De eerste keer buiten eten kwam drie weken te vroeg

Om vier uur ‘s middags was het zeventien graden en stond de zon vol op de achterkant van het huis. Ik heb toen tegen Thijs gezegd dat we buiten gingen eten. Hij keek naar de lucht en zei niks, en achteraf weet ik dat dat het niks was van iemand die het beter weet en het niet gaat zeggen.

Om zes uur, toen we aan tafel gingen, was het tien graden.

Wat er in twee uur gebeurt in april

Dit is het ding met april dat ik elk jaar opnieuw vergeet. De temperatuur die op je telefoon staat is een middagtemperatuur. Zodra de zon achter het dak van de buren zakt, en dat is bij ons om tien over vijf, is het over. De tegels blijven nog even warm en dan zijn ze koud, en dan trekt het door de stoelpoten omhoog.

We zaten er dus zo:

Fenna met een fleecevest en de mouwen over haar handen. Bram in een korte broek, want die had hij die middag aangetrokken en die deed hij niet meer uit, uit principe. Loes met een jas van mij over haar schouders die tot op de grond hing. Thijs in een trui, kalm, zonder commentaar. Ik met een theedoek over mijn benen, wat ik niet had gepland.

Er stond een waxinelichtje op tafel dat drie keer uitwaaide en dat ik drie keer opnieuw heb aangestoken, wat een van de nutteloosste dingen is die ik dit jaar heb gedaan.

Bram zei na acht minuten dat zijn worst koud was. De worst was koud. Alles was koud, behalve het enige gerecht dat toch al koud moest zijn.

De aardappelsalade van mijn moeder

Die redde de avond. Niet omdat hij zo bijzonder is, maar omdat hij niet kan afkoelen. Dat is in de laatste week van april de belangrijkste eigenschap die een gerecht kan hebben.

Mijn moeder maakt hem al zolang ik het me kan herinneren, en ik heb hem jarenlang niet gemaakt omdat ik dacht dat het iets van vroeger was. Dat is precies wat je op je dertigste denkt en op je negenendertigste niet meer.

Voor vijf personen:

• 1 kilo vastkokende aardappels
• 3 eieren, hardgekookt
• 1 grote zure augurk, in kleine blokjes
• 2 lente-uitjes, in dunne ringen
• 4 volle eetlepels mayonaise
• 1 eetlepel mosterd
• 1 eetlepel vocht uit de augurkenpot
• peper, weinig zout
• een handvol peterselie, grof gehakt

Hoe:

1. Schil de aardappels en kook ze net gaar. Net gaar, niet gaar-gaar. Giet af en laat ze een minuut of vijf uitdampen.
2. Snijd ze in blokjes terwijl ze nog lauw zijn. Dit is het hele geheim en het is ook meteen het vervelendste deel, want lauwe aardappels zijn heet als je haast hebt.
3. Roer de mayonaise, de mosterd en het augurkenvocht door elkaar en schep dat door de lauwe aardappels. Ze nemen het dan op. Als je wacht tot ze koud zijn blijft het bovenop liggen en dan heb je aardappels met saus in plaats van salade.
4. Laat afkoelen. Roer daarna pas de augurk, de lente-ui en de gehakte eieren erdoor, en op het laatst de peterselie.
5. Zet hem minstens een uur in de koelkast. Twee is beter.

Mijn moeder doet er ook nog een appel door. Ik doe dat niet en daar hebben we het al twintig jaar over.

Wat de kinderen ervan zeiden

Fenna at hem en zei dat hij lekker was en vroeg toen of er ook nog iets warms was. Bram vroeg wat de witte stukjes waren en toen ik zei dat het ei was zei hij dat hij geen ei lust, terwijl hij twee weken geleden nog een gekookt ei mee naar school heeft genomen dat hij zelf had geverfd en waar hij trots op was. Ei aan tafel en ei op school zijn kennelijk verschillende producten.

Loes at drie augurkblokjes en verder niets. Ze heeft daarna een boterham gehad.

Om kwart over zes zei Fenna dat haar handen koud waren. Om twintig over zes stond Thijs op met de schaal in zijn handen zonder iets te zeggen, en toen zijn we allemaal opgestaan en naar binnen gegaan, en het merkwaardige is dat niemand het jammer vond.

We hebben binnen doorgegeten met de tuindeur open. Loes viel om zeven uur bijna in slaap aan tafel en dat is voor haar doen vroeg.

Thijs heeft daarna het waxinelichtje van de tuintafel gehaald en op de vensterbank gezet. Het brandt daar nog steeds prima.

Volgende maand doen we het opnieuw. Ik weet nu al dat we het opnieuw doen. In mei is het licht tot half tien en dan koelt het niet zo af, en dan zullen we zeggen dat we het vorige keer te vroeg deden.

Dat is waar. En volgend jaar april zitten we er weer, met een jas aan.