Zes kilo rabarber en een gezin dat het niet lust

Mijn vader belt niet als hij langskomt. Hij komt langs en dan blijkt achteraf dat hij er was.

Zaterdag stond er in de gang een oranje krat met daarin, zo bleek na weging op de weegschaal van de badkamer, zes kilo rabarber. Er zat een briefje bij van een halve regel: nog meer volgende week. Geen naam. Hoeft ook niet.

Ronde één: gewoon als toetje

Ik dacht: dit is makkelijk. Rabarber, suiker, pan, klaar. Zondag stond er een schaal roze moes op tafel die ik oprecht lekker vond.

Fenna nam twee happen en zei dat het smaakte “als iets wat je moet eten als je ziek bent geweest”. Bram deed alsof hij flauwviel, wat hij deze maand bij ongeveer alles doet. Loes at het op, maar Loes eet alles op wat de kleur roze heeft, dus dat telt niet als overwinning.

Thijs at drie schaaltjes en zei “prima hoor”. Dat is bij hem lof.

Restant na ronde één: vijf en een halve kilo.

Ronde twee: eronder verstoppen

Op maandag heb ik het onder een kruimeldeeg gestopt, en dat is nog steeds het enige wat hier ongelooflijk goed werkt. Ik schrijf het op zoals ik het doe, zonder gram-precisie, want dat is nooit hoe het hier gaat.

Voor een ovenschaal die net past in de oven van 1998 die wij hebben:

• ongeveer 800 gram rabarber, in stukken van twee centimeter
• 4 eetlepels suiker, en dan nog een beetje
• een scheutje water, echt maar een scheutje
• 200 gram bloem
• 125 gram koude boter in blokjes
• 100 gram bruine basterdsuiker
• een handvol havermout, omdat mijn oma dat deed
• een snuf kaneel

De rabarber met de suiker en het water tien minuten laten pruttelen tot het uit elkaar valt. Proeven. Schrikken. Nog wat suiker. In de schaal.

De bloem, boter, basterdsuiker, havermout en kaneel met je handen door elkaar wrijven tot het kruimels zijn. Niet kneden, want dan wordt het deeg en dat wil je niet. Over de rabarber strooien, dik genoeg dat je het roze niet meer ziet. Dat is belangrijk. Als de kinderen het roze zien, is het rabarber. Als ze het niet zien, is het toetje.

Half uur in de oven op 180 graden tot het bruin is en het aan de randen borrelt.

Bram heeft hier twee keer van opgeschept en gevraagd wat erin zat. Ik heb gezegd: kruimels. Dat vond hij een goed antwoord.

Restant na ronde twee: vier en een halve kilo.

Ronde drie: het mislukte experiment

Dinsdag heb ik geprobeerd er iets hartigs mee te doen. Rabarber bij kip. Ik had ergens gelezen dat het kon.

Het kan.

Het moet niet.

Fenna keek naar haar bord, keek naar mij, en zei het ding dat ik nog wel even ga onthouden:

“Mam, je hoeft niet alles op te maken. Je mag het ook gewoon weggooien.”

Dat is een tienjarige die haar moeder aan tafel doorheeft. Ik heb de pan van tafel gehaald en er zijn boterhammen gekomen. Niemand vond dat erg, ik het minst van iedereen.

Wat er nu nog staat

In de koelkast staan drie potjes moes voor door de yoghurt. In de vriezer liggen vier zakken plat gevroren rabarber die ik in oktober niet meer ga herkennen en die ik dan met een schuldgevoel weggooi. En er ligt nog een kilo op het aanrecht.

Volgende week komt er meer. Dat weet ik omdat het op het briefje stond en omdat mijn vader dat soort dingen nooit voor de grap zegt.

Ik ga hem niet vragen om te stoppen. Dat zou zijn alsof ik zeg dat ik het niet nodig heb, en dat is niet waar. Hij komt met een krat, zet hem neer en gaat weer weg, en dat is bij hem de langste zin die er bestaat.

Zaterdag komt de hond. Ik heb gelezen dat honden geen rabarber mogen.

Zo. Dan is dat ook geen optie.