Het werkstuk moet in november af en Fenna is nu al klaar

Op de eettafel ligt sinds vorige week een stapeltje. Zes vellen A4, een geel schriftje, twee viltstiften en een uitgeprint blaadje met de opdracht erop. Het mag daar blijven liggen, want als ik het opruim weet ze niet meer waar het is, en dat is erger dan een tafel die je niet kunt dekken.

Het werkstuk moet op 12 november af zijn.

Het is 27 september.

Ze kreeg de opdracht op een donderdag en begon op vrijdag

Meester Joost heeft ze niet, die staat voor groep 8. Fenna heeft dit jaar juf Ellen, en juf Ellen heeft de klas twee weken geleden verteld dat ze een werkstuk gaan maken over een land. Zes weken. Eigen keuze. Minstens vier bladzijden.

Fenna koos Denemarken. Waarom weet ik niet, en toen ik het vroeg zei ze “gewoon”, wat bij haar meestal betekent dat er wel een reden is maar dat ze die niet hardop wil maken.

Diezelfde vrijdag lag het schriftje op tafel. Zaterdag was er een indeling in hoofdstukken. Zondag was er een titelpagina met een tekening van een vlag die twee keer opnieuw is gedaan omdat het kruis niet in het midden zat.

Op dat moment vond ik het nog vooral grappig.

Woensdagavond huilde ze erom

Woensdag zat ze na het dansen aan tafel met de laptop en het schriftje en haar handen in haar haar.

Ze had zeven bladzijden. Ze moest er vier. En ze was in paniek, want hoofdstuk vier ging over eten in Denemarken en daar kon ze niet genoeg over vinden, en daardoor zou dat hoofdstuk korter worden dan hoofdstuk drie, en dan klopte het niet meer.

“Als hoofdstuk vier maar een halve bladzijde is, dan ziet iedereen dat ik dat niet goed heb gedaan.”

Ze is tien. Het is september. Niemand ziet iets, want niemand kijkt tot half november.

Ik heb daar allemaal niets van gezegd, want ik heb geleerd dat je een kind dat zich zorgen maakt over een hoofdstuk niet helpt door te zeggen dat het hoofdstuk niet belangrijk is. Dan is het probleem alleen maar dat jij het niet snapt.

Wat ik in plaats daarvan heb gedaan

Ik heb gezegd dat we een eindtijd afspreken in plaats van een einddoel.

Woensdagavond, na het eten, drie kwartier. Dat is het. Op andere dagen ligt het op tafel maar wordt er niet aan gewerkt, en op woensdag zet ik dezelfde kookwekker die we bij Bram gebruiken. Als hij afgaat, is het klaar voor die week, ook als hoofdstuk vier nog een halve bladzijde is.

Ze vond dat vreselijk. Ze heeft het geaccepteerd omdat het een regel is, en regels zijn bij Fenna het enige wat het wint van haar eigen hoofd.

En ik heb gezegd, hardop, met zoveel woorden: het is goed genoeg. Ik ga dat de komende zes weken nog vaak zeggen. Ik weet niet of het aankomt.

Waar ze het vandaan heeft

Hier zit ik een beetje mee.

Ik maak lijstjes. Ik heb er nu een over dit blog, een over de tuin en een die ik kwijt ben. Ik begin met dingen te vroeg en ik lever ze op tijd in en ik lig er intussen wakker van, en dat doe ik al zolang ik me kan herinneren.

Het verschil is dat ik mijn lijstjes kwijtraak. Dat is niet netjes maar het werkt als een soort noodrem: op het moment dat het te veel wordt, ben ik het briefje kwijt en gaat het over.

Fenna raakt niets kwijt. Zij heeft dat schriftje sinds vrijdag en zij weet precies waar het ligt.

Vanavond staat het weer op tafel, naast de bloempot. Er zit een geel plakblaadje op de voorkant waarop staat: H4 — vragen aan opa Wim over eten.

Ik heb geen idee wat mijn vader over Deens eten zou moeten weten. Zij denkt van wel. Ze belt hem zondag.