Loes zet elke avond dezelfde gele laars bij de verwarming

In de gang, bij de radiator waar de jassen boven hangen te drogen, staan sinds zaterdag drie dingen naast elkaar.

Een gympie van Bram, links, met de veter erin gepropt.

Een sportschoen van Fenna, netjes, met de neus recht naar voren.

En dan, iets scheef, één gele laars.

De laars

Voor wie hier nieuw is: Loes heeft sinds juni één gele laars die overal mee naartoe moet. Eén. Niet twee. De andere ligt in de schuur en heeft nooit een rol gespeeld in dit verhaal.

De laars gaat mee naar de peuterspeelzaal, waar hij in het bakje ligt. De laars gaat mee in de auto. De laars heeft twee weken in het huisje op de Veluwe gelegen en is bijna vergeten, wat de spannendste veertig minuten van de herfstvakantie waren.

En nu staat de laars dus ‘s avonds bij de radiator.

Wat ze wel en niet begrijpt

Loes is twee en een half. Ze weet niet wie Sinterklaas is. Ze weet dat er op tv iemand is met een baard en ze wijst daar naar en zegt “opa”, wat voor opa Wim wel eens ongemakkelijk zou kunnen worden.

Wat ze wel snapt is dit: als het donker is, gaan Bram en Fenna naar de gang met een schoen. Dus Loes gaat ook naar de gang, met haar laars.

Er zit geen enkel verlangen in. Er zit geen wachten in, geen hoop, geen “wat zou erin zitten”. Ze zet hem neer omdat de anderen iets neerzetten. Dat is de hele reden. Dat is meedoen in zijn zuiverste vorm.

En de volgende ochtend loopt ze langs die laars en kijkt er niet eens in.

Dinsdagochtend

Dinsdag was de eerste keer dat het wel mocht — bij ons mag het dinsdag en vrijdag, dat hebben we opgeschreven en dat hangt op de koelkast — en dus zat er iets in.

Bram was om tien over zes beneden. Ik heb hem gehoord. Hij denkt dat hij zachtjes de trap af gaat en hij klinkt als iemand die een kast verplaatst.

Fenna kwam om kwart voor zeven, deed alsof het haar niet interesseerde, en had er duidelijk over nagedacht hoe ze dat zou doen.

Loes kwam om half acht, met mij op de arm, en liep de gang door zonder te kijken. Ik heb haar bij de radiator gezet en gezegd: “Kijk eens in je laars.”

Ze keek erin. Er zat een mandarijn in. Ze haalde de mandarijn eruit, gaf hem aan mij, en zette de laars terug.

Dat was het. Dat was haar hele sinterklaasochtend.

En Bram doet de rest

Wat ik niet had zien aankomen is dat Bram het overneemt. Hij vindt dat Loes te weinig doet en heeft daar iets op bedacht.

Hij tekent nu ‘s avonds een tekening en legt die naast haar laars. Zelf verzonnen, niemand gevraagd. Op de eerste stond een paard met acht poten, wat volgens hem klopt omdat het over daken gaat.

“Ze kan nog niet lezen, dus ik doe plaatjes.”

Hij is zeven en zit sinds september in groep 3 en zwoegt zelf elke ochtend door vier zinnen heen. En het eerste wat hij met dat halve beetje lezen doet, is bedenken wat iemand anders nog níet kan.

Vanavond

Het is donderdag, dus het mag niet, maar de laars staat er wel. Hij staat er elke avond, ook op de dagen dat het niet mag, en hij blijft dan gewoon leeg.

Ik loop er ‘s avonds langs als ik het licht in de gang uitdoe. Drie schoenen naast een radiator die tikt, twee grote en één gele die veel te klein is en aan één kant een moddervlek heeft die er sinds september in zit.

Volgend jaar is die laars te klein. Dat weet ik en daar doe ik verder niets mee.