Waarom ik op mijn 38e ineens een blog begin

Er ligt bij ons in de keukenla een briefje waarop staat: Bram – 3 okt – geen taart maar wel slagroom. Het ligt daar sinds vorig jaar. Ik weet niet meer of het gelukt is.

Dat is ongeveer de reden dat ik dit begin.

Ik hou dingen bij en raak ze kwijt

Ik ben goed in opschrijven. Ik ben verschrikkelijk in terugvinden. Al elf jaar noteer ik dingen die de kinderen zeggen op de achterkant van enveloppen, op de zijkant van een boodschappenlijst, op mijn telefoon in een notitie die “geen titel 47” heet. En elke keer als ik ze zoek, zijn ze weg.

Vorige week vroeg Fenna me wat ze had gezegd toen ze klein was, over dat woord dat we altijd gebruiken. En ik wist het niet meer precies. Ik wist alleen nog dát het mooi was.

Dat vond ik onverwacht rot.

Waar de naam vandaan komt

Fenna was twee, misschien net drie. We stonden op de markt in Deventer en ze zag iets — ik denk een houten vogeltje, maar dat kan ik erin gefantaseerd hebben. Ze kon nog niet zeggen dat ze het wilde hebben. Wat ze zei was:

“Verlang me maar wat.”

Thijs en ik hebben er toen om gelachen zoals je lacht als je iets hoort dat je nooit meer vergeet. Het bleef hangen. Het werd het woord dat we thuis gebruiken voor het gevoel dat je iets wilt maar niet weet hoe je het moet vragen. De kinderen gebruiken het nog steeds. Bram roept het door het huis als hij zin heeft in iets zoets. Loes kan het nog niet zeggen maar wijst wel.

En kijk, nu staat het boven aan een website. Fenna vindt dat op dit moment vooral gênant.

Wie hier straks langskomen

Ik ben Merel, 38, grafisch vormgever, drie dagen in de week bij een klein bureau in Zwolle en de rest van de tijd bij dit gezin. Ik woon met Thijs in een hoekhuis uit 1974 in Wijhe, aan de IJssel, met een schuur die vol staat met dingen waarvan we zeker weten dat we ze nog nodig hebben.

Fenna is tien en zit sinds vorige week in groep 7. Ze leest sneller dan ik en maakt lijstjes zoals ik lijstjes maak, alleen raakt zij die niet kwijt.

Bram is zes, bijna zeven, en zit in groep 3. Hij is deze week begonnen met leren lezen en heeft er vrijdag al genoeg van. Daar komt hier nog wel een stuk over.

Loes is twee en een half en heeft sinds juni één gele laars die mee moet naar alles. Eén. Niet twee.

Thijs werkt bij een installatiebedrijf in Deventer, praat weinig en repareert veel, en zal hier vermoedelijk vooral voorkomen als iemand die “even kijkt” en dan drie uur in de schuur staat.

Wat dit blog wel en niet wordt

Wat het niet wordt: een plek waar ik doe alsof ik het weet. Ik heb drie kinderen en bij alle drie werkt iets anders. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat de meeste opvoedadviezen die je online tegenkomt geschreven zijn door mensen met één rustig kind.

Wat het wel wordt: opschrijven wat er gebeurt. De zaterdagochtenden waarop iedereen tegelijk iets wil. De week waarin het avondeten vier keer misgaat. Wat er echt op een verlanglijstje staat en wat er dan uiteindelijk gekocht wordt. Hoe het is om een huis te hebben dat ouder is dan jij.

Ik schrijf het op omdat het anders verdwijnt. Dat het ook gelezen wordt is eerlijk gezegd bijzaak, maar wel een leuke bijzaak.

En nu

Het is maandagavond. Loes ligt boven en roept om de vier minuten iets onverstaanbaars. Bram heeft zijn leesboekje onder de bank geschoven waar hij denkt dat ik het niet zie. Fenna maakt een lijstje van dingen die ze nodig heeft voor een werkstuk dat pas in november moet.

Thijs staat in de schuur. Even kijken naar de kraan.

Ik ga eerst dit publiceren voor ik me bedenk.