Van de 46 dingen op Brams lijstje kreeg hij er vier

Het lijstje hing sinds 12 november op de koelkast. Twee A4-tjes aan elkaar geplakt met bruin plakband, want een A4 was niet genoeg, en Bram wilde niet dat de nummers opnieuw begonnen.

Zesenveertig punten. Ik heb ze zaterdagochtend nageteld terwijl de rest sliep, met koffie, met het papier naast de dingen die er nu daadwerkelijk in huis liggen.

Hij heeft er vier gekregen. Dat is negen procent. Hij is de gelukkigste zeven van Wijhe.

Wat er op het lijstje stond

Ik ga niet alles noemen, maar ik wil dat je een idee krijgt van de spreiding.

• Nummer 1 was een doos om stenen in te doen.
• Nummer 2 was meer stenen.
• Nummer 7 was een echte hamer, niet een van speelgoed.
• Nummer 12 was een boek over vulkanen, met foto’s, geen tekeningen.
• Nummer 19 was een hond, tussen twee dingen over voetbal in, alsof het er niet toe deed.
• Nummer 23 was een zaklamp die je aan je hoofd doet.
• Nummer 31 was dat Fenna een keer in zijn kamer komt spelen.
• Nummer 38 was een pizza.
• Nummer 44 was een stuk hout.
• Nummer 46 was, letterlijk: nog iets ik weet nog niet wat.

Dat laatste vind ik nog steeds het beste punt op de hele lijst. Hij hield ruimte open. Dat doe ik zelf ook, alleen noem ik het dan anders.

Wat hij kreeg

Een doos om stenen in te doen, want die stond op één en dat leek me een goed teken over de rest van het jaar. Het is een houten bak van de kringloop met vakjes, waarschijnlijk voor schroeven bedoeld, en hij heeft er inmiddels achtenveertig stenen in gelegd en zeven weer eruit gehaald omdat ze bij nader inzien niet bijzonder genoeg waren.

Het boek over vulkanen. Met foto’s.

De zaklamp voor op je hoofd, die sinds donderdag in huis is en waarmee hij dinsdagavond onder de dekens naar het vulkanenboek heeft liggen kijken tot kwart over negen. Dat weet ik omdat ik het licht onder de deur zag. Ik heb er niets van gezegd, want in september was hij nog bang voor lezen en nu ligt hij te lezen met een lamp op zijn hoofd, en dan ga ik echt niet de trap op om te zeggen dat het bedtijd is.

En een pizza. Op de zondag erna, van tevoren afgesproken, en dat gaan we volhouden.

Geen hamer. Geen hond. Geen stuk hout, al ligt er in de schuur genoeg en heeft hij dat zelf ook door.

Fenna wilde één ding

Zij had het andere probleem. Op haar lijstje stond één regel, netjes geschreven, met een kader eromheen: een echt fototoestel.

Niet de telefoon van Thijs die ze soms mag lenen. Een echt toestel, met een riem, waar je aan kunt draaien.

Ik heb daar wekenlang buikpijn van gehad. Niet omdat het niet mocht, maar omdat het niet kon, niet in de vorm die zij voor zich zag, en omdat ik wist dat ze het aan zou zien komen zodra ze het pakje voelde.

We hebben het haar eind november verteld. Aan de keukentafel, op een dinsdag, zonder aanleiding. Dat het er dit jaar niet in zat zoals zij het bedoelde, en waarom, en dat er wel iets zou zijn.

Ze was boos. Dat mocht. Ze kan lang boos blijven, dat weten we, en toen was ze het na een dag ineens niet meer, wat ik nog steeds niet begrijp maar wel prettig vind.

Op pakjesavond kreeg ze een tweedehands toestel dat het doet en dat er precies uitziet als iets uit 2006. Ze heeft er tot nu toe honderdvierentwintig foto’s mee gemaakt waarvan negentig van de vloer, en ze weet dat het geen nieuw toestel is, en dat is precies waarom ze er niet zenuwachtig over doet.

Ze fotografeert sinds vrijdag vooral handen. Vraag me niet waarom.

Nummer 31

Waar ik zaterdagochtend met dat papier in mijn hand op bleef hangen was punt 31.

Dat Fenna een keer in mijn kamer komt spelen.

Dat had ik in november gelezen en toen op de stapel gelegd bij alle andere onmogelijke dingen, tussen de hond en de hamer. Ik heb er niets mee gedaan. Ik heb het niet aan Fenna verteld. Het is geen cadeau, het is niet iets wat je inpakt, en het is precies het enige punt op die lijst waar ik iets aan had kunnen doen zonder één euro uit te geven.

Dat is dan de les van dit jaar, denk ik, al hou ik niet van lessen.

Een lijstje van zesenveertig punten is geen bestelling. Het is een kind dat zesenveertig keer probeert te zeggen wat hij leuk vindt, in de hoop dat er iemand goed genoeg leest.

Zondagmiddag

Het papier hangt er nog. Ik heb het niet weggehaald, en ik ga het ook niet weghalen, want er is inmiddels met een andere pen iets bij geschreven onderaan.

47. kerst.

Meer staat er niet. Nog niet.

Boven zit Bram met een lamp op zijn hoofd stenen te sorteren bij daglicht. Fenna liep net langs zijn deur, bleef staan, en ging naar binnen.

Ik heb niets gezegd. Ik heb de deur gewoon zo gelaten.