De enige soep die hier door alle vijf gegeten wordt

Vanmiddag was de intocht op het dorp en het waaide zo hard dat de muts van Bram in de IJssel had kunnen liggen als Thijs niet snel was geweest. We kwamen om vier uur binnen met vijf koude mensen en een gang vol natte jassen, en er stond een pan op het fornuis die ik zondag al had gemaakt.

Dat is de enige reden dat die middag goed is geëindigd.

Zeven jaar proberen

Ik heb een lange geschiedenis met soep die niemand wil. Erwtensoep: Fenna niet. Tomatensoep met balletjes: Bram niet, want balletjes. Groentesoep met vermicelli: Loes wel, maar Loes eet ook zand.

Elke keer maakte ik de fout te denken dat het aan de smaak lag, en dan maakte ik hem de volgende keer lekkerder. Meer kruiden, iets van laurier, een scheutje van iets. En elke keer werd het slechter ontvangen.

Uiteindelijk heeft Fenna het me gewoon verteld, vorig jaar, met de directheid van iemand van negen:

“Ik vind het niet vies. Ik weet alleen nooit wat er in mijn mond gaat.”

Daar zat het. Niet de smaak. De stukjes. Het onvoorspelbare. Een lepel met iets erin dat je niet had zien aankomen.

De soep

Sindsdien maak ik één soep en die is glad. Volledig glad. Er drijft niets in, er zit niets in, hij ziet er in alle vier de hoeken van de kom hetzelfde uit. Hij is oranje. Hij is, laten we eerlijk zijn, een beetje saai.

En hij gaat op.

Voor een grote pan, ongeveer vijf liter:

• 1 flinke pompoen, geschild en in blokken (bij ons meestal een van de kraam langs de weg richting Heino)
• 4 winterwortels
• 2 uien
• 3 aardappels, niet meer, anders wordt het stamppot
• 2 tenen knoflook
• 2 liter bouillon
• een scheut olie
• peper, zout
• een half theelepeltje komijn, en niet meer, want dan wordt het herkenbaar en dan is het weer een verrassing

Uien en knoflook aanfruiten in een grote pan. Alle groente erbij, vijf minuten omscheppen. Bouillon erop tot alles net onder staat. Deksel erop, drie kwartier zachtjes laten pruttelen tot een vork er zonder moeite in gaat.

Dan pureren. Lang. Langer dan je denkt. Ik sta er echt twee volle minuten mee te staren uit het raam, en als ik denk dat hij glad is doe ik nog dertig seconden. Dat is het hele recept.

Peper en zout op het laatst. Als hij te dik is, water erbij. Hij hoort dun genoeg te zijn om te drinken uit een beker, want dat is precies wat Loes ermee doet.

Wat er echt voor zorgt dat ze komen

Het brood.

Sneetjes uit de vriezer, kaas erop, tien minuten in de oven tot het bruin is en de randjes hard zijn. Dat is het. Dat is geen recept, dat is een tosti met minder ambitie.

Maar dat is waarom er om zes uur drie kinderen aan tafel zitten. Ik heb lang gedaan alsof ze voor de soep kwamen. Ze komen voor het brood. De soep is wat er ondertussen gebeurt.

Bram doopt. Fenna niet, want Fenna vindt doppen kinderachtig sinds ongeveer september. Loes doopt niet alleen het brood maar op enig moment ook haar hand, en gisteren haar mouw.

Zaterdagavond

Het is nu half acht en de pan staat nog op het fornuis met een bodempje erin. Er ligt een pepernoot op de vensterbank die daar sinds vanmiddag ligt en waarvan niemand weet wie hem daar heeft neergelegd.

Bram heeft aan tafel de bouillonpot naar zich toe getrokken en geprobeerd te lezen wat erop stond. Hij kwam tot bouil en gaf het toen op, wat ik hem niet kwalijk neem, want dat is voor iemand die sinds september in groep 3 zit een oneerlijk woord.

Buiten waait het nog steeds. Morgen is het zondag en dan maak ik een nieuwe pan, want deze is dinsdag op.