Ik heb deze week drie keer ja gezegd waar ik nee bedoelde

Vrijdagavond stond er een tent in onze woonkamer. Niet figuurlijk. Een echte, van twee stoelen, de waslijn, een dekbedovertrek en de plaid van de bank. Hij stond er tot zondag.

Ik heb hem toegestaan op donderdagavond om tien over zeven, in een moment waarvan ik nu weet dat het het zwakste moment van mijn week is.

De drie keer

Eén. De tent.

Bram vroeg het op het moment dat ik met een pan in mijn hand stond en Loes achter mij aan mijn broek trok. Ik zei ja voor ik had geluisterd. Dat is een techniek die hij inmiddels perfect beheerst en die ik hem zelf heb aangeleerd door consequent te reageren op geluid in plaats van op inhoud.

De tent moest volgens de afspraak vrijdag weer weg. Hij ging zondag weg. En eerlijk: er is in die drie dagen meer samen gespeeld in dit huis dan in de hele week ervoor. Fenna heeft er anderhalf uur in gelegen met een boek terwijl Loes naast haar zat. Dat gebeurt verder nooit.

Twee. Patat op donderdag.

Donderdag is bij ons een lange dag. Ik werk, Thijs komt laat uit Deventer, en het eten wordt dan iets wat we naar binnen werken tussen twee andere dingen door.

Fenna vroeg of we patat konden halen. Ik zei nee. Ze zei niks terug, en dat is bij haar erger dan doorzeuren. Tien minuten later stond ik in de gang mijn jas aan te trekken.

Dit is de enige van de drie waar ik echt een ongemakkelijk gevoel bij hou. Niet vanwege de patat. Vanwege het feit dat ik nee zei, en dat mijn nee toen niks bleek te betekenen, en dat zij dat nu weet.

Drie. De kip.

Ik heb ja gezegd tegen een kip.

Niet definitief. Maar ik heb, in een gesprek dat begon bij de tuin en de plantjes van mijn vader, tegen Bram gezegd dat we “erover na zouden denken”. En Bram is zeven en voor hem is erover nadenken hetzelfde als ja.

Hij heeft inmiddels een naam. De kip die er niet is heet Bertus.

Wat het verschil is

Ik heb er zaterdagochtend over nagedacht, zittend in de tent, want dat kon nog net.

De tent was een goede ja. Niet omdat het handig was, maar omdat er niks tegen was behalve dat het rommel is. Ik zei eerst bijna nee uit gewoonte, want de woonkamer moet er ‘s avonds normaal uitzien, en voor wie eigenlijk.

De patat was een slechte ja. Niet vanwege het eten, maar omdat ik eerst nee had gezegd. Als ik gewoon meteen ja had gezegd, was er niks aan de hand geweest.

En de kip is nog geen ja. Dat is een uitgesteld nee dat ik niet durfde te zeggen omdat het zo’n leuk plan was en omdat hij zo blij keek. Dat is de laffe variant en dat is de variant waar ik me het slechtst bij voel.

Er zit nog iets onder, en dat is minder charmant. Ik geef vaker toe op de dagen dat ik gewerkt heb.

Dat is me deze week pas opgevallen omdat het toevallig drie keer op donderdag en vrijdag viel. Ik kom thuis uit Zwolle met het gevoel dat ik iets in te halen heb, en dan is ja zeggen de snelste manier om dat gevoel weg te krijgen. Niet voor hen. Voor mij.

Dat vind ik een vervelende zin om op te schrijven en hij staat er nu.

Wat ik er nu mee doe

Ik ga niet minder toegeven. Dat lukt me toch niet en ik geloof er ook niet echt in.

Wat ik wel probeer, en dit is klein: even wachten voor ik nee zeg. Drie tellen. Kijken of mijn nee ergens over gaat of dat hij er alleen maar is omdat ik moe ben en omdat het half acht is.

En als ik dan nee zeg, is het nee. Ook als ze niks terugzeggen. Vooral als ze niks terugzeggen.

Over de kip praten we dit weekend. Thijs is voor, wat ik niet had zien aankomen, en dat maakt het een heel ander gesprek dan ik in gedachten had.