Dit jaar helpt Fenna mee, en dat is een heel ander soort spanning

Maandagavond stond Fenna om tien over negen in de keuken met een lijstje in haar hand en zei: “Je bent gisteren de mandarijnen vergeten.”

Ze had gelijk. Ik was de mandarijnen vergeten.

Hoe ze aan die kant terechtkwam

Er is geen gesprek geweest. Dat is bij ons niet zo gegaan.

Er was ergens vorig jaar een middag waarop ze iets zei op een toon die ik kende van mezelf, en ik heb toen niets teruggezegd, en zij heeft daarna ook niets meer gevraagd. Dat is een tijdje zo gebleven. Ergens in het najaar is ze gewoon dingen gaan doen. Ze legde iets op het aanrecht dat er niet lag. Ze zei tegen Bram dat hij niet in de schuur moest zijn.

En in november vroeg ze of ze mee mocht doen. Niet meedoen zoals vroeger. Meedoen zoals wij.

Ik heb ja gezegd voordat ik erover had nagedacht, wat achteraf de beste beslissing was die ik in weken heb genomen en tegelijk de reden dat ik nu op woensdagavond zit te schrijven in plaats van te slapen.

Ze doet het serieuzer dan wij

Wat ik niet had verwacht: ze is streng.

Ze heeft een lijstje gemaakt met wie wanneer zijn schoen zet, met datums, want ze heeft door dat wij daar drie jaar op rij chaos van hebben gemaakt. Ze heeft opgeschreven wat er al is geweest, zodat er niet twee keer hetzelfde in gaat. Ze heeft mij dinsdagochtend een berichtje gestuurd vanaf de tablet met daarin alleen het woord mandarijnen, met een punt erachter.

En ze houdt Bram in de gaten op een manier waar ik ongemakkelijk van word.

Hij is acht. Hij zit in groep 4. Hij vraagt dingen. Hij vroeg zaterdag hoe het kan dat de letters op een pakje op mijn handschrift lijken, en voordat ik iets kon bedenken zei Fenna, zonder op te kijken van haar boek, dat dat komt omdat volwassenen op school allemaal hetzelfde hebben leren schrijven. Dat is niet waar. Dat is briljant. Bram vond het een uitstekend antwoord en is doorgegaan met zijn flesdoppen.

Ik heb haar daarna in de gang bedankt, en ze haalde haar schouders op en zei dat ze het niet voor mij deed.

“Hij is nog gewoon acht, mam.”

Ik weet niet precies wanneer ze dat is gaan denken.

Waar het toch fout ging

De hond.

Wolk is sinds mei in huis en dit is zijn eerste december, en niemand van ons had bedacht wat dat betekent. Hij is niet bang voor knallen en hij is wel geïnteresseerd in alles wat op ooghoogte van een hond op de grond staat. Een schoen bij de verwarming, met een wortel erin.

Maandagavond hebben Bram en Loes hun schoen gezet met een wortel erbij. Dinsdagochtend lag er in de gang een schoen op zijn kant, geen wortel, en een hond die er ontspannen bij lag alsof hij daar de hele nacht al zo lag.

Bram vond dit fantastisch nieuws. Bram vond dat een bewijs.

Loes, die drie is, vond het minder. Loes had haar wortel zelf uitgekozen en er is over die wortel op zondag drie kwartier onderhandeld, en die wortel is nu weg op een manier die niet uit te leggen valt aan iemand van drie.

Fenna heeft dat opgelost. Ik niet. Zij ging op de grond zitten bij Loes en zei dat het paard heel groot is en dat Wolk maar heel klein is, en dat het paard blijkbaar had gezien dat Wolk ook honger had. Loes heeft daar tien seconden over nagedacht en is toen weggelopen om haar laars te halen.

Sindsdien staan de schoenen op de vensterbank in de keuken, met de wortel ernaast in plaats van erin, en slaapt Wolk in de gang op precies dezelfde plek waar hij niets meer te doen heeft.

Nog twee nachten

Het is nu woensdagavond. Vrijdag is het zover.

Boven ligt Bram met een lijst van elf dingen, wat er elf minder zijn dan vorig jaar en zesendertig minder dan het jaar daarvoor, en ik weet niet of ik dat vooruitgang moet noemen of iets anders.

Loes weet niet goed wat er precies gaat gebeuren maar ze weet dat er iets gaat gebeuren, en ze loopt sinds zondag met haar jas aan door het huis.

En Fenna zit aan de eettafel met een schaar en papier en zegt dat ik niet mag kijken. Ze is elf. Ze doet dit voor het eerst.

Ik heb geen idee wat ze aan het maken is en ik ga het vrijdag pas zien, en dat is precies zoals het hoort.