Mijn zus blijft een nacht en het hele huis draait om

Ze belt niet als ze aankomt, ze appt vanaf het station in Zwolle dat ze in de trein zit die er over elf minuten is. Dat betekent dat ik nog elf minuten heb om de was van de bank te halen.

Ik heb de was van de bank gehaald. Ik heb hem in de slaapkamer op het bed gelegd, waar hij nu nog ligt.

Nienke doet alles wat wij niet doen

Mijn zus is 34, woont in Utrecht, heeft geen kinderen en heeft daar geen enkele mening over die ze aan mij opdringt, wat ik ongelooflijk knap vind. Ze komt ongeveer eens in de zes weken. Ze blijft één nacht.

En in die ene nacht gebeurt er meer dan in een gemiddelde maand.

Ze kwam zaterdag om half twaalf binnen met een tas over haar schouder en zei hallo tegen niemand in het bijzonder, waarna Bram als eerste tegen haar aan botste en meteen begon over de aardappel op de vensterbank die op een hond lijkt. Ze heeft die aardappel serieus bekeken. Ze heeft er drie vragen over gesteld. Ze heeft gezegd dat ze het inderdaad zag.

Dat is haar truc en het is geen truc. Ze heeft geen agenda in haar hoofd. Ik heb altijd een agenda in mijn hoofd, ook op zaterdag, ook als ik zeg dat ik hem niet heb.

Wat er in zes uur gebeurde

Een greep:

1. Ze heeft Fenna’s haar gevlochten op een manier die ik niet ken en die Fenna sindsdien elke ochtend probeert na te doen voor de spiegel in de gang.
2. Ze heeft met Bram in de schuur gezocht naar een doos waarvan hij dacht dat er stenen in zaten. Er zaten schroeven in. Ze hebben de schroeven gesorteerd op grootte. Dat duurde vijftig minuten.
3. Ze heeft Loes op haar heup gehad terwijl ze koffie zette, waarbij Loes haar gele laars in de suikerpot heeft gedaan. Nienke heeft dat pas ontdekt toen ze suiker wilde.
4. Ze heeft om vier uur pannenkoeken gebakken. Om vier uur. Dat is bij ons het uur waarop niemand iets eet, want anders eten ze om zes uur niet. Ze heeft er zeven gebakken en er is er niet één overgebleven.
5. Ze heeft om half zeven gevraagd of we niet gewoon frites zouden halen.

We hebben frites gehaald.

De blik van Thijs

Thijs vindt Nienke leuk. Dat weet ik omdat hij op zaterdag als zij er is niet naar de schuur gaat. Dat is bij hem de hoogste vorm van waardering.

Wat hij wel doet is één keer per bezoek een blik naar mij werpen. Dat gebeurde zaterdag rond half zes, toen Bram voor de derde keer van de bank op de kussens sprong die Nienke op de grond had gelegd om een eiland te maken.

Die blik betekent niet: doe er iets aan. Die blik betekent: jij weet dat wij dit maandag terugbetalen.

En dat klopt. Zondagochtend om kwart over zeven stond Bram naast mijn bed te vragen of tante Nienke al wakker was. Ze was niet wakker. Ze werd wakker.

Wat ik van haar leen

Hier zit iets waar ik niet helemaal uitkom.

Ik zeg altijd, half grappend, dat Nienke de leuke tante is en dat wij daarna de rommel opruimen. Dat is waar. Maandag was een ramp. Loes heeft twee keer gevraagd waar Nienke was en Bram wilde weten waarom wij nooit om vier uur pannenkoeken eten.

Maar ik merk ook dat ik in de week erna dingen doe die ik van haar heb. Ik heb dinsdag naar een steen gekeken van Bram alsof het de eerste steen was die ik zag. Ik heb woensdag niet gezegd dat het bijna eten was. Kleine dingen, en ze houden ongeveer vier dagen stand, en dan ben ik het weer kwijt tot ze weer komt.

Zondag bracht ik haar naar het station. Loes zat achterin en zwaaide toen we nog niet eens weg waren.

Nienke boog zich door het raampje en zei: “Ik heb de suiker maar weggegooid.”

En toen liep ze het perron op met die tas over haar schouder, en ik reed naar huis waar de was nog op het bed lag.