Thijs gebruikt vier pannen voor een saus die uit een pan kan

Er stonden maandagavond vier pannen op het fornuis, twee snijplanken op het aanrecht, een vergiet in de gootsteen en een kom met iets erin waarvan tot op de dag van vandaag onduidelijk is waar die voor was.

Er werd tomatensaus gemaakt.

Wat er in die vier pannen zat

Ik heb het opgeschreven, want ik wilde het precies weten.

Pan één: de ui en de knoflook, in olie, op laag vuur, twintig minuten. Volgens Thijs is dit het hele geheim. Volgens mij ook, dat moet ik toegeven.

Pan twee: het gehakt, apart, op hoog vuur, omdat het anders “gaat stoven in plaats van bakken”. Hij zegt dit alsof het een natuurwet is en misschien is het dat ook.

Pan drie: de tomatenblikken met een klontje boter erin en een halve wortel die er na een halfuur weer uit gaat. Die wortel gaat er ongesneden in en ongesneden weer uit en gaat dan bij het aanrecht liggen tot ik hem weggooi.

Pan vier: de pasta.

Volgens mij kan het in twee pannen. Volgens mij kan het zelfs in één als je een beetje geduld hebt en de volgorde omdraait. Dat heb ik maandag gezegd, rond kwart voor zes, terwijl ik met Loes op de arm langs het fornuis probeerde te komen.

Het antwoord was: “Ga jij dan koken?”

Dat was geen ruzie. Dat was een gewone vraag, in die vlakke toon van hem, en het antwoord was nee. Ik ga niet koken op maandag. Op maandag kom ik om kwart over vijf uit Zwolle en op maandag kookt hij, en dat is sinds ongeveer 2019 zo en ik ben er nooit ontevreden over geweest tot ik ging tellen.

De saus zelf, voor als je hem wilt

Ik ben er dus tegen en ik maak hem inmiddels zelf ook zo. Voor vijf personen, waarvan er twee bijna niets eten.

Nodig:

• 2 grote uien, heel fijn
• 3 tenen knoflook
• een flinke scheut olijfolie
• 400 gram rundergehakt
• 2 blikken tomatenblokjes
• een klont boter
• een halve winterwortel, in zijn geheel
• een lepel appelstroop (dit is van mij, niet van hem, en het is het beste idee dat ik ooit in die keuken heb gehad)
• zout, peper, een blaadje laurier als je het hebt
• pasta

Zo doe je het:

Fruit de ui minstens twintig minuten op laag vuur, tot hij zoet is en geen kleur heeft. Doe de knoflook er de laatste twee minuten bij. Bak het gehakt apart op hoog vuur tot het echt bruin is, niet grijs. Doe alles bij elkaar met de blikken, de boter, de wortel en de appelstroop. Laat het minstens veertig minuten pruttelen zonder deksel. Haal de wortel eruit. Proef. Er moet meer zout in dan je denkt.

Fenna eet dit. Loes eet de pasta zonder saus en houdt de hele maaltijd één hand in de lucht om aan te geven dat er niets op haar bord mag komen dat rood is. Bram eet het alleen als de saus niet met een lepel maar met een pollepel wordt opgeschept, waarom weet ik niet.

Wat er gebeurde toen ik het zelf een keer probeerde

Woensdag was Thijs laat en heb ik het in één pan gedaan. Ui, gehakt erdoor, blikken erbij, twintig minuten.

Het was prima. Het was gewoon prima. Fenna zei niets, Bram at het, Loes hield haar hand in de lucht.

Donderdag zei Thijs, terwijl hij een boterham smeerde en niet opkeek: “Die saus van gisteren. Die was toch anders?”

Ik heb gezegd dat hij dat verbeeldde. Hij zei niets terug, wat bij hem betekent dat hij weet dat hij gelijk heeft en het niet nodig vindt om dat uit te leggen.

Vanavond staat hij er weer. Vier pannen, twee planken, de radio aan, de deur naar de gang dicht zodat de kinderen er niet in kunnen. De halve wortel ligt al klaar op het aanrecht.

Ik ga er niets van zeggen.