Het gedicht dat ik om half twaalf alsnog opnieuw schreef

Om half twaalf zaterdagavond lag er een gedicht op tafel waar ik best trots op was, en om tien voor twaalf lag het in de papierbak.

Daar zat een gesprek tussen van ongeveer vier zinnen.

Wat er stond

Fenna heeft op school een lootje getrokken. Groep 7 doet surprises, met gedicht, en dat gedicht moet woensdag mee. Ze kreeg een jongen uit haar klas die volgens haar altijd zijn gymtas vergeet. Dat was ook zo ongeveer de enige informatie die ik kreeg.

Dus ik schreef iets over die gymtas. Vier coupletten, netjes op rijm, met een grap over de gymzaal en een regel over sokken die ik echt goed vond. Ik had er drie kwartier over gedaan terwijl Thijs naast me op de bank in slaap viel bij iets over motoren.

Fenna kwam nog even beneden voor water. Ze las het staand, met het glas in haar hand.

“Mam. Hij vergeet zijn gymtas omdat hij bij zijn vader woont op woensdag.”

Ze zei het niet boos. Ze zei het zoals je iets uitlegt aan iemand die er niet bij was.

Ik heb het gelezen zoals je iets leest waarvan je net nog dacht dat het af was. Er stond een regel in over vergeten en er stond een regel in over dat je dan in je gewone kleren gymt. Het was grappig bedoeld. Het was op geen enkele manier grappig meer.

Wat ik daarna deed

Ik heb het papier omgedraaid en gevraagd wat hij dan wel leuk vindt.

Dat duurde even. Ze zit in groep 7, ze weet meer van die klas dan ik ooit zal weten, en ze wilde eerst nog een tijdje boos zijn omdat ik het fout had gedaan. Toen zei ze dat hij goed kan tekenen. Draken vooral. Dat hij een keer een draak op het bord had getekend in de pauze en dat meester het had laten staan tot de volgende dag.

Daar hebben we een gedicht van gemaakt. Zij bedacht de eerste regel, ik de rijmwoorden, zij haalde er twee weer uit omdat ze te kinderachtig waren.

Het is geen goed gedicht geworden. Het loopt niet, er zit een regel in met een lettergreep te veel, en het woord vlammenzee staat er twee keer in.

Maar er staat niets in over een gymtas.

Waarom ik het zelf niet had kunnen bedenken

Ik schrijf al mijn hele leven dit soort dingen. Verjaardagsgedichten, teksten voor het werk, een speech voor de bruiloft van Nienke waar ik nog steeds trots op ben. Ik weet hoe je een grap opbouwt en ik weet dat een grap altijd ergens ten koste van gaat, en normaal gesproken weet ik ook precies waarvan.

Alleen ken ik die klas niet. Ik ken vier namen en dat zijn de namen die thuis genoemd worden, en dat zijn dus per definitie de kinderen waarover iets te vertellen valt.

Fenna kent er zesentwintig. Ze weet wie er woensdag bij wie is en wie er in de pauze alleen loopt en wie er dit jaar ineens niet meer bij die ene groep hoort. Ze weet dat allemaal en ze vertelt er thuis vrijwel niets over, wat ik tot zaterdagavond vooral vervelend vond en sindsdien anders bekijk.

Ik zat daar met mijn rijmwoorden en zij zat daar met de informatie.

Half een

Toen ze naar boven ging zei ze nog iets in de deuropening, half over haar schouder, op die manier waarop tienjarigen dingen zeggen die ze eigenlijk niet willen zeggen.

Dat ze blij was dat ze hem had getrokken en niet iemand anders.

Ik heb de papierbak de volgende ochtend geleegd zonder er nog in te kijken. De surprise staat nu in de gang, een doos met een kop erop die van drie kanten op een draak lijkt en van een kant op een schoen. Woensdag gaat hij mee.

Ik heb sinds zaterdag twee keer gedacht dat ik de opvoeder ben in dit huis. Dat klopte allebei de keren niet.