Het zaad dat Fenna vorig jaar bewaarde lag nog in de la

Ik zocht dinsdagavond in de keukenla naar een schaar en vond een envelop.

Aan de voorkant stond in bolletjesletters: tomaat, van de goede plant, sept 2024. Dichtgeplakt met een stuk plakband dat inmiddels geel is.

Ik heb hem meegenomen naar de kamer en tegen Fenna gezegd dat ik iets had gevonden. Ze keek ernaar en zei: “Ja. Die had ik toch bewaard.”

Alsof dat de bedoeling was van bewaren.

Wat ik vorig jaar opschreef

Vorig jaar in september stond hier een stuk over de krat groente die mijn vader in de gang zette en over onze bak achter het huis, die geen moestuin is maar wel doet alsof.

Er stond in dat Fenna zaad wilde bewaren van wat goed ging. En er stond, letterlijk, dat ik zeker wist dat we dat zaad in maart niet meer zouden kunnen vinden.

Dat was geen slechte voorspelling. Het was alleen de verkeerde maand.

We hebben het in maart inderdaad niet gevonden. We hebben in maart nieuwe zaadjes gehaald, en die zijn voor het grootste deel doodgegaan, waar hier in april ook een heel stuk over stond.

En nu, in september, ligt het er dus gewoon. Twaalf maanden onaangeroerd, twee la-opruimingen overleefd, één keer bijna weggegooid tijdens de schuuractie in april.

Wat er verder in die la bleek te liggen

Toen ik hem eenmaal had gevonden, ben ik doorgegaan met zoeken. Dat is bij mij het patroon van een dinsdagavond.

• Een tweede envelop, kleiner, met alleen bieslook erop. Bieslook zaai je niet, bieslook komt gewoon terug. Ik heb dat toen niet gezegd en ik heb het nu ook niet gezegd.
• Een papieren zakje met iets wat volgens Fenna courgette is en wat volgens Bram bij hem hoort omdat hij die courgette had gemerkt met een stuk touw.
• Vier zakjes van de winkel uit maart, ongeopend, waarvan ik dus in maart al niet wist dat ik ze had.

Dat laatste is het echte probleem. Het gaat niet om het bewaren. Ik kan blijkbaar prima een jaar lang iets bewaren. Ik kan het alleen niet terugvinden op de enige twee weken van het jaar waarin het uitmaakt.

Wat we nu hebben bedacht

Fenna heeft er een systeem voor gemaakt, want zo gaat dat bij haar.

De enveloppen zitten nu samen in een plastic zakje. Dat zakje is met plakband aan de binnenkant van het keukenkastje geplakt, op de deur, op ooghoogte. Erop staat met stift: NIET OPRUIMEN. MAART.

Ik heb gevraagd of ze het niet mooier wilde. Ze zei nee.

Ze heeft er ook nog een regel bij bedacht, en die is beter dan alles wat ik ooit heb geprobeerd: op de dag dat de klok vooruitgaat, kijken we in dat kastje. Die datum weet je toch al, zei ze, want dan is het hele huis van slag.

Dat klopt. Daar staat hier ook een stuk over.

En de bak zelf

Die is klaar voor dit jaar. Er hangen nog acht tomaten aan, waarvan er misschien vier rood worden. De rest gaat op de vensterbank boven de verwarming, net als vorig jaar, en de helft haalt het.

De courgetteplant heeft het in augustus opgegeven terwijl wij in de Vogezen zaten. Dat mocht.

En er zit sinds mei een kuil in de hoek van de bak die er niet hoort. Wolk heeft daar in zijn eerste week iets gezocht wat er nooit is geweest en hij komt er nog steeds op terug, meestal als het net geregend heeft en hij binnen mag komen.

Loes gooide vanmiddag een handvol aarde terug in die kuil en klopte hem aan met haar hand, heel serieus, zoals je een bed opmaakt.

Morgen ligt hij er weer uit.