Woensdag is de dag waarop ik alles half doe

Kwart voor vijf, de spoorwegovergang op het dorp, en ik zit te rekenen. Als deze bomen nu omhooggaan haal ik het. Als ze blijven hangen, sta ik om vijf over vijf voor de deur van de zaal en zit Fenna al buiten op het muurtje.

Ze bleven hangen.

Wat er allemaal in één middag moet

Ik werk drie dagen bij een klein bureau in Zwolle. Maandag, dinsdag, donderdag. Dat zijn gewone dagen: ik werk, ik rij naar huis, het is halfzes en er is niets bijzonders aan.

De woensdag klopt niet. De woensdag is de dag waarop ik thuis ben, waarop de kinderen om twaalf uur vrij zijn, waarop Loes van de peuterspeelzaal moet worden gehaald, waarop Fenna van vier tot vijf streetdance heeft in de zaal op het dorp, en waarop ik ondertussen tóch nog probeer te werken aan dingen waar de rest van de week te weinig tijd voor was.

Het werkt op papier. De ochtend is voor het werk, de middag voor de kinderen, en als het misloopt schuift Thijs of doet Ilse iets. Er is altijd een oplossing. Het punt is niet dat het niet lukt. Het punt is dat er op woensdag niets is dat ik met aandacht doe.

Ik werk half. Ik rij half aanwezig naar de zaal en terug. Ik luister half naar het verhaal van Bram over een steen. En als ik ‘s avonds op de bank zit, weet ik van die hele dag niets meer terug te halen behalve die kruising.

Het lijstje dat ik dinsdagavond maak

Op dinsdagavond maak ik het woensdaglijstje. Dat is inmiddels een ritueel geworden, en niet een prettig ritueel, meer zo een waarvan je weet dat je hem afdraait om iets anders niet te hoeven voelen.

Op dat lijstje staan dingen als: tas Loes, gymkleren F, bellen tandarts, dinsdagstuk afmaken voor 12u. Elf regels. Bij tien van die elf hoort een tijdstip.

Wat er niet op staat is wat ik eigenlijk zou willen: één ding waar ik langer dan twintig minuten achter elkaar aan werk. Dat past nergens tussen, want een woensdag heeft geen blokken, een woensdag heeft alleen randen.

En het rare is dat ik dat lijstje op donderdag altijd terugvind, ergens, en dat er dan vier dingen niet doorgestreept zijn die er ook niet meer toe doen.

De vraag die Fenna stelde

Vorige week woensdag zat ze naast me in de auto, na dansen, en vroeg ze wat ik die dag gedaan had.

Ik zei: druk, werk, van alles.

Ze vroeg: maar wát dan.

En ik kon het niet vertellen. Ik had die dag negen uur wakker en werkend doorgebracht en ik kon niet één ding noemen dat de moeite van het vertellen waard was.

Dat is geen drama. Er zijn dagen die alleen maar logistiek zijn en daar is niets mis mee. Maar het bleef hangen, en dat is meestal het teken dat er iets moet veranderen.

Wat ik nu schrap

Ik ga niet beter plannen. Ik heb elf jaar beter gepland en het levert alleen strakkere lijstjes op.

Wat ik wel ga doen is één ding weghalen. Ik heb op woensdag altijd nog boodschappen gedaan, in dat gat tussen dansen en avondeten, omdat het “toch onderweg” is. Dat is voorbij. We eten op woensdag wat er is. Vaak is dat pasta. Soms is dat brood met een gebakken ei, wat Bram bij hoge uitzondering een goed avondeten vindt.

Het scheelt vijfentwintig minuten. Vijfentwintig minuten is niets en het is precies genoeg om niet te hoeven rekenen bij een stoplicht.

Vanavond stond ik om vijf voor vijf voor de zaal en zat Fenna nog binnen. Ik heb in de auto gewacht met de radio zacht aan en naar niets gekeken.

Dat was de beste vijf minuten van mijn woensdag, en ik weet niet goed hoe ik daar iets slims over moet zeggen.