Drie schoenen, twee wortels en een kind dat om half zes klaarstaat

Er staan drie schoenen bij de kachel en er wonen hier maar twee kinderen die het snappen.

De derde is van Loes. Zij zet hem neer omdat Bram het doet, kijkt er dan naar, en haalt hem een half uur later weer weg om ergens anders neer te zetten. Gisteren stond hij in de wasmand. Vanochtend op de onderste traptree, met de wortel er nog in.

De afspraak die we op 14 november maakten

We hebben dit jaar iets nieuws geprobeerd. Op de eerste zaterdag na de intocht heb ik op een briefje geschreven: drie keer schoen zetten, jullie kiezen zelf welke avonden. Ik heb het op de koelkast gehangen met de magneet van de tandarts.

Ik was daar erg tevreden over. Duidelijk. Meetbaar. Geen gedoe.

Op 20 november stond Bram met zijn schoen in zijn hand in de keuken en zei dat de dinsdagen niet meetellen omdat er dinsdag toch niks gebeurt.

Ik heb dat toen niet meteen weersproken en dat was de fout. Sindsdien tellen bij ons de dinsdagen niet mee, en sinds vorige week de vrijdagen ook niet, want vrijdag is bijna weekend en dat is anders. Ik heb inmiddels twaalf keer nagerekend hoeveel keer hij zijn schoen heeft gezet en ben elke keer bij een ander getal uitgekomen.

Het briefje hangt er nog. Fenna heeft er met potlood iets bij geschreven wat ik niet goed kan lezen.

Fenna doet niet meer mee, behalve dan wel

Ze is tien en zit in groep 7 en heeft me half oktober al laten weten dat ze het eigenlijk allemaal wel weet. Dat zei ze op die toon waarop je iets zegt terwijl je hoopt dat de ander doorvraagt.

Ik heb niet doorgevraagd. Ik ben laf en het was maandagavond.

Wat ze wel doet: ze helpt Bram met het liedje. Ze weet nog alle woorden en ze weet ook waar hij het altijd fout doet, en ze zingt dat stukje dan net iets harder. Ze doet de gordijnen dicht als hij bij de schoorsteen wil kijken. Ze legde vorige week het puntje van een pepernoot terug in de zak zodat het leek alsof er iemand van gesnoept had.

Zaterdagavond zat ze op de trap toen wij bezig waren. Ze zei niets. Ze zat daar gewoon, met haar boek dicht.

Ik denk dat het laatste jaar meestal geen aankondiging heeft.

Wat er echt in die schoenen gaat

Ik ga hier niet doen alsof wij mooie dingen bedenken. Dit is wat er de afgelopen week in ging:

1. Een mandarijn.
2. Een mandarijn en een pepernoot.
3. Twee pepernoten, omdat de mandarijnen op waren en de winkel dicht.
4. Een tekening die ik om tien over elf ‘s avonds heb gemaakt aan de keukentafel, van een paard met een kroon, omdat er echt niets meer was.

Die tekening was het succes van de maand. Bram heeft hem opgehangen boven zijn bed. Hij heeft er de hele zondag over verteld aan iedereen die langsliep, inclusief Ilse van hiernaast, die er twintig minuten voor uittrok en er ook nog iets over vroeg.

De pepernoten hebben het niet gehaald tot de volgende ochtend.

De wortel

Loes is twee en driekwart en zij begrijpt van het hele systeem precies één ding: dat je een wortel in een schoen legt. Waarom, dat is nog niet aangekomen. Voor wie ook niet.

Vrijdagochtend hoorde ik haar in de gang. Toen ik keek zat ze op de mat met de wortel in twee handen. Ze had er al een stuk af.

“Peerd is weg,” zei ze.

Dat was haar hele verklaring. En eerlijk, ik vond het een goede.

Thijs zegt dat we het gewoon moeten laten. Dat ze volgend jaar wel begrijpt hoe het werkt en dat we er dan om kunnen lachen. Dat klopt vast. Maar volgend jaar zit Fenna in groep 8 en zit Bram niet meer om half zes klaar op de bank met zijn jas nog aan, en dan is dit dus geweest.

Nog vier nachten

Vanavond ligt de laatste schoen klaar. Bram heeft hem al om vijf uur neergezet, netjes recht, met de neus naar de kachel. Hij heeft er een briefje bij gelegd. Ik heb stiekem gekeken.

Er staat op: ik heb goed geluisterd behalfe woensdag.

Ik ga zo naar boven om te kijken of er nog een mandarijn in de fruitschaal ligt. Ik weet het antwoord al.