Vier dagen regen en een huis dat te klein werd

Het begon zaterdagochtend en het is nu woensdagmiddag half vier en het houdt niet op. Niet hard, niet dramatisch, geen weerbericht waar iemand iets over zegt. Gewoon vier dagen aan een stuk dat grijze gordijn waarbij je om elf uur ‘s ochtends al het licht in de keuken aan hebt.

De uiterwaarden staan blank. Dat is normaal in november en dat hoort ook, maar het betekent wel dat de plek waar wij normaal een kind ontladen tijdelijk onder water staat.

Dag één en twee gingen nog

Zaterdag hebben we het nog geprobeerd. Jassen, laarzen, naar het bos richting Heino. Dat was tot ongeveer de parkeerplaats een goed plan.

Loes weigerde te lopen. Loes is twee en een half en heeft een systeem waarin zij bepaalt of haar benen die dag beschikbaar zijn. Ze zaten Thijs op de arm binnen zeven minuten. Bram vond een tak en heeft daar veertig minuten mee gedaan, wat de opbrengst van de hele wandeling was. Fenna liep achteraan en zei dat het “best mooi” was, wat van een tienjarige het equivalent is van een staande ovatie.

Zondag zijn we naar oma Riet in Kampen geweest, en dat is precies wat je op de tweede regendag moet doen: het probleem verplaatsen naar een huis met andere spullen. Er was cake. Er was een la met knopen waar Loes drie kwartier in zat. Oma Riet vroeg twee keer of ik er wel genoeg uit kwam en zei toen dat ze er verder niets van zou zeggen, wat ze niet volhield.

Dag drie was de ergste

Maandag was een schooldag, dus theoretisch was het huis leeg. Maar maandagmiddag om kwart over drie kwamen er twee natte kinderen binnen en om vier uur was het al donker en toen begon het.

Bram wilde voetballen. Er is geen voetbal binnen. Bram wilde dus voetballen in de gang, waar de kapstok hangt, waar alle jassen aan hangen, die op dat moment allemaal nat waren.

Fenna wilde stilte omdat ze iets moest. Fenna wil in november altijd stilte want er hangt een werkstuk boven ons huis waarover ik nog apart moet schrijven.

Loes wilde alles wat Bram had, ongeacht wat dat was.

En ik wilde, en dit is de eerlijke versie, dat er iemand aan de deur kwam om ze alle drie mee te nemen naar een gebouw met een hoog plafond.

Om vijf uur heb ik gezegd dat ze allemaal een half uur uit elkaar moesten. Niet als straf. Gewoon omdat ze op elkaar aan het slijten waren. Dat ging matig. Ze kwamen alle drie binnen tien minuten terug bij mij in de keuken en gingen daar op de grond zitten, alle drie, in mijn vier vierkante meter.

Dat is het moment waarop je begrijpt dat “ga eens uit elkaar” geen instructie is maar een wens.

Dinsdag: geen activiteiten maar plekken

Ik heb dinsdagochtend in de auto naar Zwolle nagedacht over wat er misging, en ik denk dat het dit is: ik probeer altijd tijd te vullen, terwijl het probleem ruimte is.

Ik verzin spelletjes. Ik haal verf tevoorschijn. Ik stel voor om te bakken, wat altijd betekent dat ik daarna bak en zij kijken. Maar wat ze op dag drie nodig hadden was niet iets te doen. Ze hadden ergens nodig om te zijn dat niet dezelfde bank was als waar hun broer of zus zat.

Dus dinsdagavond hebben Thijs en ik drie plekken gemaakt. Serieus, met spullen uit de schuur, in een uur.

1. De tent in de gang. Twee stoelen, de oude beige deken, een waslijn van de trapleuning naar de kapstok. Klein, donker, precies groot genoeg voor twee kinderen die niet tegelijk boos zijn.
2. De hoek achter de bank. Die was er al, maar er stonden vier dozen. Die zijn nu weg. Er ligt een kussen. Dat is Fenna’s hoek geworden, met haar boek, en ze heeft er gisteren twee uur gezeten.
3. De onderste plank van de kast in de schuur. Leeggehaald, een lamp op batterijen erin. Dat is van Bram, want Bram heeft een plek nodig waar hij dingen kan neerleggen die hij verzamelt.

De laarzen van Loes staan in de tent. De gele. Ze slaapt er niet, maar ze doet er wel alsof.

Woensdagmiddag

Vandaag is het woensdag en Fenna heeft streetdance om vier uur, dus die is er straks even uit. Bram zit in de tent en doet alsof hij voorleest aan Loes — hij kent het boekje uit zijn hoofd en verzint de rest erbij — en zij luistert niet maar blijft wel zitten, en dat is denk ik het beste publiek dat er bestaat.

Er staat een emmer in de bijkeuken onder de plek waar het altijd een beetje lekt als het zo lang achter elkaar regent. Thijs zegt dat het aan de dakgoot ligt. Hij gaat er zaterdag naar kijken, en ik weet inmiddels wat dat betekent.

Het regent nog steeds. Er hangen zes jassen in de gang die geen van alle droog zijn. Op de radiator liggen twee wanten en één sok.

Ik heb net koffie gezet die te lang heeft gestaan en ik ga hem toch opdrinken.