Onze diepvries zit vol december en die eten we nu leeg

Ik heb vanochtend de diepvrieslade opengetrokken en er viel iets uit dat ik niet herkende. Het was hard, het was langwerpig, het zat in een zak zonder etiket en het was bruin.

Thijs zei dat het jus was.

Ik zei dat jus geen vorm heeft.

Hij zei: “Deze wel.”

Wat er in zit na de feestdagen

Ik heb geteld, want dat kan ik niet laten. In de diepvries lagen op 2 januari elf bakjes zonder etiket, drie bakjes met een etiket waarop iets stond wat ik zelf niet meer kan lezen, een halve kerstkrans in folie, twee zakken vol met iets wat ooit soep was en een zak met acht broodjes die we op eerste kerstdag te veel hadden gehaald.

Dat is niet slordig. Dat is december. We hebben dit jaar voor het eerst zelf kerst gedaan in plaats van bij mijn moeder in Kampen, en dat betekende dat wij ineens degenen waren die te veel inkochten. Ik snap nu waarom oma Riet elk jaar in januari met een tas naar de deur kwam.

Dus wat we in de eerste week van januari doen is niet koken. We eten op.

De regels van de laatste-kansweek

Het zijn er drie en ze zijn niet officieel, ze zijn gewoon zo ontstaan.

1. Er wordt niets bijgekocht behalve brood, melk en iets groens.
2. Wie het bakje pakt, mag niet vragen wat erin zit. Vragen mag pas als het op tafel staat.
3. Één keer per week mag iemand nee zeggen zonder uitleg. Precies één keer. Bram heeft die van hem donderdag al opgebruikt.

Wat er dan op tafel komt is soms goed en soms hoor je het gewoon. Vrijdag stond er een pan met wat ik denk restjes wildstoof was, aangevuld met de laatste aardappels uit de zak van opa Wim, en Fenna zei dat het het lekkerste was wat we in weken hadden gegeten. Zaterdag stond er iets naast wat volgens Thijs “de andere helft” was en dat is door niemand aangeraakt.

Loes eet in deze week sowieso alleen brood met kaas, maar dat doet ze in maart ook.

Waarom dit bij ons werkt en niet bij iedereen

Ik wil hier geen systeem van maken, want het is geen systeem. Het is een week waarin ik geen zin heb om na te denken over eten en waarin de vriezer toevallig te vol zit.

Maar er zit wel iets in dat de rest van het jaar niet lukt.

Normaal bedenk ik op maandag wat we die week eten en dan ligt daar meteen een verwachting onder. Als ik iets bedacht heb en het valt tegen, dan is dat van mij. Ik heb gekozen, ik heb gekookt, ik heb het fout gedaan. Dat is een klein ding en het is er elke week.

In de eerste week van januari kiest niemand. Er komt uit de vriezer wat er als eerste in de hand ligt. Als het tegenvalt, ligt dat aan december en niet aan mij, en dat is een verrassend prettige plek om te staan met een pollepel.

Bram vroeg vrijdag of we dit niet elke maand konden doen.

Ik heb uitgelegd dat je dan eerst een maand lang te veel moet inkopen en dat er dan nog steeds iets moet zijn om op te eten, en hij zei dat dat prima klonk. Zo denkt hij over vrijwel alles.

Het bruine ding

Het bruine ding lag om vijf uur ontdooid in een schaal op het aanrecht en het was geen jus.

Het was de kruimeldeeg van de appeltaart die op tweede kerstdag niet meer paste, met een half potje appel eroverheen, alles bij elkaar gevroren tot één ding.

We hebben het in de oven gezet met een klont boter erbij omdat ik niet wist wat ik anders moest. Het kwam eruit als iets tussen taart en ontbijt in.

Bram vroeg wat het heette.

Fenna zei, zonder op te kijken: “Januari.”