Drie weken na zijn verjaardag telde ik wat er nog uit de kast kwam

Op de bovenste plank in de kastenwand staat een doos die nog dicht is. Niet ongeopend, wel dicht: hij is op 3 oktober uitgepakt, één keer bekeken en toen teruggedaan.

Ik loop er sinds drie weken langs en denk elke keer: daar moet iets mee.

Wat ik gedaan heb

Ik heb op een papiertje de elf cadeaus geschreven die Bram voor zijn zevende verjaardag heeft gekregen. Van ons, van oma Riet en opa Wim, van oma Annie en opa Ben, van Nienke, van Karin, en van de twee kinderen die hier na school met een pakje kwamen.

En toen heb ik drie weken lang een streepje gezet als ik het ergens zag liggen buiten de kast. Dat is een lager criterium dan gebruiken, en dat is expres, want ik wilde niet ook nog gaan beoordelen of iets goed genoeg gebruikt werd.

Van de elf cadeaus zijn er in drie weken vijf uit de kast gekomen.

De vijf

Een rol touw. Gewoon touw, uit de bouwmarkt, van Nienke, die dat als grap bedoelde en die dat inmiddels weet. Het touw heeft in drie weken de trapleuning aan de kapstok verbonden, twee stoelen aan elkaar, en Loes aan een stoel, waarna het touw kort in beslag genomen is. Het is nu ongeveer half zo lang als het was. Dit is het meest gebruikte cadeau met een afstand die pijnlijk is voor de rest.

Een zaklamp. Van opa Wim, die iets heeft met zaklampen. In oktober is dit ongeveer het slimste cadeau dat bestaat, want het is om zes uur donker en Bram heeft ontdekt dat je in de schuur kunt doen alsof je ergens anders bent.

Een boek over stenen. Van mij, en ik ben er trots op, en dat is precies waarom ik het hier niet uitgebreider over ga hebben.

Een bal. Van de buurjongen. Alledaags, gaat elke dag mee naar buiten, telt gewoon mee.

Een set kleine potjes met schroefdeksels, van Karin, bedoeld voor kruiden en door Bram meteen omgedoopt tot het stenenlaboratorium. In elk potje zit nu gruis met een label erop. Ik mag ze niet aanraken.

De zes andere

Die liggen er. Ik ga ze niet opnoemen, want het voelt onaardig richting de mensen die ze gekocht hebben en ik weet zeker dat sommige van hen dit lezen.

Wat ik wel zeg: het duurste cadeau van dit jaar is er één van. Het is netjes, het is doordacht, het is precies wat hij in augustus zei dat hij wilde hebben, en het staat op de bovenste plank in een doos die dicht is.

Dat is niemands schuld. Dat is wat er gebeurt als je in augustus vraagt wat iemand in oktober wil.

Wat de vijf gemeen hebben

Ik heb er een tijdje naar zitten kijken, want ik wilde er graag een patroon in zien, en dat is meestal het moment waarop je er zelf een patroon in legt. Maar er zit er wel eentje.

Alle vijf zijn open. Je kunt er van alles mee doen en niets is fout. Touw kan honderd dingen zijn. Een zaklamp maakt van elke bekende ruimte een onbekende. De potjes zijn potjes tot je besluit dat het een laboratorium is. Zelfs het boek over stenen is open, want het is geen verhaal dat je uitleest maar een plaatjesboek waar je bij kunt blijven zitten.

De zes andere doen precies één ding. Dat ene ding is bij twee ervan echt heel goed bedacht, en Bram heeft er ook echt blij mee gekeken op 3 oktober. Maar als je dat ene ding drie keer gedaan hebt, is het klaar.

Ik denk niet dat dit een wet is. Ik denk dat dit iets is over deze jongen, in dit jaar, in deze maand waarin het om zes uur donker is en de schuur ineens een grot geworden is.

Wat ik hiermee ga doen richting november

Sinterklaas begint bij ons over ongeveer twee weken en dan wordt het hier een lijstjeshuishouden. Fenna komt met één ding waar ze al sinds de zomer over praat. Bram komt met een lijst waar geen einde aan zit.

Ik ga dit jaar één vraag anders stellen. Niet: wat wil je hebben. Wel: wat wil je gaan doen als het buiten donker is.

Ik weet nu al dat Bram dan iets zegt over de schuur en over licht en over stenen. En ik weet ook dat er dan alsnog iemand met een grote doos aankomt, en dat dat prima is, want dat hoort erbij.

De doos op de bovenste plank staat er trouwens nog steeds. Ik heb hem vanmiddag naar de onderste plank verplaatst, op ooghoogte van een jongen van zeven.

We zien wel.