Wat drie kinderen zelf in hun tas stoppen voor twee weken Frankrijk

Er staan sinds zondag drie tassen open in de gang. Eén per kind, en de afspraak is dat wij daar niets over zeggen.

Die afspraak heb ik zelf bedacht, in een moment waarvan ik dacht dat het pedagogisch sterk was en waarvan ik inmiddels weet dat het vooral goedkoop was, want het scheelt mij drie keer inpakken.

Fenna pakt zoals ik lijstjes maak, maar dan beter

Zij is elf en zij heeft een lijst. Eenendertig punten, genummerd, met vakjes ervoor die ze afvinkt op het moment dat het ding in de tas ligt en niet eerder.

Op die lijst staan drie boeken, een zaklamp, twee truien voor een land waar het dertig graden is, en een puntenslijper. Die puntenslijper heeft ze bij punt 19 gezet en ik heb er niets van gezegd, want ik ben iemand die ooit een strijkijzer heeft meegenomen naar een camping.

Wat ik wel gedaan heb is vragen of ze zonnebrand had. Ze wees naar punt 7.

Ze pakt beter in dan ik. Dat is niet grappig bedoeld, het is gewoon zo, en ik heb er vanochtend heimelijk twee dingen van overgenomen voor mijn eigen tas.

Bram pakt gewicht

Zijn tas woog zondagavond meer dan die van Thijs.

In die tas zaten: zijn doos met stenen, waarvan hij er naar eigen zeggen “maar de goeie” heeft meegenomen, en dat waren er drieëntwintig. Een zaklamp die het niet doet. Zijn stickerboek. Twee auto’s. Een pak koekjes dat hij ergens vandaan heeft gehaald en dat niet in de tas hoort maar dat wel bewijst dat hij vooruitdenkt.

Kleren zaten er niet in.

Ik heb dat één keer benoemd, zo neutraal als ik kon, en hij zei dat kleren toch in de koffer gaan. Dat is niet zo afgesproken maar het is wel precies hoe het altijd gaat, dus formeel heeft hij gelijk.

Over de stenen is onderhandeld. Niet door mij, door Thijs, en die heeft het als een technische kwestie aangepakt door hem de tas te laten tillen tot aan de schuur en terug. Er zijn er vervolgens negen afgevallen. Dat zijn er meer dan ik met een gesprek voor elkaar had gekregen.

Loes pakt wat ze tegenkomt

Drie jaar, eigen tas, geen enkel toezicht.

Inhoud van dinsdagochtend: een houten lepel uit de keukenla, drie sokken die niet bij elkaar horen, een half opgegeten koek in een zakje, twee boeken die ze niet kan lezen, een lege pot van de jam en de gele laars.

De laars gaat mee. Daar bestaat in dit huis geen discussie meer over, dat is al een jaar geleden opgegeven, en ze is inmiddels zo ver dat ze hem in de zomer niet meer aandoet maar wel meeneemt.

De houten lepel heb ik er twee keer uitgehaald.

De houten lepel zat er twee keer weer in.

“Die heb ik nodig voor het zand.”

Dat is, geef ik toe, een sterker argument dan ik verwacht had. Hij gaat mee.

De bekentenis

Ik heb gezegd dat wij niets over hun tassen zouden zeggen. Ik heb ze maandagavond, toen ze alle drie boven waren, alle drie leeggehaald en weer ingepakt zoals ze waren.

Niet om er dingen uit te halen. Om te kijken of er iets in zat wat er wel in moest en wat vergeten was, en dat was bij Fenna niets en bij Bram alles en bij Loes de vraag of een lege jampot in een auto van tien uur een goed idee is.

Ik heb één ding veranderd. In de tas van Bram lag zijn knuffel niet, en die ligt sinds mei niet meer in zijn bed maar wel op de plank ernaast, en ik weet niet of dat betekent dat hij hem niet meer nodig heeft of dat hij niet wil dat wij denken dat hij hem nodig heeft.

Ik heb hem onder in de koffer gelegd. Niet in zijn tas.

Zo kan hij hem daar in Frankrijk vinden zonder dat iemand het gezien heeft.