Het koudste plekje van ons huis is precies waar ik werk

Er hangt sinds oktober een thermometer aan de muur bij de bank, omdat Thijs graag wil weten wat de kachel doet en ik graag wil weten waarom ik gelijk heb.

Vorige week heb ik er nog een gekocht en die bij mijn bureau gehangen, in de hoek bij het raam aan de zijkant van het huis.

Bank: 20,5. Bureau: 16,5.

Vier graden. In dezelfde kamer. Met dezelfde kachel.

Ons huis is uit 1974 en dat is geen excuus maar wel een verklaring

We wonen in een hoekhuis, en een hoekhuis heeft één muur meer dan de rest van de straat. Dat klinkt als een voordeel als je naar de tuin kijkt en het is een nadeel zodra het gaat vriezen.

De vorige eigenaren hebben in de jaren negentig dubbel glas laten zetten. Dat weten we van de buurvrouw, want Ilse weet dit soort dingen van alle huizen in de straat en vertelt ze op een moment dat je haast hebt. Wat er precies is gebeurd bij het raam in mijn hoek weet niemand meer. Er zit een naad tussen het kozijn en de muur die je met een vinger kunt volgen en die zich in november anders gedraagt dan in juli.

Als het buiten hard waait uit het westen — en dat doet het hier bijna altijd, we wonen aan de IJssel in een dorp met weinig ertussen — dan beweegt het gordijn. Niet veel. Genoeg.

Wat ik eraan heb gedaan

Ik som het op in de volgorde waarin het gebeurd is en met de eerlijke uitkomst erbij.

Tochtstrip in de naad. Zelf aangebracht, in november, op een zondagmiddag. Het scheelde volgens de thermometer een halve graad, wat binnen de foutmarge van mijn goede humeur valt.

Een dik gordijn erbij. Van de kringloop, zwaar, in een kleur die ik in de winkel warm vond en thuis bruin. Dat scheelde wel wat, maar het gordijn hangt precies over de plek waar ik daglicht nodig heb, dus overdag hangt hij open en dan is het weer koud. Ik heb dus een gordijn dat werkt op de momenten dat ik er niet zit.

Een deken over de knieën. Werkt uitstekend. Ziet er zielig uit. Ik doe het elke dag.

De radiator hoger. Dit is degene waar Thijs wat van zei. Die radiator staat aan de andere kant van de kamer, dus wat ik feitelijk deed was de bank verwarmen tot vierentwintig graden zodat het bij mij zestien-en-een-half werd. Dat heeft twee weken geduurd voordat ik het doorhad, en Thijs heeft in die twee weken niks gezegd behalve één keer “warm hier” terwijl hij zijn trui uitdeed.

Wat Thijs zegt en wat dat betekent

Ik heb hem gevraagd of hij ernaar wilde kijken. Hij heeft ernaar gekeken. Dat betekent bij hem: hij is naar de schuur gegaan, hij is drie kwartier weggebleven, en hij kwam terug met een stanleymes en een blik dat het ingewikkelder was dan gedacht.

Wat hij zei was: “Dat kozijn moet eigenlijk eruit.”

Wat dat betekent is: dat kozijn gaat er dit jaar niet uit.

Ik ben daar niet boos over. We hebben een lijst met dingen die eigenlijk moeten en die lijst is langer dan het huis oud is. Bovenaan staat de badkamer, waar we het al twee jaar over hebben en waar altijd iets anders tussen komt. Dan de kastdeur in de gang die sinds oktober scheef hangt. Dan de kraan, die inmiddels wel gemaakt is, en dat heeft ook maanden geduurd.

Het kozijn staat daaronder. Het staat er wel op. Dat is bij ons al iets.

Waarom mijn bureau daar staat

Ilse vroeg het en Yvonne zal het ook vragen: waarom zet je dat ding niet ergens anders neer?

Er is ruimte genoeg. Er is een plek naast de kast die warmer is, en er is de hoek bij de trap waar het zelfs behaaglijk is.

Maar vanaf mijn bureau kijk ik uit op de zijkant van de tuin, en daar staat de schuur, en daarachter zie je in de winter tussen de takken door net het weiland. Als het mistig is boven de uiterwaarden zie je dat vanaf hier het eerst. En als de kinderen thuiskomen van school, komen ze bij dat raam langs — Bram tikt altijd tegen het glas, elke dag, en Fenna doet dat niet meer sinds september maar kijkt wel.

Dat is de hele reden. Ik heb daar een uitzicht van drie seconden per dag en dat is me vier graden waard.

Ik zit hier nu, met de deken, met bruine gordijnen half open. Het is zestien graden en het waait uit het westen.

Volgend jaar dat kozijn.