Hoogwater bij het pontje en drie kinderen op laarzen

Zondagmiddag, half twee, en er was niks. Dat is de standaardsituatie in de laatste week van januari. Buiten grijs, binnen te warm, drie kinderen die om beurten iets willen wat niet kan.

Thijs zei: “Het staat hoog.”

Meer was er niet nodig.

Wat we deden: niks, tweeënhalf uur lang

We zijn met de auto naar de kade gereden, wat je kunt lopen maar niet met een tweejarige die halverwege gedragen wil worden en dan niet.

Het pontje voer niet. Dat had ik kunnen weten, en Peter zal dat hieronder ook zeggen, maar ik had eerlijk gezegd stiekem gehoopt dat we konden oversteken en aan de andere kant een uur konden lopen. Bram was daar even echt verdrietig over, op de manier waarop een zevenjarige verdrietig is over iets waar hij twintig minuten daarvoor nog niks van wist.

Toen zagen we het water.

De IJssel stond tot boven de kribben, wat betekent dat je ze helemaal niet meer ziet, en het hele veld aan de overkant was een meer geworden met bomen erin. De uiterwaarden aan onze kant liepen tot aan de voet van de dijk. Er stond een hek half onder. Er dreef een blauw ding voorbij waar Bram een hele theorie over had.

En dat was het. Dat was het uitje. We hebben op de dijk gestaan en gekeken.

Wat de kinderen erin zagen

Fenna is tien en doet de laatste tijd bij dit soort dingen alsof ze te oud is voor het enthousiasme van de rest, en dat hield ze precies zeven minuten vol. Daarna stond ze te rekenen. Hoe hoog het zou moeten worden voordat het over de dijk kwam. Of het huis van oma in Kampen dan ook onder zou lopen. Ze vroeg het aan Thijs, want die weet dit soort dingen wel ongeveer, en hij heeft het uitgelegd met zijn handen op een manier die haar tevredenstelde.

Bram gooide stenen. Hij verzamelt ze en gooit ze weg, wat ik nog steeds niet begrijp. Hij heeft er een gevonden die hij niet gooide en die zit nu in zijn jaszak.

En Loes stond in het gras aan de rand, waar het water net tussen de sprieten door liep, en heeft daar denk ik een half uur naar staan kijken. Ze is twee. Ze zei op een gegeven moment:

“Het gras drinkt.”

En daar heb ik toen niks op teruggezegd, omdat ik niks kon bedenken dat het niet slechter zou maken.

Haar gele laars stond onder. De andere voet had een blauwe laars, want die gele is er maar één en dat is sinds juni zo. Ze heeft twee natte sokken gekregen en er niks van gemerkt.

Wat er verder nog stond te kijken

We waren niet de enigen. Dat is bij hoogwater altijd zo en ik vind het elk jaar weer grappig.

Er stonden een stuk of tien mensen verspreid over de dijk, allemaal met hun handen in hun zakken, allemaal in dezelfde houding. Twee mannen die duidelijk niet bij elkaar hoorden stonden op tien meter afstand van elkaar precies hetzelfde te doen. Een vrouw met een hond. Iemand met een fiets aan de hand die was afgestapt en niet meer opstapte.

Niemand zei veel. Er wordt bij hoogwater weinig gepraat, en als er iets gezegd wordt gaat het over hoe hoog het in een ander jaar stond. Dat is de hele conversatie en die voldoet.

Thijs kwam iemand tegen van zijn werk, en dat gesprek duurde vier minuten en ging over water en daarna over een aanhanger.

Terug met vier koude handen

Tegen vieren begon het te schemeren en dat gaat hier snel. We zijn teruggelopen naar de auto met wind in de rug en drie kinderen die alle drie iets anders wilden zeggen tegelijk.

Thuis heb ik chocolademelk gemaakt in de pan van mijn moeder en zijn de laarzen op de krant in de bijkeuken gezet, waar ze nu nog staan en waar ze donderdag nog steeds nat zijn.

Er was niks geregeld. Er was niet betaald, niet gereserveerd, niemand had er zin in toen we vertrokken.

Ik zeg niet dat dat de les is. Ik zeg alleen dat het bij ons in januari twee keer gelukt is om er met zijn vijven een middag uit te zijn, en dat dit de keer was waar we het aan tafel nog over hadden.