De woensdagsoep die elke week anders is en toch hetzelfde

In onze koelkast zit onderin een la die eigenlijk voor groente is en in de praktijk voor spijt. Daar ligt op woensdagochtend altijd hetzelfde soort verzameling: anderhalve prei, een halve knolselderij van vorige week, drie winterwortels waarvan er één slap is, en iets in een zakje waar ik niet meer zeker van ben.

Sinds november is woensdag soepavond. Niet omdat ik dat gepland heb. Omdat ik in november op een woensdag boos naar die la stond te kijken.

Waarom het woensdag is en geen andere dag

Woensdag is bij ons de rotdag. Fenna heeft streetdance van vier tot vijf en moet om kwart voor vier weg. Ik ben op woensdag niet aan het werk maar wel de hele dag met Loes, en om vijf uur ben ik op, en Thijs komt op woensdag standaard later thuis omdat het altijd woensdag is als er iets misgaat op de bouw.

Dat is dus de dag waarop ik het minst wil koken en waarop het het meest moet lukken.

Soep lost dat op om één reden: hij kan om drie uur al klaar zijn. Hij staat op het vuur en wordt niet slechter van wachten. Wie om vijf uur wil eten eet om vijf uur en wie om kwart over zeven binnenkomt schept zelf op.

De volgorde, want een recept is het niet

Ik kan je niet vertellen wat erin gaat, want dat weet ik zelf pas als ik de la open. Wat ik wel kan geven is de volgorde, en die is elke week hetzelfde.

Wat er altijd in gaat:

• twee uien
• twee tenen knoflook
• een winterwortel, ook als de rest van de soep niet oranje wordt
• een flinke klont boter
• een liter bouillon, soms twee

Wat erin gaat als het er ligt: prei, knolselderij, pastinaak, de laatste aardappels, een halve bloemkool, spinazie die aan het einde van zijn Latijn is, een restje gekookte rijst, de harde punt van een oude kaas.

De volgorde:

1. Ui en knoflook in de boter, klein vuur, tien minuten. Niet vijf. Tien. Dit is de enige stap waar het echt op aankomt en het is ook de enige stap die ik vroeger oversloeg.
2. De hardste groente erbij, in stukken die je niet mooi hoeft te snijden. Nog vijf minuten mee laten bakken.
3. Bouillon erop tot alles net onder staat. Niet meer. Je kunt altijd verdunnen en je kunt nooit indikken.
4. Twintig minuten laten pruttelen terwijl je iets anders doet.
5. Bord voor Fenna eruit scheppen met stukjes erin, want zij wil zien wat ze eet.
6. De rest pureren.
7. Op het laatst iets erbij dat wakker maakt: peper, een scheut azijn, een lepel yoghurt, of wat er in het deurvak staat.

Stap zeven is nieuw. Die heb ik van mijn moeder, die het vorige maand ergens tussen neus en lippen door zei, op de manier waarop zij dingen zegt die ze eigenlijk had ingeslikt.

Wat het thuis heeft gedaan

Ik verwachtte gemopper. Soep is bij kinderen een risico, en drie kinderen betekent drie verschillende bezwaren.

Bram at soep niet. Bram at dus wel deze soep, en dat is omdat hij hem niet ziet. Wat gepureerd is bestaat niet. Ik ben daar niet trots op maar ik heb het ook niet gecorrigeerd.

Loes eet alles wat je met brood in kunt dopen, en dat is soep bij uitstek. Ze doopt haar hele hand erin als ik niet kijk. Ze is twee.

Fenna heeft in de tweede week gezegd dat ze het “ongeveer altijd wel lekker” vond, wat van haar een recensie is waar ik het mee doe.

En Thijs heeft er in november één keer iets van gezegd. Hij kwam om kwart over zeven binnen, schepte op, at, en zei: “Deze is beter dan vorige week.” Dat is nu de standaardvraag geworden. Elke woensdag: is deze beter dan vorige week.

Deze week was hij niet beter dan vorige week. Er zat te veel knolselderij in.

Volgende week weer.