Drie dingen die ik dit jaar schrapte en niemand heeft het gemerkt

Het is kwart voor tien op kerstavond en er is vandaag niets gebeurd wat af moest.

Dat is nieuw. En het is geen toeval.

Wat ik in november besloot

Ergens half november zat ik op een dinsdagavond met een lijstje van dingen die nog moesten voor de feestdagen en dat lijstje was zo lang dat ik het heb omgedraaid en op de achterkant iets anders ben gaan schrijven.

Namelijk: wat hiervan doe ik omdat het moet, en wat doe ik omdat ik het vorig jaar ook deed.

Ik heb er drie dingen uitgehaald en die dit jaar gewoon niet gedaan. Zonder aankondiging. Ik was benieuwd of iemand het zou merken.

Eén: de kerstkaarten. Wij stuurden er ieder jaar zesentwintig. Ik weet dat aantal nog omdat ik altijd één te weinig postzegels had. Het kostte twee avonden, ik schreef bij ongeveer vier kaarten iets persoonlijks en bij de rest hetzelfde zinnetje, en ik voelde me bij die rest elk jaar een beetje ongemakkelijk.

Dit jaar dus niet. We hebben er zelf negen gekregen. Vorig jaar waren dat er twaalf, dus of het systeem valt sowieso uit elkaar of ik heb hier iets in gang gezet.

Twee: de bakjes. Elk jaar maakten we met de kinderen kerststukjes van een oase, wat kaarsen en groen uit de tuin van mijn vader. Dat is een middag. Van die middag was ongeveer twintig minuten leuk en de rest was ik die zei dat je de takken niet zo moet afknippen.

Dit jaar staat er op de tafel een schaal met dennenappels die Bram tijdens een wandeling heeft verzameld. Meer niet. Hij is er trotser op dan hij ooit op een bakje is geweest.

Drie: de tweede boom. Wij hadden altijd een klein boompje in de gang, met de oude ballen erin. Ik heb hem dit jaar in de doos gelaten.

Wie er iets over zei

Niemand.

Niet één van de drie kinderen. Niet Thijs, al vermoed ik dat hij het wel heeft gezien en het gewoon niet interessant genoeg vond om te melden.

Mijn moeder heeft gevraagd of onze kaart onderweg was en toen ik zei dat we ze dit jaar niet deden, zei ze dat dat ook wel wat is, en toen ging het over de trifle.

Karin appte in hoofdletters dat ze onze kaart miste en dat ze wist dat ik het expres deed. Karin telt niet, Karin merkt alles.

Wat er bijna op het lijstje stond

Er waren twee dingen waar ik lang naar heb zitten kijken en die ik uiteindelijk heb laten staan.

Het eerste is pakjesavond zelf, of eigenlijk de omvang ervan. Ik heb even gedacht dat we het kleiner konden doen. Ik heb dat idee ongeveer een dag vastgehouden en toen kwam Bram thuis met een liedje dat hij op school had geleerd en zong hij dat vier keer achter elkaar bij het aanrecht, en toen was het klaar.

Het tweede is het naar Kampen gaan met kerst. Niet omdat ik daar niet heen wil, maar omdat het een dag is die van half twaalf tot in de avond duurt en waarvan wij daarna twee dagen bijkomen.

Dat blijft dus staan. Dat blijft nog jaren staan, en ik denk dat ik pas ga merken hoe belangrijk het was op het moment dat het vanzelf ophoudt.

Wat ik er nu van vind

Ik vind het licht verontrustend.

Niet dat het niemand opviel, want dat had ik zo ongeveer verwacht. Maar wel dat ik die dingen dus jarenlang heb gedaan met het idee dat ze ergens bij hoorden, en dat ze klaarblijkelijk nergens bij hoorden.

Wat er wel is gebleven, en dat is de rare uitkomst van dit experiment: we hebben deze maand meer gewandeld dan andere jaren. Twee keer naar de uiterwaarden en één keer helemaal naar het pontje en terug, in de regen, met Loes in de kar.

Ik weet niet zeker of dat door de vrijgekomen tijd komt of dat ik dat er nu bij verzin.

En nu

Boven slapen ze niet, alle drie. Dat hoor ik.

De tas voor morgen staat in de gang. De chocoladeschaal staat op de vensterbank in de bijkeuken en die moet ik straks nog even omdraaien want er staat een pan tegenaan.

En op de eettafel ligt geen enkel ding dat nog moet.

Ik ga dus maar gewoon zitten. Dat blijkt te kunnen.