Bram leest nu vloeiend en loopt vast op de tafel van drie

Zondagochtend, half tien, twee sneetjes brood en een schrift op tafel.

“Zes keer drie.”

Stilte. Bram kijkt naar het plafond. Dan naar de deur. Dan naar mij, met een gezicht waarop staat dat ik het antwoord weet en dat ik hem dus eigenlijk aan het pesten ben.

“Achttien,” zeg ik uiteindelijk.

“Dat wist ik.”

Precies een jaar geleden zat ik hier ook

Vorig jaar rond deze tijd zat ik elke ochtend te wachten tot het lezen zou klikken. Ik heb er hier over geschreven, meer dan één keer, en ik heb het meer dan één keer erger gemaakt dan het was. Hij schoof zijn leesboekje onder de bank. Ik deed alsof ik dat niet zag en ging er ‘s avonds over piekeren.

En toen, ergens in maart, las hij een heel boekje uit en moest ik de kamer uit omdat ik anders iets zou zeggen wat het moment zou verpesten.

Nu leest hij alles. Hij leest de zijkant van pakken. Hij leest de borden langs de weg. Hij leest de ondertiteling voor aan Loes en verzint erbij wat er niet staat. Vorige week las hij hardop de brief van de aannemer voor, inclusief het woord sanitair, dat hij uitsprak als sanitair maar dan met een pauze in het midden.

Het is klaar. Het is voorbij. Ik was het bijna vergeten.

En nu zijn het dus de tafels.

Wat er precies misgaat

Hij snapt het. Dat is het rare. Als je hem vraagt wat zes keer drie betekent, legt hij het uit met knikkers, met stoeptegels, met wat er maar op tafel ligt. Drie stapeltjes van zes, of zes stapeltjes van drie, hij ziet het voor zich en hij kan het uittekenen.

Wat hij niet kan is het zeggen binnen twee seconden.

En daar gaat het in groep 4 om, want er is een toets waarbij je een aantal sommen in een aantal minuten moet doen. Juf Marloes heeft dat op de informatieavond keurig uitgelegd, zonder er zwaar over te doen, en ik zat daar en voelde iets in mijn maag wat ik van vorig jaar herkende.

Het probleem is niet Bram. Het probleem is dat ik het weer wil oplossen.

Wat we nu doen en wat we niet meer doen

We oefenen niet meer aan tafel. Dat werkte een week en toen was het een toets geworden, en zodra iets een toets is doet Bram wat hij altijd doet, namelijk heel veel praten over iets anders.

We oefenen op de fiets. Twaalf minuten naar school, hij achterop of naast me, en dan gooi ik er sommen tussendoor alsof het niks is. Tussen twee andere zinnen door. Wat wil je in je brood, wat is vier keer twee, kijk daar staat een reiger.

Op de fiets kan hij het wel.

Verder doen we dit:

• Alleen de tafels waar hij nu mee bezig is. Niet vooruitlopen. Ik heb één keer de tafel van zeven geprobeerd en dat was een fout die twee dagen duurde.
• Nooit langer dan een minuut of vijf achter elkaar.
• Als hij het niet weet, zeg ik het antwoord. Gewoon, meteen. Niet dat gedoe van kom op, je weet het best, want hij weet het niet best, hij weet het niet.
• Geen beloningen. Dat hebben we bij het lezen geprobeerd en toen ging het gesprek over de beloning.

En het belangrijkste, dat ik van vorig jaar heb geleerd en dat ik elke week opnieuw moet leren: ik zeg er thuis verder niets over. Niet aan tafel, niet tegen Thijs waar hij bij zit, niet aan de telefoon met mijn moeder terwijl hij in de kamer is.

Ondertussen zit er een gat in onze muur

Ik moet er wel bij zeggen dat het hier deze week niet bepaald een studieruimte is. De badkamer is er sinds vrijdag uit, het is boven een bouwput, en er ligt tot halverwege de trap een laag stof waarvan Thijs zegt dat die er morgen niet meer ligt.

Bram vindt dat geweldig. Hij heeft aan iedereen in zijn klas verteld dat er bij hem thuis een muur is weggehaald. Volgens Fenna is dat verhaal inmiddels gegroeid en zijn er nu twee muren weg.

Dus als het even niet lukt met die tafels, dan is dat misschien ook gewoon omdat er beneden een man met een radio staat te zagen.

Vanochtend, na de derde keer zes keer drie, klapte hij zijn schrift dicht en zei hij dat hij het morgen wel weer wist.

Dat is precies wat ik vorig jaar ook hoorde. En toen kwam maart.