staat elf maanden per jaar bij hen in de garage en één maand op ons dak, en dat is voor beide partijen de beste verdeling.

Wat er in de gang lag en wat er nu in staat

Vanaf zes uur vanavond lag de gang vol. Dat is bij ons de fase waarin je niet meer naar de wc kunt zonder over iets heen te stappen en waarin iedereen chagrijnig wordt van een huis dat nog niet weg is.

Thijs pakt de auto in en dat doet hij alleen. Dat is geen afspraak, dat is iets wat na jaren zo gegroeid is omdat hij het beter kan en omdat hij, als ik meehelp, twee keer zoveel tijd nodig heeft.

Hij heeft een lijst. Op papier, met een pen erbij, en hij streept af terwijl hij loopt. Ik heb die lijst nooit gezien en ik weet ook niet of hij hem elk jaar opnieuw maakt of dat het dezelfde is uit 2019.

Wat ik wel weet is de volgorde: eerst de koffer op het dak, dan de grote tent, dan de tas van Fenna met haar tentje bovenop, dan de rest, en de koelbox achterin waar hij het laatst bij moet kunnen.

Om kwart over tien kwam hij binnen en zei dat er nog ruimte over was. Dat zegt hij elk jaar en het is elk jaar een leugen die we allebei in stand houden.

Het huis achterlaten

Wat er hier gebeurt voor we weggaan, doe ik alleen. Dat is mijn kant van dezelfde afspraak.

De vriezer staat leeg, uit, met de deur op een kier en een handdoek op de vloer eronder. De koelkast is leeg op de melk na, die morgenochtend nog mee gaat naar hiernaast. Het weekbord is uitgeveegd, wat ik dit jaar bewust met een natte doek heb gedaan en niet met mijn mouw.

Het briefje voor Ilse hangt op de koelkast met vier punten erop, waarvan het vierde is dat ze niet hoeft te vertellen als er iets doodgaat.

Ik ben om half elf nog één keer door het huis gelopen. Dat hoeft niet en dat weet ik. Ik doe het omdat ik het fijn vind om een huis achter te laten dat klaar is: gordijnen open, bedden af, de stoelen aangeschoven, de vaatwasser leeg en open.

Op de tafel ligt de tekening die Fenna voor Thijs heeft gemaakt, met de tent in onze tuin erop. Die heb ik daar laten liggen zodat het het eerste is wat we over twee weken zien.

Drie kinderen die niet slapen

Ze liggen sinds acht uur in bed en om half elf hoorde ik ze alle drie nog.

Bram is er het ergst aan toe. Bram slaapt in zijn kleren, want dat mocht, want dan hoeft hij morgenochtend om vier uur alleen zijn schoenen aan. Dat was zijn eigen voorstel en het was een goed voorstel. Hij heeft het vanaf zeven uur vanavond ongeveer veertig keer uitgelegd aan iedereen die langsliep.

Fenna las. Om kwart voor elf brandde er nog licht en heb ik niets gezegd, want het is vakantie en morgen zit ze tien uur in een auto waarin ze toch alleen maar slaapt of leest.

Loes is drie en snapt niet precies wat er gaat gebeuren, maar wel dat er iets gaat gebeuren, en dat is bij haar genoeg om drie keer uit bed te komen. De derde keer stond ze in de gang met de gele laars in haar hand om te controleren of die echt mee ging.

Die gaat mee. Die ligt in de auto, in het zijvak van de deur, waar ze hem morgenvroeg meteen kan zien.

En de hond

Wolk is er sinds 10 mei. Dat is elf weken. In die elf weken heeft hij één keer eerder gezien dat er tassen in de gang stonden en dat was toen we naar de heide gingen, wat een dag duurde.

Hij heeft de hele avond in de gang gelegen. Niet onder de tafel, waar hij altijd ligt. In de gang, tussen de tassen, op de plek waar hij iedereen kon zien lopen.

Toen alles in de auto zat en de gang leeg was, is hij bij de voordeur gaan liggen. Met zijn kop naar de deur.

Ik heb hem gedag gezegd toen ik naar boven ging, wat een raar ding is om tegen een hond te zeggen op de dag dat hij meegaat.

Het is nu tien voor twaalf. De wekker gaat om vier uur. Om half vijf rijden we weg, de Kerkstraat uit, richting de A28, en dan zit het erop.

Boven hoor ik Bram nog steeds niet slapen.