Ik mocht niet weten waar we heen gingen en dat was het cadeau

Maandagavond kwam er een app binnen van Karin en die bestond uit twee regels.

DONDERDAG.

NEEM NIKS MEE.

Karin appt in hoofdletters, dat doet ze al zestien jaar en het betekent niets. Wat het wel betekende was dat ik dinsdagochtend bij mijn werk moest vragen of ik donderdag vrij kon nemen, twee dagen van tevoren, voor iets waarvan ik niet wist wat het was.

Waarom dat lastiger was dan het klinkt

Ik neem geen vrije dagen op. Ik neem vakantie op als het schoolvakantie is en ik neem een dag op als er iemand ziek is, en dat is het.

Een dag vrij nemen omdat je vriendin dat in hoofdletters zegt, is een categorie waar ik geen ervaring mee heb. Ik heb dinsdag ongeveer drie keer aan mijn bureau gezeten met de mail open en hem niet verstuurd, en toen ik hem verstuurde heb ik er nog een zin bij gezet over dat ik het werk voor vrijdag wel af zou krijgen.

Die zin was nergens voor nodig. Ik heb hem er toch bij gezet.

Er kwam binnen vier minuten een antwoord dat het prima was.

De route

Ze stond donderdag om negen uur voor de deur. Ik had wel iets meegenomen, een tas met van alles, omdat ik niet iemand ben die niks meeneemt. Die tas is de hele dag in de auto blijven liggen.

We zijn naar Zwolle gereden. Dat was de eerste teleurstelling en dat mag ik hier gewoon opschrijven, want ik rijd daar drie keer per week heen. Ik dacht: we gaan naar Zwolle, en ik werk in Zwolle, dus dit wordt lunchen.

Ze parkeerde niet bij de plek waar ik altijd parkeer. Ze reed door, langs de singel, en zette de auto neer in een straat waar ik in geen twintig jaar geweest was.

We hebben daar op de stoep gestaan, tegenover nummer 14, waar wij tussen 2005 en 2007 twee kamers hadden boven wat toen een winkel was en nu een kapper is. Mijn raam zat rechtsboven. Er hangt nu een plant voor.

Het miezerde, wat Karin ontkent.

We hebben daar denk ik tien minuten gestaan zonder veel te zeggen, en ik heb bedacht dat ik in die kamer negentien was en dat ik toen dacht dat veertig een leeftijd was waarop je klaar bent.

Wat we die middag gedaan hebben

Bijna niets, en dat was het punt.

We hebben in een café gezeten waar het te warm was en waar we drie uur zijn blijven zitten. We hebben in een tweedehands boekenwinkel gestaan waar zij iets kocht en ik niks. We zijn een keer verkeerd gelopen omdat we allebei zeker wisten dat de brug de andere kant op lag.

Er was geen programma. Er was geen tijd waarop we ergens moesten zijn. Ik heb sinds ongeveer 2014 geen dag meer gehad waarvan ik van tevoren niet wist wat erin zat, en ik ben er in de auto naar huis achter gekomen dat dat het cadeau was en niet die stoep.

Karin heeft dat zo bedacht. Ze zei het niet, maar ze had wel gezegd dat ik niks moest meenemen, en dat is bij haar hetzelfde.

De vraag die ze stelde

Er is één moment geweest waarop het niet luchtig was.

Ergens in dat te warme café heeft ze me gevraagd waarom ik nog bij dat bureau werk. Niet gemeen, niet als opmaat naar advies. Gewoon de vraag.

Ik heb geantwoord met de dingen waarmee ik daar altijd op antwoord. Dat het fijne mensen zijn, dat drie dagen goed uitkomt, dat het werk soms leuk is, dat het zeker in dit jaar met Fenna naar de brugklas geen slim moment is om iets te veranderen.

Ze heeft me laten uitpraten en toen gezegd dat ze het niet vroeg om er iets van te vinden, maar omdat ik het over dat bureau al twee jaar op precies dezelfde toon heb.

Daar heb ik niets op gezegd.

We hebben het daarna over andere dingen gehad, over haar werk en over haar moeder en over een reis die zij in mei wil maken. Maar die zin is de hele terugweg mee naar huis gereden.

Om vier uur thuis

Ik was er voor de kinderen uit school waren, dus voor hen is er niets gebeurd. Bram vroeg waarom ik andere schoenen aan had. Verder niks.

Ik heb dat boek dat zij kocht niet gekocht en ik heb er sindsdien twee keer over nagedacht.

Punt twee van mijn verjaardagslijstje staat trouwens nog open. Die middag met mijn zus komt er nog, ergens in maart, als er niemand jarig is en er niets te vieren valt. Dat is misschien wel het beste moment.