Dit jaar hing er geen vakantieplanning op de koelkast

Fenna vroeg het zaterdagochtend om tien over negen, met de deur van de koelkast open en haar hand al bij de melk.

“Wat gaan we deze week doen?”

En ik zei: “Niks.”

Ze deed de koelkast dicht en keek me aan op de manier waarop ze naar iets kijkt wat ze nog niet kan plaatsen. Toen zei ze: “Oké,” en ging weg.

Dat was makkelijker dan ik had verwacht, en het was ook het makkelijkste moment van het weekend.

Wat er andere jaren hing

Ik maak al sinds Fenna in groep 1 zat een vakantieplanning. Een A4tje, met de hand, met een kolom per dag. Het hangt met een magneet op de koelkast, links van het weekbord, en het is altijd hetzelfde opgebouwd.

Maandag iets buiten. Dinsdag iets binnen voor het geval het regent. Woensdag oma. Donderdag zwembad of bos. Vrijdag opruimen en iets leuks als beloning voor het opruimen dat nooit gebeurt.

Ik heb dat acht jaar volgehouden en ik weet inmiddels precies hoe het afloopt. Dinsdagmiddag is er iets waardoor er geschoven moet worden. Woensdag valt oma uit of duurt oma langer. Donderdag is er iemand die niet meer wil en dan ga ik onderhandelen met een kind van acht over een uitje dat ik zelf verzonnen heb, en dan sta ik daar met mijn jas aan in de gang uit te leggen waarom we iets leuks gaan doen.

En vrijdagavond ben ik degene die zegt dat het toch een fijne week was.

Het schema werkt dus niet voor de kinderen. Het schema werkt voor mij. Zolang dat A4tje op de koelkast hangt, heb ik iets waaraan ik kan aflezen dat ik het goed doe.

Waarom ik dat dit jaar niet meer heb gedaan

Twee redenen, en de eerste is de nette.

De nette reden is dat het me al jaren opvalt dat de beste dingen van een vakantieweek nooit op dat papier staan. Dat kwartier bij het ijs vorige week stond er niet op. De hut in het bos van vorig jaar stond er niet op. Wat er wel op stond waren de dingen waar ik naartoe heb gereden en waarvan ik zelf de foto’s maakte.

De minder nette reden is dat ik het niet meer wilde. Ik ben vorige week veertig geworden en er ligt in mijn hoofd sinds januari een vraag over mijn werk die ik nog niet heb opgelost, en toen ik zondag voor de vakantie aan tafel zat met dat lege A4tje voor me merkte ik dat ik er zelfs geen zin in had om die kolommen te tekenen.

Toen heb ik het papier omgedraaid en er een boodschappenlijst op gemaakt.

Zondag was zwaar

Nu het eerlijke deel, want anders lijkt dit een verhaal met een goede afloop en dat is het pas na vier uur ‘s middags.

Zaterdag ging nog. Zaterdag is altijd zaterdag, er moest boodschappen gedaan worden en Bram had voetbal en er is niemand die op zaterdag verwacht dat er iets georganiseerd wordt.

Zondag begon het om elf uur.

Loes hing aan mijn been op een manier waarbij ze niet aan mijn been wilde hangen maar iets wilde wat ze niet kon benoemen. Bram is drie keer door de kamer gelopen en heeft drie keer gevraagd of er nog iemand iets ging doen. Fenna zat op de bank met haar telefoon op een manier die volgens mij bedoeld was om mij iets duidelijk te maken.

Buiten regende het niet eens hard genoeg om er iets van te vinden.

Om half twaalf heb ik gezegd dat ze ook gewoon iets zelf mochten verzinnen, en die zin heeft de sfeer met ongeveer veertig procent verslechterd. Om kwart voor een was er ruzie over iets met een deken. Om half twee heb ik in de keuken gestaan met mijn handen op het aanrecht en gedacht: ik pak dat A4tje erbij en ik verzin iets voor morgen, dan is dit voorbij.

Ik heb het niet gedaan, maar niet uit karakter. Ik heb het niet gedaan omdat ik geen idee had wat ik erop zou zetten.

En toen was het vier uur

Ik kan niet aanwijzen wanneer het draaide, en dat is precies wat er elke keer gebeurt.

Om vier uur stond Thijs in de schuur met de deur open en de kachel aan, en zat Bram op een omgekeerde krat naast hem iets uit elkaar te halen wat kapot was en waar niemand op zat te wachten. Ze zeiden niks tegen elkaar. Dat is bij die twee de hoogste vorm.

Loes lag op de vloer bij de verwarming tegen de hond aan, met een boek dat ondersteboven lag, en vertelde hem het verhaal. Wolk lag daar zoals hij overal ligt.

En Fenna zat aan de keukentafel iets over te schrijven uit een boek. Ik heb niet gevraagd wat.

Ik heb koffie gezet en ben erbij gaan zitten en heb niets gezegd, en dat is het enige wat ik die hele dag goed heb gedaan.

Het duurde tot vier uur. Dat is vier uur die ik andere jaren zou hebben weggeorganiseerd met een schema, en dan hadden we in de auto gezeten naar iets waar ik de foto’s van had gemaakt.

Wat me daarbij het meest dwarszit is dat ik die vier uur niet mooier kan maken dan ze waren. Ze waren echt vervelend. Er is gehuild, er is een deur dichtgeslagen, en ik heb om half twee een toon gehad waar ik niet trots op ben.

Ik lees vaak stukken over verveling waarin die uren worden overgeslagen, en dan lijkt het of je alleen maar iets hoeft te laten en dat het dan vanzelf mooi wordt. Dat is niet zo. Het kost vier uur. Wat ik erover te melden heb is alleen dat ik die vier uur nu ken en dat ik weet dat ze eindigen, en dat is de enige reden dat ik ze een tweede keer durf te laten gebeuren.

Wat er nu op de koelkast hangt

Niks. Nog steeds niks.

Er hangt links van het weekbord een lege plek met een magneet erop, en die magneet zit daar zo strak dat je kunt zien dat er acht jaar iets onder heeft gezeten.

We hebben nog zes dagen. Ik weet van niet één dag wat we gaan doen.

Er staat één ding vast en dat is dat we morgen naar de heuvelrug gaan als er inderdaad sneeuw valt, want dat is aangekondigd, en dat is geen planning maar weer.

Er staat trouwens sinds vanavond wel een pan op het fornuis. Die moet een nacht staan. Daar kom ik nog op terug.