Vier dagen koken in een huisje met twee pannen en te veel wind

Het eerste wat ik in dat huisje deed was alle keukenkastjes opendoen, en het tweede wat ik deed was ze weer dichtdoen en even naar buiten kijken.

Twee pannen. Een grote met een deksel die er niet bij hoorde, en een klein steelpannetje. Geen zeef. Geen ovenwant. Wel elf wijnglazen.

Wat we hadden meegenomen en wat daarvan klopte

We zijn donderdagochtend met de boot gegaan. Dat ging beter dan we durfden hopen, want de laatste keer dat wij met deze hond op iets varends moesten stappen was vorig jaar met Hemelvaart bij het pontje, en toen kwamen we niet verder dan de loopplank. Nu liep hij zo naar binnen, ging tegen de zijkant liggen en heeft de hele overtocht geen kop opgetild. Bram was teleurgesteld. Bram had gehoopt op drama.

In de auto stond een kratje met dingen die ik nooit meer vergeet, omdat ik ze een keer wel vergeten ben:

• Een mes dat snijdt. Het belangrijkste voorwerp van de hele vakantie.
• Olie, zout, peper en het potje gerookt paprikapoeder waar ik in alles te veel van doe.
• Twee pakken pasta, want die zijn ergens anders altijd duurder en dan koop ik ze toch.
• Ontbijtspullen voor de eerste ochtend, zodat er niemand hoeft te winkelen voor er koffie is geweest.
• Een theedoek van thuis. Klinkt raar. Er hangt in een huisje altijd één theedoek die al vochtig is als je aankomt.

Wat ik niet had meegenomen en wat ik dus vier dagen heb gemist, is een vergiet. Een vergiet is zo’n ding waarvan je denkt dat het overal is. Het is niet overal.

Ik heb pasta afgegoten met de deksel schuin op de pan, zoals mijn moeder dat deed, en ik heb daarbij twee keer de helft in de gootsteen laten glijden. De tweede keer was gisteren en toen zei Thijs, vanaf de bank, zonder op te kijken van zijn telefoon: “Weer?”

De pan die vier keer terugkwam

Vanaf de tweede avond had ik een systeem, en dat systeem was dat er maar één pan op het vuur ging.

De basis was elke keer hetzelfde. Ui, knoflook, veel te veel van dat paprikapoeder, en dan wat we die dag hadden gekocht. Op vrijdag was dat een blik tomaten en een courgette. Op zaterdag was dat vis van de kraam bij de haven, in stukken, er op het laatst bij, deksel erop, vuur uit, vijf minuten wachten. Dat was verreweg het lekkerste en ook het enige waarvan Loes niets heeft gegeten.

Loes heeft vier dagen brood gegeten. Ik ben daar deze vakantie mee opgehouden er iets van te vinden.

Voor wie hetzelfde wil doen met wat er in het kastje staat, dit is het hele recept:

1. Zet een pan op het vuur met een flinke bodem olie en fruit een gesnipperde ui met twee tenen knoflook tot ze zacht zijn.
2. Doe er een theelepel gerookt paprikapoeder bij en roer dat een halve minuut mee, tot het gaat ruiken.
3. Voeg toe wat je die dag hebt gekocht en wat gaar moet worden, plus een blik tomaten of een scheut water.
4. Laat het staan tot iemand vraagt wanneer het klaar is, en dan nog vijf minuten.
5. Wat snel gaar is, zoals vis of garnalen, gaat er helemaal op het laatst bij met het vuur uit en de deksel erop.
6. Zout op tafel, want de een vindt het altijd te weinig en de ander te veel.

Dat is het. Vier avonden, één pan, en de tweede pan bleef schoon tot vanochtend, toen er eieren in gingen.

Boodschappen doen met een kind dat alles wil weten

Op zaterdagochtend ben ik met Bram naar de winkel in het dorp gegaan, en dat was achteraf het beste half uur van de vakantie.

Thuis is boodschappen doen een handeling. Ik weet waar alles ligt, ik loop de route, ik ben in elf minuten klaar en ik heb ondertussen nagedacht over iets anders. Hier wist ik niets. Ik heb twee keer aan iemand moeten vragen waar de eieren stonden, en dat was allebei dezelfde mevrouw, die de tweede keer meeliep.

Bram vond het geweldig. Hij heeft elk schap bekeken alsof het een museum was. Hij heeft me drie keer iets voorgehouden en gevraagd of dit ook bestond, terwijl het gewoon iets was dat wij thuis ook in de kast hebben, alleen in een ander formaat.

En hij heeft bij de kassa uit zichzelf gevraagd of we die avond vis konden halen bij de kraam bij de haven, waar we de dag ervoor alleen maar langs waren gelopen. Bram vraagt nooit om eten. Bram eet wat er is en klaagt over de rest.

We zijn teruggelopen met twee tassen en hij heeft de lichtste gedragen en daar de hele weg iets over gezegd.

Buiten eten omdat het binnen niet paste

De tafel in het huisje was voor vier mensen en wij zijn er vijf, dus we hebben alle avonden buiten gegeten aan een houten tafel met een bank die aan één kant scheef stond.

Het was niet warm. Ik wil dat er even bij zeggen, want als je dit leest denk je misschien aan een avond in juni. Het was een graad of dertien met wind uit het noordwesten, en we zaten met jassen aan en Fenna met de capuchon op. De borden werden koud voor je halverwege was.

En toch aten ze meer dan thuis. Ik snap dat niet en ik heb het al vaker gezien. Bram, die aan onze eigen tafel gemiddeld drie keer moet worden aangespoord, at daar twee volle borden en vroeg of er nog was.

Wolk lag onder de tafel. Precies zoals thuis, alleen dan met zand. Hij heeft in vier dagen geen kruimel gekregen van ons, wel van iemand, want hij zat er elke avond eerder dan wij.

Op de laatste avond kwam Fenna naast me zitten met haar bord op schoot en zei ze dat ze het jammer vond dat het al voorbij was, en daarna zei ze dat ze eigenlijk niet naar de vis had willen kijken bij de kraam maar dat het wel lekker was, en toen ging ze weer.

Vanavond thuis

We zijn vanmiddag met de boot van vier uur teruggekomen. Er staat hier een keuken met vier pannen, een oven, twee vergieten en een la met dingen waarvan ik niet meer weet waarom ik ze heb.

Ik heb vanavond gekookt met precies dezelfde ui, dezelfde knoflook en hetzelfde poeder, in de goede pan, aan de tafel waar we alle vijf zitten.

Het was gewoon eten.

Ik denk dat het aan het zand lag.