Mijn zoon schuift zijn leesboekje elke dag onder de bank

Ik vond het maandag terug bij het stofzuigen. Een dun boekje met een blauw kaftje, plat gedrukt tegen de plint, onder de bank, achter de poot. Er stond met potlood Bram op geschreven in de bovenhoek, in het handschrift van juf Marloes.

Dat was de vierde keer in acht schooldagen.

Twee weken groep 3 en het is al oorlog

Bram is bijna zeven en zit sinds de eerste week van september in groep 3. Vorig jaar was school knutselen, buiten spelen en een kring waarin hij mocht vertellen over een steen die hij had gevonden. Dit jaar zit hij aan een tafel en moet hij iets doen waar hij, voor het eerst in zijn leven, niet meteen goed in is.

Hij weet dat ook. Dat is het vervelende. Hij zit naast een meisje dat al voor de zomer las en hij ziet het verschil.

De eerste dagen kwam hij nog vrolijk thuis. Toen kwam de eerste avond waarop hij moest oefenen. Vijf woordjes. Vijf. maan, roos, vis, sok, aap — dat soort werk. We zaten samen op de bank, hij met het boekje op schoot, en bij het derde woord gooide hij het van zich af.

“Ik kan het niet en ik hoef het ook niet.”

Wat ik de eerste week fout deed

Ik ga het gewoon opschrijven, want ik denk dat ik niet de enige ben.

Ik heb aangemoedigd. Te veel. Elke letter die hij goed had kreeg een reactie van mij, en die reactie was zo blij dat hij precies hoorde hoe belangrijk ik het vond. Een kind van zes is niet dom. Hij hoorde: dit is een test en jij bent er slecht in en mama probeert dat te verbergen.

Ik heb ook gedaan alsof het makkelijk was. “Kijk, dat is toch niet moeilijk?” Alsof je tegen iemand zegt dat de berg waar hij op staat geen berg is.

En op donderdag ben ik geïrriteerd geraakt. Niet geschreeuwd, wel die stem. Die vlakke, geduldige stem die erger is dan schreeuwen omdat elk kind hoort wat eronder zit. Hij is van de bank gestapt en naar boven gelopen en ik ben blijven zitten met dat boekje in mijn handen en heb me heel even afgevraagd wat ik in godsnaam aan het doen was met een jongen van zes en vijf woordjes.

Fenna zei vanuit de keuken, zonder op te kijken: “Hij hoort je gezicht, mam.”

Ze is tien. Ik weet niet waar ze dat vandaan haalt.

Het gesprek met juf Marloes duurde vier minuten

Vrijdag ben ik na schooltijd blijven hangen. Ik had een heel verhaal voorbereid over thuis oefenen en achterstand en of hij misschien te jong is voor groep 3.

Juf Marloes liet me uitpraten en zei toen zoiets als: het is 10 september.

Verder zei ze twee dingen die ik heb opgeschreven op de achterkant van een boodschappenlijst, wat betekent dat ik ze bijna kwijt was.

Ten eerste: in september is het verschil tussen kinderen in groep 3 enorm en dat zegt bijna niets over waar ze in juni staan. Sommigen zijn in de zomer bijna zeven geworden, anderen net zes.

Ten tweede: thuis hoeft het niet op school te lijken. Als het thuis ook een schoolmoment wordt, heeft hij twee schooldagen op één dag.

Toen ging haar telefoon en dat was het gesprek. Vier minuten. Ik was er langer over aan het piekeren geweest dan het duurde.

Wat er nu wel werkt (voor deze week, in elk geval)

We hebben het omgegooid en ik zeg er meteen bij dat ik geen idee heb of dit over een maand nog werkt.

1. Vijf minuten, en niet meer. We doen het met de kookwekker uit de keuken. Als hij afgaat, stoppen we, ook midden in een zin. Vooral midden in een zin. Dat hij wil doorlezen is precies het punt.
2. Niet op de bank, wel op de trap. Geen idee waarom dit uitmaakt. Hij zit twee treden hoger dan ik, ik zit met mijn rug naar hem toe. Hij kan mijn gezicht niet zien. Sinds die ontdekking gaat het de helft beter.
3. Ik zeg niets als hij het goed doet. Dit was het moeilijkste. Ik knik hooguit. Alle blijdschap die ik in mijn stem legde, legde er ook een gewicht in.
4. Loes doet mee. Ze is twee en snapt er niks van en zegt de woordjes na op haar eigen manier. Bram vindt dat om te lachen en dan is het geen les meer, dan is het iets wat hij beter kan dan zij.
5. Op zondag doen we niks. Eén dag in de week helemaal geen boekje. Hij weet welke dag dat is en hij telt ernaartoe.

Woensdagavond, halverwege

Woensdag zat hij op de derde trede en las hij de sok van bram, wat toevallig ook nog eens over hem ging volgens hem. Hij las het twee keer. De tweede keer sneller.

En toen zei hij, tegen mijn achterhoofd, want ik zat er nog steeds met mijn rug naartoe:

“Mam. Als ik het kan, mag ik het dan aan opa Wim voorlezen?”

Ik heb gezegd dat dat mocht.

Het boekje ligt nu op de derde trede. Niet onder de bank. Dat is alles wat ik deze week kan melden, en het is meer dan ik vorige week durfde te hopen.