De Koningsspelen waar mijn zoon vooral voor de limonade kwam

Er ligt op dit moment een kleed op de stoep aan de overkant met daarop drie puzzels, een broodrooster en een doos met legosteentjes die per bekertje verkocht worden. Het is Koningsdag en gisteren was op het dorp de vrijmarkt, en niet alles is verkocht en niet alles is opgeruimd.

Maar het stuk dat ik wil opschrijven is van vrijdag.

Ik stond bij het zaklopen

Ik had me opgegeven als hulpouder voor de Koningsspelen op De Kleine Belt, wat ik één keer per jaar doe en waar ik van tevoren altijd een klein beetje tegenop zie. Je krijgt een A4 met de regels van je onderdeel en een tas met linten en dan sta je twee uur op een grasveld naast de school met andere ouders die je van gezicht kent en van naam niet.

Mijn onderdeel was zaklopen. Zes jutezakken, een lijn van kalk, een stopwatch die niemand gebruikte.

De onderbouw was eerst, dus Bram kwam in de eerste ronde. Groep 3 komt aanlopen in een rij die geen rij is, en hij zag mij al van dertig meter en zwaaide met twee armen tegelijk, wat op zijn zevende nog helemaal kan.

Hij deed het onderdeel drie keer. De eerste keer viel hij om, wat de bedoeling was. De tweede keer viel hij expres om, wat óók de bedoeling was maar nu voor publiek. De derde keer heeft hij de zak over zijn hoofd getrokken en is hij als een spook door het gras gestrompeld tot juf Marloes iets riep wat hij deed alsof hij niet hoorde.

Toen vroeg hij of de limonade er al was.

Dat was het. Dat was zijn ochtend. Hij heeft vrijdagmiddag thuis niet over de spelen verteld maar over het feit dat er twee soorten beker waren en dat hij de gele had gekregen.

En toen kwam de bovenbouw

Groep 7 was in de tweede ronde. Ik stond nog steeds bij de zakken.

Fenna kwam aanlopen met drie meisjes, en ze zag mij, en ze zwaaide niet.

Ik ga daar niet dramatisch over doen. Ze keek me aan, ze deed iets met haar mondhoek dat een halve seconde duurde en dat waarschijnlijk hallo betekende, en toen liep ze door naar de rij en ging ze staan praten. Dat was het.

Ik heb nog een half uur bij die zakken gestaan en ik was niet verdrietig, ik was vooral aan het denken. Ze is tien. In september gaat ze naar groep 8. Ergens tussen dat zwaaien met twee armen van haar broertje en dat ene mondhoekje van haar zit een periode die ik niet heb zien beginnen.

En daarna deed ze mee, en ze wilde winnen, en dat wilde ze zo duidelijk dat het bijna ongemakkelijk was. Ze hield die zak vast met twee handen op precies de goede hoogte en ze sprong met korte sprongen en ze keek geen enkele keer opzij.

Ze won niet. Ze werd tweede achter een jongen die twee koppen groter is. Ze kwam bij de finish en zei tegen niemand in het bijzonder: “Ik had die zak te groot.”

Thuis vertelde ze er niks over. Aan tafel, bij de aardappels, zei ze ineens: “Jij stond er goed hoor. Bij het zaklopen.”

“Jij stond er goed hoor.”

Ik denk dat dat het dichtstbijzijnde is dat ik dit jaar bij een zwaai kom, en eerlijk gezegd was het meer dan genoeg.

Wat er van de dag overbleef

Loes was er niet bij, die is drie en zat op de peuterspeelzaal en heeft die dag een oranje hoedje gemaakt van papier dat ze sindsdien niet meer af wil doen. Ze slaapt er zelfs mee, of in elk geval bij, want het ligt naast het blauwe paasei op haar nachtkastje. Haar nachtkastje wordt langzaam een museum.

Op vrijdagavond hebben Fenna en Bram op de vloer in de kamer hun spullen voor de vrijmarkt uitgezocht. Bram wilde zijn stenen verkopen. Ik heb uitgelegd dat mensen doorgaans geen stenen kopen. Hij heeft er toen zes meegenomen met een briefje erbij waarop stond: 10 cent, mooi.

Hij heeft er gisteren twee verkocht. Aan Ilse van hiernaast, die dat expres deed, en dat weten we allebei.