De zaterdag na pakjesavond is het gat waar niemand over praat

Om tien voor zeven stond Bram naast mijn bed met iets in zijn hand dat piepte. Hij had het gisteravond gekregen en hij wilde weten of ik het al gezien had.

Ik had het gezien. Ik had het gisteren nog ingepakt.

Wat er van gisteren over is

Het papier lag om acht uur in twee zakken bij de deur. Dat is bij ons snel, en dat komt omdat Fenna dit jaar meedeed en zij dingen opruimt terwijl ze bezig is, wat ze niet van mij heeft.

Verder: een bord met kruimels op de vensterbank. Drie doppen van iets. Een strook plakband op de leuning van de bank die er waarschijnlijk tot maart blijft zitten. Loes heeft ergens in de loop van de avond haar gele laars uitgedaan en niemand weet meer waar, wat dus vanochtend om kwart over zeven het echte nieuws van de dag was.

En ikzelf, aan de keukentafel, om half negen, met een gevoel dat ik elk jaar herken en elk jaar niet goed kan benoemen.

Ik dacht altijd dat het opluchting was.

Het is geen opluchting

Wat het is: mijn lijf denkt dat december klaar is.

Vanaf half november bouw je naar één avond toe. De lijstjes, de schoenen, de gedichten, het gedoe over wie wat weet, het uitrekenen of het klopt. En dan is het vrijdagavond half acht en is het voorbij, en op zaterdagochtend zegt alles in mij: goed gedaan, ga zitten.

Alleen is het zes december.

Er staat nog geen boom. Er ligt nog geen slinger. Er is nog geen kaart geschreven, wat een makkelijke is want die schrijven we sinds vorig jaar niet meer. En op vijfentwintig december zitten hier voor het eerst mijn ouders aan tafel in Wijhe in plaats van wij bij hen in Kampen, wat betekent dat ik dit jaar niet degene ben die met twee schalen de auto in stapt maar degene die de deur opendoet.

Dat besef kwam vanochtend om half tien, met een kop koffie die al koud was, en ik zat er echt even stil van.

Wat het extra scheef maakt is dat je er met niemand over kunt beginnen. Als je op de zesde december tegen iemand zegt dat je moe bent, krijg je te horen dat het ook een drukke tijd is en dat je het rustig aan moet doen, en dat is allebei waar en allebei nutteloos. En je kunt moeilijk zeggen dat je opziet tegen kerst, want kerst is niet iets waar je tegenop hoort te zien. Zeker niet als je het zelf hebt aangeboden, op een zondagochtend in oktober, met een badkamer op de overloop.

Ik heb daar vanochtend een half uur over zitten denken en toen ben ik de was gaan opvouwen, wat mijn manier is om ergens niet over na te denken en er ondertussen wel over na te denken.

Wat ik vanmiddag heb gedaan

Niets slims. Ik heb een half uur op de bank gezeten met Wolk die daar niet mag liggen en toch lag, en ik heb op een papiertje drie dingen opgeschreven die deze maand niet hoeven.

Het derde ding heb ik weer doorgestreept, want dat hoefde wel.

Wat overbleef: geen tweede bakmiddag met de kinderen, want die van vorig jaar was leuk voor twintig minuten en daarna een strijd over wie welke vorm mocht. En geen extra bezoek in het weekend van de veertiende, hoe gezellig dat ook zou zijn.

Ik heb het aan Thijs verteld en die zei “prima” en ging verder met wat hij deed, wat hier de hoogste vorm van instemming is.

Vanavond

Bram heeft zijn elf dingen nu drie keer op volgorde gelegd en er zit een systeem in dat hij mij twee keer heeft uitgelegd en dat ik nog steeds niet begrijp.

Fenna zit boven. Ze is gisteravond om half elf pas gaan slapen en ze heeft vandaag nauwelijks iets gezegd, en ik denk niet dat er iets is. Ik denk dat zij hetzelfde heeft als ik.

De laars is trouwens gevonden. Achter de bak met hondenspullen, met een pepernoot erin.

Ik heb hem daar even laten staan.