Ik werd veertig en kreeg eindelijk die ochtend alleen

Het briefje lag er zaterdagochtend al. Hetzelfde handschrift als vorig jaar, alleen leesbaarder, want hij is nu acht en zit in groep 4. Er stond op: wat wil jij hebben mama. niet weer zo klein opschrijven.

En daaronder een vakje van een halve bladzijde.

Fenna had gezegd dat ze er dit jaar een zou maken met een groter vakje. Dat zei ze op mijn negenendertigste, aan tafel, terwijl ze een pannenkoek in vieren sneed. Ik heb daar sindsdien niet één keer meer aan gedacht.

Zij wel. Zij heeft het lijntje getrokken en Bram heeft de tekst gedaan, en dat is de verdeling waar ze samen blijkbaar al een jaar op zitten.

Wat er in dat vakje kwam

Ik heb er vorig jaar drie dingen in gezet en er dagenlang over gedaan. Dit jaar ging het sneller, maar niet omdat het makkelijker was.

Wat ik erin heb gezet:

1. Een ochtend alleen. Weer. Want vorig jaar stond hij er wel op maar kwam hij er niet.
2. Een middag met mijn zus, zonder kinderen, zonder dat er iets bij hoeft.
3. Dat er in de gang een tweede spijker komt zodat die lijst recht komt te hangen.

Dat derde punt is een grap en tegelijkertijd niet. Die schilderijlijst hangt sinds mijn negenendertigste in de gang, vijf centimeter te hoog en een paar graden scheef, opgehangen door drie kinderen en een man op een zondagochtend in februari. Ik heb er nooit iets van gezegd. Iedereen die hier binnenkomt ziet hem meteen en zegt er ook nooit iets van, wat ik ontroerender vind dan het is.

Bram heeft het briefje ingenomen zoals een ambtenaar een formulier inneemt. Hij heeft het gelezen, geknikt, en gezegd dat punt drie makkelijk was. Toen is hij ermee naar de schuur gelopen, waar Thijs stond.

De zondag ervoor

Ze hebben het op zondag gedaan, de dag voor mijn verjaardag. Ik wist dat er iets ging gebeuren omdat er al twee dagen gefluisterd werd op het volume waarop hier gefluisterd wordt.

Om half negen waren ze weg. Alle vier plus de hond, in twee auto’s, want Nienke was zaterdagavond uit Utrecht gekomen en die had er zichtbaar meer zin in dan de kinderen. Ze gingen naar Deventer. In de vrieskou. Met een driejarige en een hond die niet van drukte houdt.

En toen zat ik hier.

Ik ga eerlijk zijn over wat er daarna gebeurde, want ik heb dit een jaar lang gewild en ik heb het eerste halfuur vooral rondgelopen.

Ik heb koffie gezet. Ik heb de vaatwasser uitgeruimd, wat een onvergeeflijke besteding van deze tijd was en waar ik halverwege mee gestopt ben. Ik heb bij het raam gestaan. Ik heb twee keer gecheckt of ik iets moest.

Het duurde bijna een uur voordat het zakte.

Wat ik daarna gedaan heb: ik heb aan de keukentafel met de hand zitten tekenen. Een blok papier dat ik nog had, een potlood van Fenna, en de plant op de vensterbank die half dood is. Twee uur lang. Het was niet goed, het was zelfs behoorlijk slecht, en dat maakte helemaal niets uit want er hoefde niks uit te komen.

Punt twee van dat lijstje uit 2016, dat ik vorige week in de schuur terugvond, was: weer tekenen, met de hand, minstens één keer per week. Ik heb het niet zo gepland. Het is gewoon wat mijn handen deden toen er twee uur lang niemand iets van me wilde.

Om twaalf uur kwamen ze terug met koude wangen en een tas met broodjes en een verhaal over een hond die bij een kraam met vis niet meer weg wilde. Loes viel om half een in slaap op de bank, met haar jas nog aan.

Ik heb niet verteld wat ik gedaan had. Dat blok papier ligt in de la onder het weekbord.

Veertig, op een maandag

De dag zelf was een gewone maandag. Ik werk op maandag in Zwolle, ik heb er niet over gedacht om vrij te nemen, en dat vond ik vooraf een verstandige keuze en om kwart over zeven in de auto ineens een hele domme.

Mijn moeder belde om tien over negen. Ze belt normaal op zondagochtend om tien over negen, dus ze heeft dit weekend twee keer gebeld, waarvan één keer met een reden. Ze vroeg of ik al taart had. Ik zat in een parkeervak en zei ja, en toen zei ze dat veertig helemaal niets voorstelt en dat ik dat pas over dertig jaar zou begrijpen, en toen was ze even stil en zei ze dat ze het gek vond dat haar kind veertig is.

Op kantoor stond er iets met slagroom dat er om elf uur al was en om half twaalf al op. Ik heb de hele dag doorgewerkt aan iets waar ik niet enthousiast over ben, en dat is een zin die ik hier nog niet vaak zo hard heb opgeschreven.

Karin appte in hoofdletters. Twee keer.

Om kwart over vijf was ik thuis en toen begon het pas.

Het uur tussen half zes en half zeven

Er stond taart op tafel die Fenna gemaakt heeft. Ze heeft er woensdagmiddag mee geoefend, wat betekent dat er vorige week al een taart is geweest die niemand heeft mogen zien en die volgens Bram “wel gewoon lekker” was.

Er stonden vier kaarsjes op, geen veertig, want dat had Bram uitgerekend en dat paste niet. Loes heeft ze uitgeblazen. Dat was niet de afspraak en er is niemand die daar iets van gezegd heeft.

Ik heb van Thijs een doos gekregen met daarin een blok tekenpapier, goed papier, van het soort dat je niet koopt als je twijfelt of je het gaat gebruiken. Hij had het zaterdag al gehaald. Voordat ik dat briefje had ingevuld en voordat hij wist wat ik zondagochtend zou doen.

Ik heb hem aangekeken en hij zei: “Ja.”

Meer niet. Dat is bij hem een heel gesprek.

En in de gang, toen ik om half acht Loes naar boven bracht, hing die schilderijlijst nog steeds vijf centimeter te hoog. Maar recht.

Ergens tussen de taart en het naar bed brengen is er een tweede spijker in gegaan en heeft niemand er iets over gezegd. Ik heb er in het donker van de gang even naar staan kijken met een kind op mijn heup dat wilde weten waarom we stilstonden.

Veertig dus. Het voelt niet als iets. Het voelt als een maandag waarop ik om kwart over vijf thuiskwam en er iemand taart had gemaakt en iemand anders een spijker had ingeslagen.

Volgend jaar mag ik die ochtend voor Nienke regelen. Dat is afgesproken en dat ga ik doen.