Hij leest nu voor aan zijn zusje en ik mag er niet bij zitten

Ik stond donderdag in de gang met een mand was en werd weggestuurd door een jongen van zeven.

“Mam. Niet luisteren.”

Hij zat op de derde trede, met een boek op zijn knieën, en op de tweede zat Loes met haar rug tegen de spijlen. Wolk lag onderaan, precies daar waar niemand langs kan, en keek naar boven zoals hij naar alles kijkt: alsof hij het bijna begrijpt.

Dezelfde trede, andere kant op

Vorig jaar september schreef ik hier dat ik zijn leesboekje voor de vierde keer in acht schooldagen onder de bank vandaan haalde. Plat tegen de plint, achter de poot, met zijn naam er in het handschrift van juf Marloes op.

Wat toen werkte was: vijf minuten, kookwekker, en op de trap zitten met mijn rug naar hem toe zodat hij mijn gezicht niet kon zien. Dat was geen truc die ik zelf bedacht had. Dat was iets wat hij nodig had en wat ik per ongeluk aanbood.

Nu zit hij op diezelfde trede en zit ik er niet meer. Hij heeft mijn rug niet meer nodig. Hij heeft een zusje van drie die geen idee heeft wat er staat en die er precies daarom perfect voor is.

Hij is trouwens niet zo goed als ik hierboven laat klinken. Hij hakt nog. Hij komt vast op woorden met een dubbele klank en dan wordt hij chagrijnig en dan zegt hij dat het boek stom is. Dat gebeurt nog steeds ongeveer om de dag.

Het verschil is dat het boek daarna gewoon blijft liggen waar het ligt. Niet onder de bank.

Wat hij doet als hij het niet kan

Hij verzint het.

Ik weet dat, omdat ik in de gang blijf staan als ik ben weggestuurd, wat je waarschijnlijk niet hoort te doen. Er staat op bladzijde vier van dat boek geen woord over een graafmachine. Er komt in het hele boek geen graafmachine voor.

In zijn versie staat er wel een graafmachine, en Loes vindt dat een uitstekend boek.

Ik heb er eerst iets van willen zeggen. Zo’n zin als: lees eens even wat er echt staat. Ik heb hem ingeslikt, en dat had ik vorig jaar niet gekund.

Want wat hij doet is dit: hij zit met een boek waarvan hij ongeveer driekwart kan lezen, en in plaats van vast te lopen op dat laatste kwart maakt hij er iets van dat doorloopt. Hij houdt het verhaal in de lucht. Dat is precies wat een kind dat een jaar geleden zei dat hij het niet kon en het ook niet hoefde, nu wel durft.

Loes onderbreekt hem om de drie zinnen met een vraag die nergens over gaat. Hij antwoordt geduldiger dan ik ooit tegen wie dan ook heb geantwoord.

Wat juf Marloes zei, in acht seconden

Ze heeft groep 4 dit jaar, dus we hebben hem weer. Op de ouderavond stond ik in de rij bij haar tafel met een halve vraag in mijn hoofd over of het nu goed genoeg gaat en of hij niet iets extra’s moet.

Ze was me voor.

“Hij leest hardop aan iemand anders voor. Dan hoef ik u verder niets te vertellen.”

En toen was de volgende ouder aan de beurt. Ik heb ongeveer vier minuten in de gang van De Kleine Belt naar een prikbord staan kijken zonder iets te lezen.

Dat is de tweede keer in twee jaar dat die vrouw in minder dan een minuut iets zegt waar ik weken over doe.

Vrijdagavond

Vrijdag was hij bij het stuk waar de hond in het boek wegloopt. Onze eigen hond lag onderaan de trap en Loes wees naar hem en zei dat hij weg was.

Bram legde uit dat dit een andere hond was, in het boek, en dat je die niet kon aaien.

Ze bleef wijzen. Hij gaf het op en las verder.

Bij het laatste woord van de bladzijde zei zij het hardop mee, helemaal verkeerd, met veel te veel klemtoon.

Hij zei: “Bijna.”