De laatste dag van de vakantie waarin we nergens heen gingen

Het is zondagavond en de rugzakken staan al klaar in de gang. Ze zijn niet uitgepakt, want ze zijn nooit ingepakt. We zijn deze vakantie nergens heen geweest.

Ik zeg dat nu luchtig, maar ergens rond woensdag zat het me behoorlijk dwars.

Woensdag, half vier

Karin appte een foto uit Zeeland. HOOFDLETTERS, zoals altijd, en een strand waarop haar kinderen iets deden met een emmer. Ik zat op dat moment op de onderste traptree met een sok in mijn hand waarvan ik niet wist van wie hij was.

En ik dacht: we doen niets.

Dat was niet waar, maar het voelde wel zo. De dag ervoor waren we naar het pontje gefietst en weer terug, met een tussenstop bij de bakker omdat Bram beweerde dat hij niet verder kon. Loes had onderweg haar gele laars in de berm gegooid en we hebben er negen minuten naar gezocht. Dat is wat we deden. Geen foto van.

Er is een soort boekhouding in mijn hoofd waarin een vakantie pas telt als je ergens bent geweest. Ik weet niet wie die boekhouding heeft opgezet. Ik doe wel elk jaar netjes de aangifte.

Wat er eigenlijk aan de hand was: ik zat op die traptree met een sok en met de vraag of ik ze iets tekortdeed. Dat is een vraag die er bij mij altijd onderdoor loopt en die om de zoveel maanden even boven water komt, meestal op een woensdag, meestal als ik moe ben. En het antwoord dat ik dan geef is nooit een antwoord maar een plan. Zullen we morgen naar het bos. Zullen we een keer naar Deventer. Zullen we.

Ik heb het niet voorgesteld. Ik heb de sok in de wasmand gegooid en ben koffie gaan zetten, en om vier uur zaten er drie kinderen om de tafel met potloden en een spel dat volgens Bram bestond maar dat niemand kende.

Wat er in negen dagen wél gebeurde

Dus heb ik het vanmiddag maar eens echt opgeschreven, op de achterkant van een envelop die nu al kwijt is en die ik daarom hier overtyp:

1. Fenna heeft vier boeken uitgelezen en er twee van teruggebracht naar de bieb met een gezicht alsof ze afscheid nam.
2. Bram heeft in de schuur met Thijs iets gebouwd dat volgens hen een kist is en volgens mij een plank op vier plankjes.
3. Loes heeft geleerd dat je zelf je jas kunt dichtdoen. Niet dat ze het doet. Ze kan het.
4. We hebben één keer om half tien ‘s avonds nog patat gehaald omdat er niets in huis was en niemand meer wilde nadenken.
5. Ik heb drie keer hardgelopen, wat er twee meer zijn dan de week ervoor.
6. En we hebben negen dagen achter elkaar niets moeten.

Dat laatste is het punt. In gewone weken zit dit huis vol met tijden. Half acht de deur uit, kwart over drie het schoolplein, woensdag streetdance, zaterdag voetbal. Deze week had geen tijden. Bram is drie ochtenden in zijn pyjama tot elf uur beneden geweest en ik heb er niets van gezegd, en dat is voor mij ongeveer het equivalent van een all-inclusive.

Acht uur

Vanavond stonden we om acht uur even stil bij het raam. Fenna wist er alles van, want ze hadden het op school gehad, en ze vertelde het aan Bram met meer geduld dan ik zou hebben opgebracht. Loes vond het vooral raar dat iedereen niets zei en heeft dat toen twee keer hardop gevraagd.

Daarna ging de televisie weer aan en werd er ruzie gemaakt over wie er op de kleine bank mocht.

En morgen

Morgen begint alles weer. Broodtrommels, gymtas, het zoeken naar de tas van Bram die altijd op precies de plek ligt waar hij hem heeft neergegooid en nooit op de plek waar hij zegt dat hij ligt.

En zaterdag komt er een hond.

Ik heb vanavond de rugzakken in de gang toch maar opgeruimd. Ze stonden daar al negen dagen, klaar voor iets wat niet kwam. Dat was uiteindelijk het enige aan deze vakantie waar ik echt spijt van had: dat ik ze had klaargezet.