Fenna maakte haar lijstje opnieuw en nu staan er vier dingen op

Het nieuwe lijstje lag donderdag onder de suikerpot. Niet in de keukenla waar het oude ligt, niet op mijn bureau, niet in mijn hand geduwd. Onder de suikerpot, waar ik het zeker zou vinden en waar zij er niet bij hoefde te zijn.

Dat is Fenna in één beweging samengevat.

Wat er drie weken geleden gebeurde

Voor wie het gemist heeft: begin november maakten de kinderen hun verlanglijstjes. Bram schreef er zesenveertig dingen op, inclusief acht soorten steen. Fenna schreef er één op, onderstreepte hem netjes, en zei er meteen bij:

“Ik zet er verder niks bij want dan is het makkelijker om nee te zeggen.”

Dat ene ding was te duur. Ik heb dat toen gewoon gezegd, op een dinsdagavond, ver van de vijfde december vandaan. Ze was even stil en zei: “Dat dacht ik al.” En daarna: “Maar ik wilde het toch opschrijven.”

Ze mocht opnieuw. Ik heb erbij gezegd dat er zoveel op mocht als ze wilde en dat er geen goed aantal is.

Dat laatste was een leugen, en zij wist dat ook. Er is altijd een goed aantal. We durven het alleen niet te noemen.

Het nieuwe lijstje

Vier dingen. In dezelfde nette letters, op een nieuw vel, zonder streep eronder deze keer.

Het eerste is een boek. Een dik boek, van een serie waar ze deel twee van heeft en deel één en drie niet, wat volgens haar “logisch” is omdat ze het bij iemand heeft geleend.

Het tweede is iets voor haar kamer. Een lampje. Ze heeft erbij geschreven welke kleur en ze heeft er ook bij geschreven of anders wit, wat me raakte omdat ze zelfs in haar eigen wens al een uitwijkmogelijkheid inbouwt.

Het derde is een spel dat ze met z’n drieën kunnen spelen. Met z’n drieën. Loes is twee en een half en kan niet spelen wat Fenna wil spelen, en dat weet Fenna, en ze zet het er toch op.

En het vierde is geen ding.

Nummer vier

Er staat: een keer een dag naar Utrecht, alleen ik.

Dat gaat over mijn zus. Nienke woont in Utrecht, is vierendertig, heeft geen kinderen en is daarmee automatisch de leukste volwassene in Fenna’s leven. Ze is dit najaar twee keer komen logeren en er is beide keren iets gebeurd waar ik niets van weet, want het is niet van mij.

Fenna wil daar een keer heen. Alleen. Zonder broer, zonder zus, zonder ouders die zeggen dat het tijd is.

Dat is een cadeau dat niets kost en dat we alle drie hadden kunnen bedenken en dat niemand van ons bedacht heeft. Dat moest zij doen.

Wat er veranderd is

Ik dacht drie weken geleden dat het probleem was dat ze niet durfde te vragen. Dat klopte niet helemaal.

Wat er speelde was dat ze dacht dat vragen en krijgen hetzelfde ding waren. Als je iets opschrijft en het komt er niet, dan heb je verkeerd gevraagd, en dan is dat jouw fout. Dus vraag je één ding, en dan nog eentje waarvan je al weet dat het nee wordt, en dan heb je jezelf ingedekt.

Wat er is veranderd is dat ze in november een keer een nee heeft gekregen die niet over haar ging. Ze heeft gehoord: dit is te duur voor sinterklaas. Niet: dit had je niet moeten vragen. Niet: doe eens wat gewoner.

Dat is het hele verschil. Eén nee, op tijd, en netjes uitgelegd, en drie weken later liggen er vier wensen onder de suikerpot.

De la

Beide lijstjes liggen nu in de keukenla, bij dat briefje over Brams verjaardag van vorig jaar dat ik nooit heb weggegooid en bij Brams gesorteerde stapeltjes.

Het is nu donderdagavond. Het heeft gevroren vannacht en de gang was vanochtend koud, en er stonden drie schoenen bij de radiator waarvan één een gele laars is die daar eigenlijk niet hoort.

Over een week is het vijf december.

Ik weet nu al wat ik er over vier jaar over ga denken, en het is niets over dat lampje.