Tien minuten om over mijn dochter te praten en ik vergat de helft

Ik had vier vragen opgeschreven. Op de achterkant van een envelop, want dat is hoe dat hier gaat.

De envelop lag op de keukentafel. Dat weet ik zeker, want ik heb hem daar teruggevonden toen we thuiskwamen, onder de fruitschaal, waar hij precies zichtbaar genoeg had gelegen om er drie keer overheen te kijken.

Wat ik nog wist

Van de vier vragen wist ik er in het klaslokaal nog twee.

De eerste was makkelijk en die hoefde ik niet eens te stellen, want juf Sanne begon er zelf over. Fenna doet het goed. Ze werkt zelfstandig, ze is snel klaar, ze leest de hele dag als je haar laat.

De tweede vraag was de vraag die ik niet had moeten bewaren voor het einde. Die ging over de vriendinnen, en over het feit dat er sinds januari iets is veranderd in wie ze noemt aan tafel en wie niet meer. Ik ben daar thuis voorzichtig over begonnen en toen ging de deur dicht, en dus wilde ik weten wat de juf ziet.

Ik heb hem gesteld op minuut acht. Dat is te laat. Op minuut acht ligt er al een hand op een muis om het volgende dossier te openen.

De andere twee vragen weet ik pas weer sinds ik gisteravond die envelop teruglas. Ze waren allebei beter dan de vragen die ik wel gesteld heb.

Fenna zat erbij

Op De Kleine Belt mogen kinderen vanaf groep 7 bij het gesprek zitten. Ik had daar mijn twijfels over. Ik dacht: als zij erbij is, kan ik niet zeggen wat ik wil zeggen.

Dat klopte. En het was maar goed ook.

Want wat ik in gedachten had was een gesprek over haar, met twee volwassenen die knikken. En wat het werd was een gesprek waarin zij op enig moment de juf onderbrak.

Ze zei:

“Mag ik iets vragen wat niet over cijfers gaat.”

Juf Sanne zei ja. Ik heb mijn mond gehouden, wat me deze maand vaker overkomt en waar ik nog aan moet wennen.

En toen vroeg Fenna of het erg was dat ze in de klas bijna nooit haar vinger opsteekt terwijl ze het antwoord wel weet.

Daar heb ik tien jaar naast gezeten en ik wist het niet.

Wat de juf zei

Het antwoord duurde langer dan de resterende tijd en niemand keek op de klok, wat ik van juf Sanne heb onthouden.

Ze zei dat het niet erg is. Dat het opvalt, maar dat het niet erg is. Dat er kinderen zijn die denken door te praten en kinderen die eerst denken en dan pas praten, en dat de tweede groep het in de klas moeilijker heeft omdat het onderwijs is ingericht op handen in de lucht.

En toen zei ze iets tegen Fenna dat ik letterlijk heb onthouden:

“Je hoeft je vinger niet op te steken. Maar ik wil wel weten wat je denkt. Zeg het dan tegen mij na de les.”

Fenna knikte. Op de manier waarop ze knikt als ze iets echt gaat doen en niet op de manier waarop ze knikt om ergens vanaf te zijn. Dat verschil ken ik inmiddels.

De vragen die op de envelop stonden

Voor de volledigheid, want dit is precies het soort ding dat ik anders kwijtraak. Dit stond erop, in mijn eigen handschrift, met een boodschappenlijstje eronder:

1. Hoe gaat het met de vriendinnen. — gesteld, te laat.
2. Vindt zij het werk te makkelijk. — vergeten.
3. Zegt zij weleens iets over volgend jaar. — vergeten.
4. Is zij gelukkig in die klas. — doorgestreept, door mezelf, voor ik de deur uit ging.

Vraag twee en drie waren informatievragen. Die had ik ook kunnen mailen.

Vraag vier is de enige die ertoe doet en die heb ik dus zelf weggestreept, aan mijn eigen keukentafel, omdat ik hem in een lokaal met tl-licht en een klok aan de muur toch niet had durven stellen zonder dat mijn stem iets zou doen.

In de auto

We reden naar huis, tien minuten, langs de rotonde en de sportvelden waar Bram op woensdag traint.

Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Ik wilde iets zeggen over hoe knap ik het vond dat ze dat gevraagd had, en ik wist tegelijk dat ze daar niks aan heeft en dat ze dan meteen zou vinden dat het een groot ding was.

Dus ik zei dat ik de envelop thuis had laten liggen.

Ze zei: “Dat wist ik. Ik zag hem liggen.”

Ik heb gevraagd waarom ze dan niks gezegd had.

Ze zei dat ze dacht dat ik hem er expres had laten liggen.

Ik heb daar de rest van de rit over nagedacht. Over wat dat betekent, dat mijn dochter denkt dat ik iets bewust doe als ik gewoon iets vergeet. En of dat een compliment is of iets anders.

Ze staat volgend jaar in groep 8 en dan komt het advies en dan is er een school en dan is het gedaan met De Kleine Belt. Ik heb dat in de auto even helemaal gevoeld, bij de rotonde, en toen zei ze dat ze honger had.