Wat er in onze schuur ligt en waarom niemand er in december mag komen

Ons huis is gebouwd in 1974 door iemand die er kennelijk van uitging dat mensen weinig hebben.

Dat is de enige verklaring die ik kan bedenken voor de kastruimte. Er is een meterkast waar de stofzuiger in past als je hem schuin houdt. Er is een gangkast van veertig centimeter diep. En er is een zolder waar je alleen komt via een luik met een vlizotrap die klemt bij de derde trede en dan een geluid maakt dat door het hele huis gaat.

In november en december is dat geluid een probleem.

De vier plekken

Ik heb het een keer geïnventariseerd, op een avond dat ik iets nuttigs wilde doen en niet wist wat. Er zijn in dit huis vier plekken waar je iets kunt neerleggen zonder dat het binnen een week gevonden wordt.

1. De zolder, via het luik dat gilt.
2. De kast boven de kledingkast in onze slaapkamer, waar je een stoel voor nodig hebt.
3. De hoek van de schuur achter de fietsen.
4. Onder ons bed, en dat is geen plek, dat is een hoop.

Fenna kent er drie. Bram kent er twee en denkt dat hij er vier kent. Loes kent er nul maar zit wel in alles, en dat is per saldo gevaarlijker.

De schuur is daarom de plek geworden. Niet omdat hij zo goed is, maar omdat de deur naar de schuur sinds afgelopen zomer een beetje scheef hangt. Je moet hem optillen terwijl je hem opendoet. Kinderen doen dat niet. Kinderen trekken een keer, denken dat hij op slot zit, en gaan weer weg.

Thijs zegt al sinds augustus dat hij daar even naar gaat kijken. Ik heb hem dit jaar voor het eerst gevraagd of hij daar alsjeblieft niet naar wil kijken.

Wat er dan ligt

De hoek achter de fietsen is sinds half november afgezet met een oud dekbedovertrek dat over twee kliko’s ligt. Het ziet er precies zo verdacht uit als het klinkt.

Daaronder: twee tassen, een doos die te groot is voor wat erin zit, en een pakket dat Ilse van hiernaast heeft aangenomen op een woensdag en dat ik daarna drie dagen in de auto heb laten liggen omdat ik niet met een doos onder mijn arm langs de keuken durfde.

Verder ligt daar het gebruikelijke schuurgoed. Een halve zak tuinaarde van vorig voorjaar. De verfrollers die we hebben bewaard omdat we ze nog nodig hebben. Een kinderfietsje dat Loes over anderhalf jaar past en dat we van niemand hebben gekregen maar dat er gewoon stond toen we hier kwamen wonen, wat ik nog steeds vreemd vind.

En sinds oktober een emmer.

De emmer

Die emmer staat er niet toevallig. Die staat onder de kraan buiten, die sinds oktober tikt. Niet lekt. Tikt. Om de zeven seconden.

We hebben het er in oktober over gehad en toen was de conclusie dat het geen haast had. In november is de conclusie herbevestigd. Vorige week heeft Thijs er een handdoek omheen gedaan, wat het geluid veranderde in een ander geluid.

Ik ga er hier verder niets over zeggen. Ik meld alleen dat als je vanavond in onze schuur staat om iets op te halen, en het is stil, en het is donker, en je hoort om de zeven seconden iets vallen, dat je dan schrikt. Ook als je precies weet wat het is. Ook als je het al zes weken weet.

Wat een huis met december doet

Het rare van deze maand is dat het huis kleiner wordt. Niet echt natuurlijk. Maar er staan overal dingen die er anders niet staan.

De doos met kerstspullen staat sinds afgelopen weekend in de gang, want die moest van zolder en zolang je toch bezig bent. Er ligt een surprise in de vorm van een draak achter de bank. Er staan schoenen bij de kachel die daar niet horen. De eettafel is sinds dinsdag geen eettafel meer maar een werkplek met inpakpapier dat steeds van de rol valt.

En iedereen loopt langzamer, omdat je in december in je eigen gang moet uitkijken.

Vanavond gaat het allemaal weg. Vanavond komt de zak, klopt er iemand hard op het raam terwijl er niemand in de tuin staat, en gaat Bram gillen op een manier die ik in januari alweer vergeten ben.

En morgen

Morgenochtend ligt de gang vol papier. Dat weet ik nu al. Er zit dan een stukje plakband op de vloer dat er tot maart blijft zitten.

En dan is de schuur weer gewoon een schuur, met fietsen en tuinaarde en een dekbedovertrek dat ik terug moet leggen op zolder, via het luik, dat gilt.

Ik doe dat wel als iedereen naar school is.