De gele laars gaat mee en ik onderhandel niet meer

Ze staat om kwart voor negen bij de voordeur en ze heeft hem al aan. Links een gele regenlaars met een barst in de zool, rechts een blauwe gympe die te groot is want hij was van Bram.

Het is achttien graden en droog. Dat doet er niet toe.

Sinds juni, elke dag

De laars kwam in juni uit een bak op de rommelmarkt in het dorp. Twee euro voor een paar, en het paar was niet compleet, want er zat maar één rechter tussen die niet paste. Ik heb hem gekocht omdat Loes hem vasthield en ik geen zin had in de scène.

Ze heeft hem sindsdien elke dag aan. Aan haar linkervoet. Alleen die.

We hebben in juli de hele zomer geprobeerd om er twee van te maken. Ik heb er een blauwe laars naast gezet. Ik heb een andere gele laars gekocht in een net andere tint, wat een fout was die ik niet ga uitleggen omdat ik me er nog voor schaam. Ik heb geprobeerd hem in de was te doen zodat hij een dag weg was, wat leidde tot iets waar Ilse van hiernaast me later nog naar vroeg.

En dan het argument dat ik drie maanden lang heb gebruikt: dat het gek staat.

Daar zit het hem. Niet in de laars.

Waar ik het echt over had

Vorige week woensdag ging Loes voor het eerst naar de peuterspeelzaal, twee ochtenden in de week, in het lokaaltje naast de school. Ze is twee en een half en ze wilde er naartoe, wat ik niet had verwacht.

Ik heb die ochtend twintig minuten geprobeerd om die laars uit te krijgen. Twintig. Met een verhaaltje, met een ruil, met een tijdje niets zeggen, en op het laatst met een stem waar ik niet trots op ben.

En terwijl ik daar op mijn hurken zat, ging het door me heen: waar ben ik bang voor.

Ik ben bang dat de leidster denkt dat ik het niet gered heb die ochtend. Dat de andere moeders bij de deur zien dat mijn kind eruitziet alsof niemand op haar let. Dat het over mij gaat.

Loes vindt er niets van. Loes heeft een laars die ze fijn vindt.

Wat de leidster zei

Ze heet Bianca en ze zag ons aankomen en zei, voordat ik iets kon uitleggen: “Ah, die ken ik al van horen zeggen.”

Ik vroeg van wie.

“Van haar,” zei ze, en ze wees naar Loes, die op dat moment “laars” zei tegen niemand.

Dat was het. Geen blik, geen mening, geen half opgetrokken wenkbrauw. Ze heeft acht peuters in dat lokaal en twee daarvan hebben iets soortgelijks, en zij weet — beter dan ik — hoe kort dit duurt.

Wat ik nu doe

Ik doe niets. Dat is het plan.

De laars staat ‘s avonds op een vaste plek bij de deur, want kwijt is erger dan aan. Ik zeg er niets over als we ergens naartoe gaan. Ik leg geen alternatief klaar in de hoop dat ze zelf omkiest, want dat is onderhandelen met een extra stap.

Wat ik wel doe is de dingen bewaren waar ik het wél over ga hebben. Handen wassen. In de auto in het stoeltje. Niet aan het fornuis komen. Dat zijn er drie en die zijn niet onderhandelbaar, en ik heb gemerkt dat ik ze veel rustiger volhoud sinds ik mijn ochtend niet meer verspil aan schoeisel.

“Mijn laars,” zei ze gisteravond tegen Fenna, die vroeg of ze hem even mocht vasthouden. “Mijn laars is van mij.”

Fenna heeft hem teruggegeven. Ze zei tegen mij, later, dat ze zich niet kan herinneren dat zij ooit zoiets had.

Ik heb niet gezegd dat ze tot haar vierde alleen appelmoes at van een blauw bordje en dat ik dat bordje in de vaatwasser met de hand tussendoor waste. Ze weet dat nog niet. Ik bewaar het.