Ik verveel me, en waarom ik dat niet meer oplos

Donderdagmiddag, kwart over vier, buiten al bijna donker. Bram lag op zijn rug op de vloer van de woonkamer met zijn benen tegen de bank en zei tegen het plafond:

“Ik verveel me.”

Dat was de eerste keer. Om half vijf kwam de tweede en om tien voor vijf de derde, en de derde keer klonk hij oprecht verontwaardigd, alsof ik iets had toegezegd en het niet was nagekomen.

De eerste twee keer heb ik het opgelost

Bij de eerste keer heb ik voorgesteld dat hij zijn stenen ging sorteren. Dat is mijn standaardoplossing en het werkt ongeveer één keer per drie keer. Dit was niet zo’n keer. Hij zei dat hij ze al had gesorteerd, wat waar was, want dat had hij zaterdag voor Nienke gedaan.

Bij de tweede keer heb ik het serieuzer aangepakt. Ik heb de doos met de lego onder de trap vandaan gehaald, wat een handeling is waarbij je drie andere dingen tegenkomt die je daarna niet meer terug krijgt. Ik heb hem neergezet, ik heb de deksel eraf gedaan, en ik heb hem er zelfs bij geholpen door een bodemplaat te pakken.

Hij heeft er vier minuten mee gespeeld.

Ik weet dat het vier minuten was omdat ik in de keuken stond met de aardappels en op de klok van de oven keek toen hij terugkwam.

En daar sta je dan. Om tien voor vijf, met natte handen, met een kind van zeven dat je voor de derde keer meedeelt dat het niks te doen heeft in een huis waar op zolder een hele doos speelgoed staat waar hij vorig jaar nog om heeft gesmeekt.

De derde keer heb ik niks gedaan

Niet uit wijsheid. Uit vermoeidheid.

Ik heb gezegd: “Ja, dat kan.”

Dat was alles. Ik ben doorgegaan met de aardappels en heb niet omgekeken en heb ook niet, wat ik normaal wel doe, een minuut later toch een idee geopperd.

Wat er toen gebeurde was de eerste tien minuten niet aangenaam. Hij bleef bij het aanrecht hangen. Hij deed een la open en dicht. Hij vroeg of hij een koekje mocht, wat een verkapte vraag is om aandacht en dat weten we allebei. Hij ging aan tafel zitten en liet zijn hoofd op zijn armen vallen met een zucht die bedoeld was om gehoord te worden.

Ik hoorde hem. Ik zei niks.

Toen ging hij weg. Naar de bijkeuken, geloof ik, want ik hoorde daar iets. En daarna was het een tijdje stil, en toen ik na een minuut of twintig ging kijken zat hij op de vloer van de gang met de zak wasknijpers.

Wat een kind van zeven met wasknijpers doet

Hij had ze aan elkaar geklemd. Niet willekeurig — hij was een ketting aan het maken, knijper aan knijper, en die ketting liep van de trapleuning naar de kapstok en hij was bezig hem om de hoek de kamer in te krijgen.

Hij vertelde er iets bij. Een verhaal dat begon bij een brug en dat vervolgens ergens anders over ging en dat nog steeds bezig was toen ik weer wegliep. Zijn verhalen eindigen nooit. Dat is geen klacht, dat is een eigenschap.

Hij is er tot het eten mee bezig geweest. Vijfenveertig minuten. Met wasknijpers.

Ik heb daar toen niks van gezegd, en dat was het moeilijkste onderdeel van de hele middag. Want ik wilde zeggen: kijk nou, dit is toch veel leuker dan lego. Ik wilde hem laten zien dat hij het zelf had opgelost. Ik wilde er een les van maken en die les was voor mij en niet voor hem.

En toen ging de ketting kapot

Bij het eten heeft Fenna er per ongeluk overheen gelopen, waarna er ongeveer veertig knijpers over de gangvloer lagen en er iets gebeurde dat er precies zo uitzag als je zou verwachten.

Dus het eindigt niet mooi. Dat wilde ik er nog wel bij zeggen, want er zijn genoeg stukken op internet waarin de verveling leidt tot een prachtig moment en waarin het kind daarna dankbaar naar bed gaat.

Bram is huilend naar de tafel gekomen, Fenna vond dat ze er niks aan kon doen en had daar gelijk in, en het avondeten is begonnen met twee kinderen die geen van beiden iets wilden zeggen.

Maar de knijpers liggen nog in de gang, in een bak. Hij is er vanochtend voor school weer even mee bezig geweest.

En ik ga hem daar niks over vragen.