Vijf klusjes die te klein zijn om ooit aan de beurt te komen

De kraan in de bijkeuken tikt nu bijna drie maanden. Ik heb daar in oktober al eens over geschreven en toen was het nog bijna grappig.

Het is nu geen grap meer. Ik hoor hem ‘s nachts. Ik lig boven, twee verdiepingen ervandaan, en ik weet dat dat niet kan en ik hoor hem toch.

Waarom hij nog tikt

Niet omdat het moeilijk is. Nou ja — Thijs zegt dat het moeilijker is dan ik denk, omdat het een leiding uit 1974 is en je daar volgens hem niet zomaar aan begint. Dat heeft hij me in oktober uitgelegd en ik geloof hem inmiddels ook wel.

Maar dat is niet de echte reden. De echte reden is dat hij nooit belangrijk genoeg wordt.

In dit huis is er altijd iets dat harder roept. De dakgoot liep over bij die vier dagen regen van twee weken terug. Er zat een deur klem. Er moest een fiets, en toen bleek de fiets ook nog een band nodig te hebben.

Een kraan die tikt roept niet hard. Hij roept alleen heel lang.

Het lijstje

Ik heb het vorige week opgeschreven op de achterkant van een envelop, wat mijn vaste methode is en wat het risico met zich meebrengt dat u hier over vier maanden een stuk leest over een envelop die ik kwijt ben.

1. De kraan in de bijkeuken. Sinds begin september. Zie boven.
2. De plint in de gang, die los zit sinds we de kapstok verplaatst hebben. Dat was in de zomer.
3. Het lampje boven de trap, dat wel werkt maar knippert als je hard de achterdeur dichtdoet, wat in dit gezin iedereen doet.
4. De tweede lade van de keukenkast, die er alleen uitkomt als je hem eerst een centimeter optilt. Iedereen die hier woont doet dat automatisch. Bezoek niet, en dan hoor je het.
5. De tochtstrip bij de achterdeur, die er half af hangt sinds het is gaan waaien en die nu vooral een decoratie is.

Bij elkaar misschien twee uur werk en veertig euro.

Wat ik ervan begrijp

Ik heb hier een theorie over en ik denk dat hij klopt voor meer huizen dan het onze.

Een klus komt pas aan de beurt als hij pijn doet. De dakgoot deed pijn, want er stond water in de bijkeuken. De fiets deed pijn, want er moest een kind naar school. De kraan doet geen pijn. De kraan is alleen maar irritant, en irritant is een gevoel dat je kunt wegleggen.

Dus staan er op dit lijstje vijf dingen die allemaal in de categorie “irritant” vallen en die daarom allemaal blijven liggen tot ze doorschuiven naar “pijnlijk”. De plint schuift op als iemand erover struikelt. Het lampje schuift op als het uitvalt. De tochtstrip schuift op in januari, als het echt koud wordt.

Dat is geen luiheid. Dat is een systeem. Het is alleen een systeem waar je in november in een oud huis niet blij van wordt.

Zondagochtend

Ik heb die envelop zondag op tafel gelegd naast Thijs’ koffie. Ik heb er niets bij gezegd, want ik ken hem en ik weet dat een vraag hier een langer antwoord oplevert dan een briefje.

Hij heeft ernaar gekeken. Hij zei: “Even kijken.”

Ik heb toen iets gedaan wat ik nog nooit had gedaan en waar ik enigszins trots op ben: ik heb gevraagd of ik mee mocht. Niet om te helpen — ik ben van bijna geen enkel nut met gereedschap. Maar om het samen te doen, in de schuur, met de radio aan, en er dus een middag van te maken in plaats van een taak.

Dat vond hij goed. Zo makkelijk was het.

We hebben er anderhalf uur gestaan. De plint zit vast. De tochtstrip zit erop en de achterdeur klemt nu een beetje, wat volgens Thijs “gaat zetten”. Bram kwam drie keer kijken en is de derde keer gebleven, want er lag een oud slot dat hij mocht hebben en dat nu op zijn plank ligt.

Twee van de vijf. Het lampje moet nog iets voor gekocht worden. De lade laten we voor wat hij is.

En de kraan tikt nog steeds, want daar heeft Thijs een zaterdag voor nodig en geen anderhalf uur, en dat wist ik toen ik die envelop neerlegde ook wel.

Ik lig er ‘s nachts naar te luisteren en tel mee.