Dit jaar volgde ik mijn eigen advies over verlanglijstjes op

Vorig jaar eindigde ik een stuk over de verlanglijstjes van mijn kinderen met vier dingen die ik het jaar daarop anders zou doen. En met de zin dat ik ze in november 2025 vergeten zou zijn en het dan hier terug zou lezen.

Ik was ze vergeten. Alle vier.

Vorige week zondag heb ik ze teruggelezen aan de keukentafel, met mijn eigen woorden op het scherm, en ik voelde me betrapt door iemand die ik zelf ben.

Wat er stond

Vier dingen, kort samengevat. Noem een aantal, zodat een kind weet wat de maat is. Vraag ook om iets dat niets kost. Doe het niet op één avond maar laat het een week liggen. En zeg het nee op tijd, op een gewone dinsdag, niet op vier december met een gezicht erbij.

Dat is behoorlijk goed advies van iemand die het zelf niet toepast.

Wat ervan gelukt is

Het aantal. Ik heb gezegd: vier of vijf dingen, en het hoeft niet vol.

Bram vroeg meteen of vijf ook zes mocht zijn. Ik zei nee. Toen vroeg hij of een ding dat uit twee delen bestaat als één telt. Ik zei ja en dat was een fout, want er staat nu iets op zijn lijstje dat uit vier delen bestaat en dat hij bewust zo heeft opgeschreven.

Maar het is een lijstje van vijf regels. Vorig jaar was het er een van zesenveertig, dubbelgevouwen, met een reclamefolder eraan geplakt. Dus dat is winst, ook al is het gesjoemel.

Het niet op één avond doen. Het papier ligt sinds de intocht op de vensterbank in de keuken, naast de bak met knopen. Iedereen mag erbij als hij langsloopt.

Dat werkt. Er staan dingen op die er op een dinsdagavond aan tafel nooit op waren gekomen, en er zijn ook dingen weer doorgestreept, wat me nog het meest zegt. Bram heeft in tien dagen twee keer iets doorgehaald. Zelf. Zonder dat er iemand bij stond.

Het nee op tijd. Er stond bij Fenna weer iets duurs op. Niet zo duur als vorig jaar, maar duur.

Ik heb het gezegd op een dinsdag, terwijl ik aardappels stond te snijden en zij haar tas op de grond zette. Niet plechtig, niet met een gesprek eromheen. Gewoon dat het niet ging gebeuren en dat ze de rest van haar lijstje mocht houden.

Ze zei: “Weet ik.” En daarna vroeg ze wat we aten.

Dat was het. Dat is het hele verschil met vorig jaar, toen ik ermee wachtte tot het niet meer kon en zij haar eigen teleurstelling alvast voor mij ging inrichten.

Waar het misging

Het vierde punt. Vraag ook om iets dat niets kost.

Dat is bij Bram compleet mislukt, en niet omdat hij het niet snapte. Hij snapte het te goed. Er staat op zijn lijstje: een dag dat ik alles mag bepalen. Toen ik doorvroeg wat dat inhield, bleek het onder andere te betekenen dat hij bepaalt hoe laat iedereen naar bed gaat, wat er gegeten wordt en of school doorgaat.

Ik heb gezegd dat twee van de drie mag.

Bij Loes is het anders misgegaan. Zij is drie en een half en heeft dit jaar voor het eerst zelf een lijstje, want vorig jaar maakten wij er een voor haar omdat ze het nog niet kon. Ze heeft het gedicteerd en Fenna heeft het opgeschreven, in Fenna’s nette letters, met streepjes ervoor.

Er staan drie dingen op.

1. Een hond. (Ze heeft een hond. Dat is haar uitgelegd. Ze wil er nog een.)
2. De laars weer klein maken.
3. Slagroom.

Nummer twee is de gele laars, die sinds oktober niet meer past en die naast haar schoen staat op de keukenstoel omdat ze hem er niet uit wil doen.

Ik kan die laars niet weer klein maken. Ik heb er drie dagen over nagedacht of ik er iets omheen kan verzinnen, en ik ga het niet doen, want ze bedoelt het letterlijk en elke oplossing die ik bedenk is er eentje voor mij.

En Fenna

Fenna heeft dit jaar iets op haar lijstje gezet dat niets kost. Zonder dat ik er iets voor hoefde te doen. Ik was het punt bij haar zelfs vergeten te noemen.

Er staat, onder de twee gewone dingen en onder het dure ding dat inmiddels is weggestreept:

Een keer met z’n tweeën naar Deventer. Niet voor iets.

Dat niet voor iets is onderstreept.

We zijn in maart een keer met z’n tweeën naar de markt geweest, alleen zij en ik, en dat is nu acht maanden geleden. Ik heb daar destijds over geschreven dat ik het vaker moest doen. Dat heb ik dus niet gedaan.

Ze zit in groep 8. Volgend jaar zomer is ze weg van die school. Ze weet volgende week haar voorlopig advies en er zit al drie weken iets in dit huis dat niemand benoemt.

En zij zet op een verlanglijstje: een keer met z’n tweeën, niet voor iets.

Het lijstje ligt nog steeds op de vensterbank

Er mag tot dertig november bij geschreven worden. Daarna gaat het in de la, bij dat halve A5 van vorig jaar met dat ene onderstreepte woord, en bij het briefje over de taart en de slagroom van drie jaar geleden.

Vorig jaar schreef ik dat Fenna er misschien twee op zou zetten dit jaar.

Het zijn er vier geworden. En één daarvan gaat over mij.