Wat wij doen met een halve kilo overgebleven pepernoten

Ik heb net drie open zakken uit de kast gehaald en op de tafel gezet, naast elkaar, alsof dat helpt.

Zak één is van 16 november en aangebroken door Bram. Zak twee is de zak die ik had gekocht als reserve. Zak drie ken ik niet en heeft volgens Thijs bij hem in de auto gelegen.

Bij elkaar ongeveer een halve kilo. En niemand in dit huis wil er nog een.

De week waarin de lol eraf gaat

Er zit elk jaar een moment waarop het omslaat. Meestal rond de negende. Tot dan zijn pepernoten iets waar je heimelijk voor naar de kast loopt en daarna zijn het gewoon harde bruine dingen die overal liggen. Onder de bank. In de zak van een jas die naar de was moet. Vorig jaar vond ik er nog een in mijn tas in maart, en die was toen niet eens veranderd, wat me te denken gaf.

Vorig jaar heb ik ze weggegooid en me daar drie dagen rot over gevoeld. Dit jaar hebben we er dus een toetje van gemaakt, en inmiddels is dat het enige waarvoor die zakken nog gekocht worden.

Appel met pepernotenkruimel

Dit is geen recept dat ik ergens vandaan heb. Dit is wat er gebeurt als je iets over hebt.

Voor vier personen, ovenschaal van een centimeter of twintig:

• 5 stevige appels
• ongeveer 150 gram pepernoten, hoe ouder hoe beter
• 50 gram koude boter
• 2 eetlepels bloem
• een handje rozijnen, mag ook zonder
• een klein scheutje water

Schil de appels en snijd ze in blokjes van ongeveer een centimeter. Doe ze in de schaal met de rozijnen en het scheutje water. Niet meer dan een scheutje, appels maken zelf al genoeg vocht.

Doe de pepernoten in een theedoek en sla er met de deegroller op. Dit is het deel dat de kinderen willen doen en het is ook het deel waarbij het misgaat, dus doe het op de vloer of op een plek waar het niet uitmaakt. Je wilt kruimels, geen poeder. Een paar grovere stukken erin is juist lekker.

Wrijf de boter met je vingers door de kruimels en de bloem tot je natte zandkorrels hebt. Strooi het over de appel.

Twintig tot vijfentwintig minuten in een oven van 180 graden, tot het bovenop bruin is en er aan de rand iets omhoog borrelt.

Wat er hier daarna gebeurt

Loes eet alleen de bovenkant. Ze schept de kruimel eraf met haar lepel, tot er een schone appelvlakte overblijft, en zegt dan dat het op is.

Bram eet het te heet omdat hij niet kan wachten en klaagt daar dan zelf over.

Fenna vindt het lekker maar zegt er elke keer bij dat ze rozijnen eigenlijk niet lust, terwijl ze ze wel opeet. Dat gaat inmiddels al twee jaar zo en niemand van ons heeft het er ooit over.

Thijs doet er slagroom bij. Veel.

Wat je nog meer kunt doen met die kruimel

Ik ben er dit jaar wat verder mee gegaan dan de bedoeling was, want als je eenmaal een pot met kruimel in de kast hebt staan ga je dingen bedenken.

Door de yoghurt in de ochtend is verrassend goed en het duurt vier seconden. Over een bol vanille-ijs ook, al hebben we dat maar één keer gedaan omdat ijs in december in dit huis om onduidelijke redenen niet mag van Thijs.

En als je een appeltaart maakt, kun je een deel van het kruimeldeeg vervangen door deze. Dat heb ik zondag geprobeerd, half om half, en het werd donkerder van kleur dan je verwacht en aan de rand net iets te hard. Volgende keer minder lang in de oven.

Wat niet werkt: er pap van maken. Vraag me niet waarom ik dat heb geprobeerd. Vraag Bram, die het idee had, en die er zelf drie happen van heeft genomen en toen zei dat het aan de melk lag.

Nog twee zakken

Van de halve kilo is nu ongeveer de helft weg. De rest gaat zondag dezelfde kant op, want er ligt nog appel en het is toch weer zo’n dag waarop het om vier uur al donker is en je iets wilt met de oven aan.

Als ik in maart weer een pepernoot in mijn tas vind, weet ik in elk geval dat het niet aan mij lag.