Een jaar geleden kwamen we tot de derde lantaarnpaal

Er hangt op onze koelkast een blaadje met een route erop, getekend in potlood door een meisje van tien. Dijk naar het noorden, kijken of het pontje vaart, terug door het weiland. Ongeveer een uur.

Dat blaadje hangt daar sinds mei vorig jaar en die route hebben we nooit gelopen.

Tot gisteren.

Waarom het gisteren moest

Tien mei. Precies een jaar geleden stond er om tien voor elf een hond in onze gang, die naar links keek, naar rechts keek, doorliep naar de kamer en onder de eettafel ging liggen. Daar heeft hij die eerste dag niet meer vandaan gewild.

Het was gisteren ook nog moederdag, wat vorig jaar precies zo uitkwam. Ik eindigde het stukje van die dag met de opmerking dat er vast iets geknutseld achter de bank lag waarvan ik moest doen alsof ik het niet had gezien.

Dit jaar lag het in de bijkeuken en het was van Loes en het was, voor zover ik het kan reconstrueren, een schaal. Ze heeft me om half zeven wakker gemaakt om te zeggen dat ik nog niet naar de bijkeuken mocht.

Ik heb aan tafel gezegd dat ik één ding wilde vandaag, en dat was de route van het blaadje. Fenna keek op alsof ze dat blaadje al twaalf maanden in de gaten hield, wat waarschijnlijk ook zo is.

Bram vroeg of er dan taart was. Er was koek.

Bij de derde lantaarnpaal doen we nog steeds iets raars

We zijn om half elf weggegaan. Vijf mensen, één hond, dezelfde voordeur.

Bij de derde lantaarnpaal ben ik blijven staan. Niet omdat het moest. Omdat mijn benen daar blijkbaar stoppen.

Dat is de paal waar hij vorig jaar ging zitten, en daarna ging liggen, en daarna klaar was. Waar ik aan de riem heb staan trekken waar de hele straat op kon kijken, wat het domste is wat ik dat jaar heb gedaan. Waar Bram naast hem op de stoeprand ging zitten met zijn handen in zijn zakken alsof dat de bedoeling was van het uitje, en waar we met z’n allen een kwartier hebben gezeten, veertig meter van onze eigen voordeur.

Gisteren stond ik daar drie seconden en toen trok hij aan de riem. Niet hard. Gewoon dat kleine vooruit dat betekent dat wij te langzaam zijn.

Fenna zei: “Mam, hij wil door.”

Vorig jaar zei ze op diezelfde plek precies één keer mam, en toen liet ik de riem los.

Het pontje, en waarom er niemand iets zei

De uiterwaarden stonden er groen en hoog bij, dat rare felle groen van begin mei dat over een maand alweer weg is. Het waaide zoals het daar altijd waait. Loes wilde de eerste tien minuten gedragen worden en daarna niet meer, en heeft de rest van de wandeling vooruit gelopen met de riem in haar hand terwijl Thijs er stiekem ook aan hield.

Bij de aanlegplek moesten we wachten. Er stonden twee fietsers en een man met een bakfiets, en het pontje kwam onze kant op.

Wij hebben hier vorig jaar met Hemelvaart gestaan. Toen kwamen we tot de loopplank en niet verder, en zijn we omgekeerd en hebben we brood gegeten op de dijk. Die dag staat hier ook ergens opgeschreven.

En gisteren liep hij gewoon door. Over die plank, die beweegt en die hol klinkt, alsof er niets aan is.

Wat ik het mooiste vond is dat niemand iets zei. Niet Bram, die anders alles hardop meldt. Niet Fenna. Thijs keek een keer opzij naar mij en dat was het.

Pas aan de overkant, toen we het weiland in liepen, zei Bram tegen niemand in het bijzonder:

“Hij weet gewoon hoe het werkt nu.”

Wat er na een jaar nog steeds niet gaat, en wat er wel is veranderd

Voor de eerlijkheid, want dit begint te klinken als een verhaal waarin alles goed komt, en dat is het maar half.

1. De stofzuiger. Onveranderd. Hij verdwijnt naar de gang zodra hij het snoer hoort, dus nog voordat er iets aan staat. Wij stofzuigen inmiddels op een volgorde die daar rekening mee houdt en dat vinden we allemaal normaal.
2. Bezoek dat binnenkomt. Bij de eerste twee minuten is hij weg. Daarna komt hij kijken en dan is het over, maar die twee minuten zijn er altijd nog.
3. Alleen thuis zijn. Meer dan een uur of twee gaat niet goed, en dat is een van de redenen waarom het handig uitkomt dat ik sinds april overdag hier ben. Dat was niet het plan. Dat is een bijvangst.
4. De trap naar boven. Hij is er in een jaar drie keer geweest en alle drie de keren stond er iemand naast hem die dat te leuk vond.

En hij eet nog steeds niet als er iemand bij staat. Dat is het laatste stukje asiel dat er in zit, denk ik, en ik weet niet of dat er ooit uit gaat.

En dan het andere rijtje, dat langer is dan ik van tevoren dacht.

Ik had verwacht dat ik zou zitten opschrijven wat hij allemaal kan. Dat hij komt als je hem roept, meestal. Dat hij het dorp door loopt zonder te gaan liggen. Dat hij de stofzuiger nog steeds niet vertrouwt en dat wij daar inmiddels omheen stofzuigen, wat zegt wie hier de baas is.

Maar het echte verschil zat gisteren ergens anders.

Ik keek niet.

Vorig jaar heb ik elke wandeling half achteruit gelopen. Ik keek naar zijn oren, naar zijn staart, naar de auto’s die eraan kwamen en naar wat hij daarvan vond. Ik heb een half jaar lang buiten nooit ergens anders aan gedacht.

Gisteren liep ik anderhalf uur met mijn dochter over een dijk te praten over welke bus straks naar Zwolle gaat en op welk tijdstip die gaat, en over dat ze op kamp haar telefoon niet mee mag, en over of dat erg is. En pas bij het weiland dacht ik ineens, waar is de hond.

Hij liep drie meter voor me. Bij Loes.

Vanavond

Vanavond ligt hij onder de tafel, want daar ligt hij altijd, en dat is het enige aan hem dat sinds tien voor elf op tien mei vorig jaar niet is veranderd.

De schaal van Loes staat op het aanrecht en er ligt niets in.

Dat blaadje hangt nog op de koelkast, met de route erop en een vouw in het midden waar het bruin is geworden. Ik heb er gisteravond even naar staan kijken en toen bedacht ik dat je het nu weg zou kunnen halen, want het is gelukt.

Ik heb het laten hangen. Fenna gaat in juli van school en dan komt er genoeg van die koelkast af.