Thijs bakt buiten en gebruikt dan alsnog vier pannen binnen

Wij eten sinds dinsdag elke avond in de tuin, en dat zijn er inmiddels drie, en het lijkt van buitenaf een rustig gezin dat de zomer goed heeft begrepen.

Wat er in werkelijkheid gebeurt, is dat de man die buiten staat te bakken binnen vier pannen heeft staan.

Het buitenritueel, zoals het echt gaat

Om half zes komt Thijs thuis. Hij loopt de tuin in en kijkt naar de lucht op een manier die betekent dat hij een besluit neemt over het weer.

Om tien voor zes gaat de kolenbak aan, in de hoek bij de schuur, want die staat daar elk jaar op precies dezelfde tegel. Hij doet dat met een geduld dat hij bij geen enkele andere bezigheid vertoont.

En dan gaat hij naar binnen.

Want ondertussen staat er een pan met aardappels op het vuur. Er staat een koekenpan met uien. Er staat een steelpan met iets wat hij een saus noemt en waar hij niet over uitweidt. En er is, elk jaar opnieuw, een vierde pan die nergens voor nodig is en waarvan hij achteraf ook zelf niet weet waarom hij hem gepakt heeft.

Dan gaat het vlees erop, of wat er die avond op moet, en dat duurt twaalf minuten, en die twaalf minuten zijn het enige deel van dit hele proces dat buiten plaatsvindt.

Ondertussen loop ik acht keer heen en weer met borden, bestek, glazen, een fles, de schaal, de doek, de vergeten peper, het vergeten zout en Loes, die telkens iets meeneemt dat niet mee naar buiten hoeft.

Wat het oplevert

En toch.

Er wordt buiten langer aan tafel gezeten. Dat is geen gevoel van mij, dat heb ik nu drie avonden op de klok gekeken omdat ik dacht dat ik het me verbeeldde.

Binnen zit dit gezin gemiddeld tweeëntwintig minuten aan tafel. Dat is inclusief het opstaan van Bram voor iets wat hij vergeten is, wat altijd gebeurt en waarvan we hebben opgegeven dat het niet meer gebeurt.

Buiten zitten we er drie kwartier, en op woensdag zelfs een uur, en dan zit iedereen er nog. Niemand die naar boven wil. Zelfs Fenna niet, die de laatste maanden na het eten meestal naar haar kamer verdwijnt en van wie ik dat ook gewoon vind.

Ik heb geen idee waar dat aan ligt. Misschien aan het licht. Misschien doordat er geen televisie in de tuin staat en de bank ver weg is. Misschien doordat de hond eronder ligt en er om de twintig minuten iets gebeurt waar iedereen naar moet kijken.

De aardappelsalade die de hele week meegaat

Dit is het enige wat ik zelf bijdraag aan de warme weken en het is de reden dat we het volhouden, want ik maak dit één keer en dan staat het er drie dagen.

Ik maak hem ‘s ochtends, voor half acht, als het nog koel is in de keuken.

Nodig:

• Anderhalve kilo vastkokende aardappels
• Een flinke ui, heel fijn gesneden
• Twee augurken plus twee lepels van het vocht uit de pot
• Vier eieren, hardgekookt
• Een bos bieslook of het groen van een bosui
• Vijf lepels mayonaise en drie lepels yoghurt
• Peper, zout, een lepel mosterd

Hoe:

1. Aardappels in de schil koken, net gaar, niet verder. Laten afkoelen tot lauw en dan pas snijden, anders wordt het pap.
2. Ui met het augurkenvocht apart zetten terwijl de aardappels afkoelen. Dat is de enige stap die er echt toe doet, want daarna is de ui zacht en scherp tegelijk.
3. Alles voorzichtig door elkaar. Mayonaise, yoghurt, mosterd, peper en zout erdoor. Eieren en augurk erin, bieslook erover.
4. Minstens twee uur koud wegzetten. Hij is de volgende dag beter dan op de dag zelf.

Bram eet hem zonder ei, wat inhoudt dat hij de eieren eruit vist en op de rand van zijn bord legt, waar ik ze later weer in het geheel terugvind. Loes eet alleen de augurk. Fenna eet er drie scheppen van en zegt er niets over, wat bij haar een goed teken is.

En dan de afwas

Er staat na afloop dus dit. Vier pannen. Een snijplank waar hij vlees op gedaan heeft en een tweede snijplank waar hij hetzelfde vlees op gedaan heeft nadat het gebakken was, wat ik overigens goed van hem vind. Een schaal, vijf borden, en het bestek dat buiten is blijven liggen tot het donker was.

Ik doe de afwas. Zo is dat bij ons verdeeld, en dat is prima, want ik heb ondertussen drie kwartier aan een tafel gezeten waar niemand weg wilde.

Gisteravond, om even over negen, zaten er nog drie mensen aan die tafel. Bram was al binnen. Loes lag op de deken op het gras met de hond en niemand had gezegd dat het bedtijd was.

Ik heb het ook niet gezegd. Het is dit soort week.